می‌گه پوسیده!
می‌گم چی؟!
می‌گه دلم..!
می‌گم مگه دل آدمم می‌پوسه!
می‌گه دیدی این میوه‌ها رو، رو درخت می‌رسن، رنگشون خوشگل، دوست ندارن بیفتن رو زمین، یکی بیاد بچینه، بعد اون یکی که باس بیاد نمیاد، همون‌جا رو درخت آروم آروم واس خودشون..
می‌گم خُب، که چی حالا؟
می‌گه دل اونجوریه دیگه، نچینیش به موقع، می‌پوسه.
می‌گم خب بپوسه، دل منو نگا..!
بهم می‌گفت: آن سیبِ زرد سرخ‌گونِ تو از آن من است. چیدش، اون قسمت سرخ‌گونشو گاز زد، با بقیه‌اش حال نکرد، الآن افتاده یه گوشه! حتّیٰ گنجشکا هم دیگه نگاش نمی‌کنن. کاش دل منم می‌پوسید والا.

حس میکنم زامبیم.
‏درگیر یه روتین کثافت بی‌هدف شدم که هیچ کاریو درست انجام نمیدم.
‏مثلا میرم درس بخونم، دو ساعت پا کتابم ولی یک کلمه‌ام نمیفهمم یا میرم باشگاه ولی تو عالم هپروتم، یهو به خودم میام میبینم چند دقیقه فقط خیره شدم به یه نقطه.
‏صرفا نفس میکشم، زندگی نمیکنم.

از لحاظ روحی به یک هفته دور شدن از همه ی آدما، آنلاین نشدن، درس نخوندن و کار نکردن، کسیو ندیدن و قطع رابطه ی محض با همه ام. تا روی مبل جلوی یک کلبه ی چوبی وسط یک جای سرسبز پتورو بپیچم دورم لم بدم، کتاب بخونم، شیر دارچینمو بخورم، فکر کنم، به موزیکای کلاسیک یا بیکلامم گوش بدم و اجازه بدم باد و صدای ابشار منو توی خودش حل کنه و واسه یکبارم که شده حس کنم دارم زندگی می کنم.

این روزا بیشتر از همیشه میخوابم و هیچ‌کاری نمیکنم ، بیشتر از همیشه ساکتم و بیشتر از همیشه تحت فشارم ، بیشتر از همیشه از دست آدمای دو و برم ناراحت میشم ، طبق معمول با هیچکس راجع‌ بهش صحبت نمیکنم ، بیشتر از همیشه تو خودم میریزم و بیشتر از همیشه از حال و روزم متنفرم!

شکستن فقط اونجا که میفهمی
جوری که بعضی هارو دوست داشتی دوست نداشتند
جوری که خوشی بعضی ها برات مهم بود خوشی تو براشون مهم نبود
جوری که برای بعضی ها ارزش قائل بودی برات ارزش قائل نبودن
جوری که رو بقیه حساب باز میکردی بقیه رو تو حساب باز نمیکردن
و هر دقیقه اش اینو میدونستی و در پارادوکس حرف های منطق و قلب
انتخابی نمیکردی.
قسمت تاریکِ این مطلب جاییه که هنوزم از ته قلبم دوس دارم خوشحال و خوشبخت باشن.
حس میکنم راه خیلی کج رفتم.

منم خیلی وقتا حوصله هیچ چیزو نداشتم.
حالم از این گوشیه لعنتی و آدمای توش بهم میخورد.
منم خیلی وقتا دلم میخواست گورمو گم کنم برم.
اما ی دلیل داشتم برای اینکه به این گوشی لعنتی نگاه کنم.
اون تو بودی.
و فک کنم این اشتباه بود، تموم حسای احمقانه‌ی من اشتباهه.

پشم

می‌دونید چرا خانواده‌های ایرانی افسردگی بچه‌هاشونو نمی‌فهمن؟ چون علائمی که همه‌جای دنیا نشون‌دهنده‌ی افسردگی شدیده واسه اینا سربه‌زیری و بچه‌ی صالح بودن محسوب می‌شه.
این‌که همش خونه بشینیم و با دوستامون وقت نگذرونیم و مسافرت نریم و ساکت و کم‌حرف باشیم و به خودمون نرسیم و..

مهم‌ترین رابطه‌ی شما ، رابطه با خودتان است . مهم‌ترین رابطه‌اى که نیاز به التیام دارد ، رابطه با خودتان است و شخصى که واقعاً به عشقش نیاز دارید خودتان هستید ..💕🪞🌸

حجَ‌عاقا‌فقد‌عذیتمَ‌میکنم-!
حج‌عاقا‌دوثمَ‌نعرح-!
حج‌عاقا‌منوَ‌نمخاد-!
بش‌بگ‌برگردحَ‌دی‌بحونه‌نمیارم-!
بش‌بگ‌برگردحَ‌دی‌قحر‌نمیکنم-!
بش‌میگی‌برگردحَ‌درم‌دق‌میکنم-

آدمایی که دیر میخوابن یا رویاهای بزرگی دارن یا مشکلات بزرگ !

تو فکر میکنی چرا برای من شنیدن مشکلات دیگران تا این حد مهم است؟ مگر من به حد کافی درد و رنج ندارم؟ مگر من به درد خودم گرفتار نیستم؟
البته که به درد خودم گرفتارم . اما سهیم شدن با دیگران من را مجبور می‌کند احساس کنم زنده هستم ، نه اتومبیل یا خانه‌ام . نه قیافه‌ام در آینه .
وقتی برای کسی وقت می‌گذارم ، وقتی مجبورش میکنم که پس از حس کردن غم و غصه‌اش بخندد ، سلامتی فوق‌العاده‌ای را احساس می‌کنم .🪕🌱🪞🌚

خیخیخییی بازیو باختیم

لیدیم

بدترین شکل مازوخیسم؟
سرچ کردن "دوست دارم" تو چت های قدیمی با کسیِ که الان میدونی دوست نداشت و یه زمانی فکر میکردی بعد اون نمیشه ولی الان قشنگ بعد اونه

شازده کوچولو پرسید:
غم‌انگیز تر از اینکه بیای و کسی خوشحال،نشه،چیه؟
روباه گفت: بری و کسی متوجه نشه.

‏براش کتاب بخر و
صفحه‌ی اولش بنویس:
«برای لبخندت
موقع بو کردنِ برگه هاش»
همین.

به لطف رفیقام دچار فوبیای "نکنه این ویدیو توش صدای آه آه باشه بذار صداشو کم کنم" شدم.

میگفت: یه دستبند چند روز مداوم دستم بود، امروزدستم نکردم،کل روز جای خالیش رواعصابم بود، چطور آدمی که چندسال باهاش بودینُ ترک میکنید،
جای خالیش اذیتتون نمیکنه؟!

هیچ چیز راحتم نمی‌کند. نه دریا، نه آفتاب، نه درخت‌ها، نه آدم‌ها، نه فیلم‌ها، نه لباس‌هایی که تازه خریده‌ام. نمی‌دانم چه کار کنم. بروم و سرم را به درخت‌ها بکوبم، داد بزنم، گریه کنم؛ نمی‌دانم.

ﺭﻭﺑﺎه: ﻣﻦ ﺩﻳﮕﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﻡ.
‏ﺷﺎﺯﺩه ﻛﻮﭼﻮﻟﻮ: ﻣﮕﻪ می شه؟
‏ﺭﻭﺑﺎه: ﺁﺭه ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺎﻣﻮ ﺩﺍﺩﻡ ﺑﻪ یکی ﻭلی ﺍﻭﻥ ﮔﻤﺸﻮﻥ ﻛﺮﺩ.
‏ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﻫﺮﺟﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﺸﻮﻥ می گرﺩﻡ ﭘﻴﺪﺍﺷﻮﻥ نمی كنم.