بٰایَد‌ سُقوط‌ْ کُنی‌ٔ تا‌ یٰاد‌ بِگیری‌ٔ چِجوری‌ٔ پَروٰاز‌ کُنیٔ.

تنگ مَپسند دلی را که در او جا داری...

ما را اندوهی کشت که با هیچ‌کس نگفتیم.

کلافگی حاصل از روزهای بی ثمر!

قدرِ وصالش اکنون ، دانی که در فراقی ..

فراموشی را بستاییم؛ یاد، انسان را بیمار می‌کند.

‏بی اصالتی رو نمیشه پشت هیچ لباسی قایم کرد !

اعتماد اشتباه همه ی ماست !

‏تنها ارتباط موردعلاقه من قطع ارتباطه.

غصّه که تمومی نداره، نباید دل به دلش داد.

یاد گرفتم هر آدمی [ انسان ] نیست :)

« هر کسی را صبحِ امیدی است در دل‌هایِ شب »

«از دل من چه به جا مانده که باز آمده‌ای..؟»

خستم و فقط امیدوارم زودتر از این روز‌ها عبور کنم.