«بگذار دوام آوردن، هنر تو باشد…»

انگار بیگانه‌ام با تمام خوشی های جهان.

من دیگه خسته‌م؛ لطفا بقیه‌شو یکی دیگه زندگی کنه.

دیگه از کسی ناراحت نمیشم ، فاصله میگیرم .

«کاش می‌شد آخر این قصه را قشنگ تر بنویسیم.»

غروری را که شایستهٔ آنی بر خود روا دار..

ادامه دادن سخته اما من قولِ رسیدن دادم.

عشق اگر مرگ نباشد زندگی است."

ببخشید،ک فهم؛ ما در حد نفهمی شما نیست!

دارم هوای گریه! خدایا بهانه ای..

‹ بر زمستان صبر باید، طالب نوروز را. ›

ممڪنه آروم راه برم، اما هرگز به عقب نميرم.

این خانه‌ی ویران چه غم از زلزله دارد؟

بهترین نسخه ی آدما برای بدترین آدما هدر میره‌‌