امروز عاری از حرف، سرشار از غمم.

غم با من زاده شده، منو رها نمیکنه .

کاش میشد من نگم ولی تو بفهمی.

آدم هایی هستند ؛ که وجودشان از غمِ این دنیا را می‌کاهد.

هزار تا رویا می‌میره تا بفهمی زندگی رویایی نیست.

به لحاظ روحی نیاز دارم همه چیو ول کنم و برم.

از دست دادن هایش را زندگی میکرد.

به جای قند، باید آدمای سمی حذف کرد.

پنهان کردن غصه ها، از خود غصه ها دردش بیشتره.

آدما دیگه حتی از دورم قشنگ نیستن.

هزار زخم دوا نشده، نامش من.

لطفا منو ناراحت نکنید، من همینجوریش هم ناراحتم.

و گاهی تصمیم درست غمگینت می‌کند.

کیستم؟ یک تکه تنهایی...

پیکار با درون سخت‌تر است و خونبارتر.