مرا وصال نبايد، همان اميد خوش است.

اونی که داشت تموم‌ میشد من بودم نه غمام.

بله داریوشِ عزیزم، اون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد. ‌‌

ای کاش تمام دنیا ناراحتم میکردن جز تو.

قطره قطره سوختم تا آفریدم خویش را..

حق با خانوم هایده بود؛ درباره عشق به مردان اعتماد نکنید.

تو مرو گر بروی جان مرا با خود بر!

از همه‌چی ‌بدم اومده، از آدما بیشتر؛ میرم تو غارم.

این روزا 3% آدمم 97% استرس.

حتی نمی‌تونم توضیح بدم که چی داره اذیتم می‌کنه.

این زندگی رو دوست ندارم بعدی لطفا.

‏حق با ریاضی بود تا ثابت نکرده باور نکن.

تا شقایق هست، زندگی باید کرد.

اره ویناک عزیزم؛ خوبی بیش از حد سرگیجه میاره.

دگر بس است، زِ باران مگوی، باران باش.

من با یه نخ به دنیا وصلم، اون نخ تویی مامان.

عُمرم همه رفت و آرزوی تو نرفت!