مرا که با تو شادم پریشان مکن.

دل پشیمان است لیکن ما پشیمان نیستیم.

او مثل گل لیلیوم بود زیبا اما بسیار سمی.

چگونه از این همه رنج نمرده ام؛ عجیب است.

به همان درد بمیری که مرا زخم زدی.

که عشق از پیله های مُرده هم
پروانه می‌سازد . . .

«می‌شد اگر می‌خواست او، اما اگر می‌خواست...»

«تو برایم مثل وطن بودی، همانقدر امن و عزیز.»

برای اونایی که کوررنگی دارن رنگین کمون نباش.

به جای قند، باید آدمای سمی رو حذف کرد.

«چون سازِ شکسته، بی‌نوا ایم.»

بله داریوشِ عزیزم، اون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد. ‌‌

واقعاً نمی‌دونم دارم چیکار می‌کنم، فقط می‌دونم زندگی نمی‌کنم.

محبوبم چنان خسته‌ام که اگه نیومدی به‌درک.

شاید درست بشه اما دیگه ذوقی براش ندارم‌.

دارم فریاد می‌زنم، ولی مثل نهنگ ۵۲ هرتزی.

«تو دنیا با یه دردایی فقط باید مدارا کرد.»