آخر این درد مرا نوبتِ درمان آید.

فکر هر آدم عاقلی را دیوانه می‌کند.

راه‌ فرار هیچ‌وقت دورتر از نزدیکترین کتاب نیست.

مرا که با تو شادم پریشان مکن.

دل پشیمان است لیکن ما پشیمان نیستیم.

او مثل گل لیلیوم بود زیبا اما بسیار سمی.

چگونه از این همه رنج نمرده ام؛ عجیب است.

به همان درد بمیری که مرا زخم زدی.

که عشق از پیله های مُرده هم
پروانه می‌سازد . . .

«می‌شد اگر می‌خواست او، اما اگر می‌خواست...»

«تو برایم مثل وطن بودی، همانقدر امن و عزیز.»

برای اونایی که کوررنگی دارن رنگین کمون نباش.

به جای قند، باید آدمای سمی رو حذف کرد.

«چون سازِ شکسته، بی‌نوا ایم.»

بله داریوشِ عزیزم، اون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد. ‌‌