تو خودت و داری و خودت همیشه کافیه.

از همه من گریختم گرچه میان مردمم ...

زندگی در گذر است و و آدمی رهگذر ..

زخم بیهوده مزن سینه‌ام از قلب تهی‌است.

-هرچه تبر زدی مرا زخم نشد، جوانه شد…

من آن شکل صنوبر را ز باغ سینه برکندم

دلِ نازک به نگاهِ کجی آزرده شود:)

جهانی راز دارم مانده در دل

ماه همیشه پشتِ ابر نمیمونه‌‌..

چه خواهش‌ ها در این خاموشیِ گویاست، نشنیدی؟

من نخواهم ایستاد رو به روی تو جز برای بوسه دادن …

چو عالم را بقایی نیست، خوش باش!

حقیقت ، آدم را دیوانه میکند !

روزهای جالبی ندارم ولی صبر می‌کنم.

«تو دنیا با یه دردایی فقط باید مدارا کرد.»