آمدند مارا رنجوندند و بعد رفتن.

و در آخر؛ هر قلبی، قاتل خودش را دوست دارد.

تو معذرت خواهیتو بکن ولی کیه که دوباره بهت اعتماد کنه.

‏دلم تنگ میشه ولی لیاقتم مهم تر از احساساتمه.

فریادها به سکوت و سکوت‌ها به سردرد تبدیل شد.

زندگیم فعلا اینجوریه که خستم ولی چاره ای جز ادامه دادن ندارم.

تیره صبحی که مرا از تو سلامی نَبُوَد!

‏اشخاص از آنچه در عکس میبینین، غمگین‌ترند.

غم میون دوتا چشمون سیاهم سکونت داره.

ناراحتی‌هایی که نمیشه بیان کرد، آدمو پیر می‌کنه.

کمی بی اعصاب، غمگین، دلتنگ، خوابالو، نیازمند بغل و کلافه هستم.

شد شد، نشد هم راستش دیگه حوصله ندارم که بشه.

ولی من به اندازه اتفاقات بد زندگیم آدم بدی نبودم.