تیره صبحی که مرا از تو سلامی نَبُوَد!

‏اشخاص از آنچه در عکس میبینین، غمگین‌ترند.

غم میون دوتا چشمون سیاهم سکونت داره.

ناراحتی‌هایی که نمیشه بیان کرد، آدمو پیر می‌کنه.

کمی بی اعصاب، غمگین، دلتنگ، خوابالو، نیازمند بغل و کلافه هستم.

شد شد، نشد هم راستش دیگه حوصله ندارم که بشه.

ولی من به اندازه اتفاقات بد زندگیم آدم بدی نبودم.

خود را اگر نسوزم شمعی دگر ندارم

از خویش گریزم هست، اما ز تو نتوانم.

و چه ناگهان، بعضی از آدم ها برایمان غریبه می‌شوند.

اما این ما هستیم که تمام میشویم،
نه غم‌هایمان.

آدما به اندازه چیزایی که باید بگن و نمیگن از هم دور میشن.

عزیزم من بی‌خیال نیستم، کاری از دستم
برنمیاد.

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد.