دانشمندان می‌گویند هیچ تفاوتی بین گذشته و آینده وجود ندارد

تیم پژوهشی دانشگاه سوری (University of Surrey) به کشفی جالب دست یافته‌اند، از دیدگاه ریاضی، قوانین فیزیک بین گذشته و آینده تمایزی قائل نیستند. به بیان ساده، معادلات اصلی فیزیک مثل قوانین حرکت نیوتن و معادله شرودینگر، حتی در صورت معکوس کردن جهت زمان، همان نتایج را به دست می‌دهند؛ یعنی از منظر ریاضی، زمان می‌تواند به صورت دوطرفه عمل کند و هیچ «پیکان» ذاتی در قوانین وجود ندارد.

اما تجربه‌ی روزمره ما کاملاً متفاوت است؛ وقتی مثلاً یک گلدان شکسته می‌شود، هیچگاه به حالت اولیه بازنمی‌گردد. این تناقض نشان می‌دهد که حس جهت‌دار بودن زمان، ممکن است ناشی از پدیده‌هایی مانند انبساط کیهان و افزایش انتروپی (بی‌نظمی) باشد؛ عواملی که باعث می‌شوند در دنیای واقعی ما، اتفاقات به صورت خطی و یک‌طرفه پیش بروند.

با استفاده از مفاهیمی مانند زنجیره‌های مارکوف و انتقال حالت‌های کوانتومی، پژوهشگران دریافتند که تغییر جهت زمان بر روند تغییر حالت‌های سیستم‌ها تأثیری ندارد. این یافته‌ها افق‌های تازه‌ای را برای درک ماهیت زمان و حتی ایده‌هایی مانند سفر در زمان باز می‌کنند، هرچند که هنوز این ایده‌ها به صورت عملی ثابت نشده‌اند.

به طور خلاصه، این تحقیق نشان می‌دهد که از دید ریاضی، قوانین فیزیک نمی‌گویند که گذشته و آینده متفاوت هستند. اما تجربه‌ی ما از زمان به گونه‌ای است که به نظر می‌رسد اتفاقات فقط به یک سمت (مثلاً از گذشته به آینده) می‌افتند. این تفاوت می‌تواند به دلیل شرایط خاصی مثل انبساط جهان باشد که باعث می‌شود ما جریان زمان را به صورت یک‌طرفه حس کنیم.

♾ @ultratimebase

خدایان کجا رفتند؟

هزاران سال است که متون باستانی، اسطوره‌ها و سنت‌های شفاهی یک چیز را با قطعیت به ما می‌گویند: خدایان زمانی در میان ما گام برمی‌داشتند. نه به معنایی استعاری و نمادین، بلکه به معنای واقعی کلمه... به عنوان حاکمان، راهنمایان و موجودات آسمانی که مستقیماً با بشریت تعامل داشتند.

میترای بزرگ ایرانیان ، یوگاهای هندو، فهرست پادشاهان سومری، زپ تپی مصری و حتی دوران قبل از طوفان کتاب مقدس، همگی زمانی را توصیف می‌کنند که خدایان، نیمه‌خدایان و موجودات دنیای دیگر آشکارا در زمین پرسه می‌زدند. اما ناگهان، چیزی تغییر کرد. آنها رفتند. آنها ظاهر شدن، مداخله کردن و نشان دادن خود به شیوه‌ای که قبلاً انجام می‌دادند را متوقف کردند. چرا؟

نظریه اول؟! ما خیلی زیاد در جهل فرو رفتیم. هندوئیسم آن را به وضوح بیان می‌کند، در ساتیا یوگا، خدایان و انسان‌ها تقریباً از هم قابل تشخیص نبودند... بشریت در حقیقت، حکمت و ارتباط با امر الهی زندگی می‌کرد. اما با بدتر شدن اعصار، آگاهی ما نیز بدتر شد، و تا زمانی که به کالی یوگا (دوران کنونی ما) رسیدیم، حجاب بین دنیاها تقریباً نفوذناپذیر شد. اینطور نیست که خدایان دیگر وجود ندارند... این است که ما توانایی درک آنها را از دست دادیم. آنها عقب نشینی کردند، نه برای مجازات ما، بلکه به این دلیل که ذهن خودمان خیلی تیره، خیلی پریشان و خیلی جدا شده بود که حتی حضور آنها را ثبت کند. دروازه‌هایی که زمانی به روی امر الهی باز بودند، با دستان خودمان بسته شده‌اند.

اما اگر احتمال دیگری وجود داشته باشد چه؟ اگر آنها اصلاً عقب نشینی نکرده بودند، بلکه بیرون رانده شده بودند؟ اگر جنگی، تغییر قدرت کیهانی، رویدادی وجود داشت که یا آنها را تبعید کرد یا مجبورشان کرد به زیر زمین بروند، به خفا؟ شاید آنها رفتند، از دور تماشا می‌کنند، منتظر زمانی هستند که بشریت دوباره آماده شود. یا شاید جایگزین شدند... و چیز دیگری جای آنها را گرفت. اگر موجوداتی که هنوز با ما تعامل دارند... UAPها، موجودات سایه‌ای، صداهای زمزمه‌کننده در حالات دگرگون‌شده... همان خدایانی نیستند که اجداد ما می‌شناختند، بلکه چیزی کاملاً متفاوت هستند؟ و اگر به همین دلیل است که هر تمدن بزرگی پیشگویی پایان‌زمانی دارد که قرار است خدایان در آن بازگردند؟ شاید آنها هرگز نرفته‌اند. شاید ما فقط از تشخیص آنها دست کشیده‌ایم.

«با رفتن من، این جهان خالی از حقیقت و عدالت خواهد شد. عصر تاریکی آغاز خواهد شد، جایی که انسان ها خدایان را فراموش می کنند و خدایان دیگر در میان انسان ها دیده نخواهند شد»

— مهابهاراتا، کتاب ۷ (درونا پاروا)، فصل ۱۹۱

🌍 @ultratimebase

آنن اِربه ( Ahnenerbe ) نازی، جستجوی تاریک برای دانش ممنوعه

در اعماق ماشین جنگی آلمان نازی، سازمانی نخبه و اسرارآمیز وجود داشت که به نام آنن اِربه ( Ahnenerbe ) شناخته می‌شد؛ نهادی که فراتر از یک مؤسسه تحقیقاتی معمولی، به دنبال کشف دانش گمشده و باطنی بود. به‌طور رسمی، مأموریت این سازمان اثبات برتری نژادی آریایی‌ها از طریق مطالعات تاریخی و انسان‌شناختی بود، اما در پشت پرده، جستجویی بسیار شوم‌تر جریان داشت: یافتن فناوری‌های باستانی و ممنوعه‌ای که می‌توانستند توازن قدرت را نه‌تنها در بُعد فیزیکی، بلکه در سطح متافیزیکی نیز تغییر دهند.

هاینریش هیملر، که شیفتگی عمیقی به علوم خفیه داشت، فرمان اعزام هیئت‌هایی را به دورافتاده‌ترین نقاط جهان صادر کرد؛ از تبت گرفته تا خاورمیانه و قطب شمال. هدف؟ یافتن ردپایی از تمدن‌های گمشده‌ای مانند هایپربوریا و آتلانتیس که گفته می‌شد به دانشی ماورایی و انرژی‌هایی ناشناخته دسترسی داشته‌اند؛ دانشی که علم مدرن هنوز قادر به درک آن نبود. اما این مأموریت‌ها چیزی فراتر از تحقیقات تاریخی بودند. نازی‌ها باور داشتند که این تمدن‌های باستانی، کلید دستیابی به قدرت‌های ماوراءالطبیعه را در اختیار داشته‌اند... خواه از طریق فیزیک گمشده، سلاح‌های انرژی ودایی ، اسرار میتراییسم یا اسراری که در متون کهن رمزگذاری شده بودند.

یکی از جاه‌طلبانه‌ترین مأموریت‌های آنن اِربه در سال ۱۹۳۸ و در قالب یک هیئت اعزامی به تبت انجام شد. نازی‌ها به دنبال ورودی‌های افسانه‌ای به شامبالا و آگارتا بودند؛ سرزمین‌های اسطوره‌ای در اعماق زمین که گفته می‌شد نژادی برتر با دانشی شبه‌الهی در آنجا ساکن است. اس‌اس معتقد بود که این موجودات، هایپربوره‌ای‌ها، اجداد اصلی آریایی‌ها هستند و با یافتن آن‌ها، می‌توانند فناوری‌های فراموش‌شده‌ای را بازیابی کنند که قوانین طبیعی را به چالش می‌کشند. اما این تنها یک جستجوی افسانه‌ای نبود. اعضای این هیئت با متون باستانی سانسکریت بازگشتند که در آن‌ها از ویماناها، ماشین‌های پرنده‌ای که گفته می‌شد با موتورهای گردابی جیوه‌ای کار می‌کنند، و سلاح‌های مرگباری مانند براهماسترا یاد شده بود؛ سلاحی که توصیفات آن، شباهت زیادی به انفجارهای هسته‌ای داشت. نازی‌ها تلاش کردند تا نقشه‌های این آثار را به‌صورت مهندسی معکوس بازسازی کنند و بر این باور بودند که صومعه‌های بودایی و هندو، دانش باطنی‌ای را در خود جای داده‌اند که دنیای مدرن آن را از دست داده است. برخی روایت‌ها حتی حاکی از آن است که نازی‌ها در زمینه پیشرانه‌های الکترومغناطیسی و دستکاری گرانش آزمایش‌هایی انجام دادند؛ مفاهیمی که بعدها به‌طرز عجیبی در پروژه‌های فوق‌محرمانه‌ای مانند "بل" (Die Glocke) در ایالات متحده ظاهر شد.

اما جستجوی آنن اِربه ( Ahnenerbe ) به همین‌جا ختم نشد. این سازمان به دنبال جام مقدس، نیزه سرنوشت و دیگر آثار باستانی‌ای بود که نازی‌ها معتقد بودند صرفاً اشیائی نمادین نیستند، بلکه قدرتی واقعی در تغییر واقعیت دارند. در قلب مخفی اس‌اس، قلعه وِوِلس‌بورگ، این باورها به اوج خود رسید. این مکان به‌عنوان یک مرکز آیینی طراحی شده بود که در آن عرفای نازی تلاش می‌کردند نیروهای پنهانی را مهار کنند. هیملر بر این باور بود که خطوط رونی باستانی و اساطیر نوردیک، اصولی از انرژی رمزگذاری‌شده را در خود جای داده‌اند و به همین دلیل، طراحی معماری قلعه را به‌گونه‌ای تنظیم کرد که با نیروهای سیاره‌ای و ژئومغناطیسی هم‌راستا باشد، تا به‌عنوان مجرایی برای انرژی‌های ماورایی عمل کند.

نازی‌ها همچنین آزمایش‌های دهشتناکی بر روی رزونانس انسانی، تله‌پاتی و جنگ سایکوترونیک انجام دادند، با این امید که ذهن انسان، در صورت آموزش صحیح، بتواند به توانایی‌های پنهانی‌ای دست یابد که در متون باستانی از آن‌ها سخن گفته شده بود. پیامد شوم این ماجرا این است که آنن اِربه ( Ahnenerbe ) صرفاً به تاریخ علاقه‌مند نبود... بلکه در تلاش بود علم گمشده‌ی تمدن‌های پیش از طوفان را بازیابی کرده و آن را به سلاحی در خدمت رایش سوم تبدیل کند.

اما شاید ترسناک‌ترین جنبه‌ی این ماجرا، این باشد که چه مقدار از این دانش پس از جنگ ناپدید شد. بسیاری از دانشمندان نازی در قالب پروژه‌هایی همچون "عملیات گیره‌کاغذ" ( Paper Clips Project ) به خدمت دولت‌های غربی ( بیشتر از 95 درصد در اختیار آمریکا ) درآمدند، و گزارش‌هایی از ادامه‌ی تحقیقات فوق‌محرمانه در حوزه‌های ضدگرانش، سلاح‌های انرژی و دستکاری آگاهی، سال‌ها پس از سقوط رایش سوم منتشر شد. برخی زمزمه می‌کنند که اکتشافات آنن اِربه ( Ahnenerbe ) در تبت و قطب شمال، آن‌چنان تکان‌دهنده بود که به یکی از بزرگ‌ترین اسرار سرکوب‌شده‌ی قرن بیستم تبدیل شد؛ اسراری که زیر سایه‌ی پارانویای جنگ سرد و پروژه‌های نظامی فوق‌محرمانه مدفون گردیدند.

😀 @ultratimebase

بازگشت به ریشه‌ها، شیر و خورشید، نمادی که هزاران سال دوام آورد

نخستین نماد مستند شیر و خورشید در تمدن ایران باستان تا پیش از این، به مُهر استوانه‌ای منسوب به شاهنشاه اردشیر دوم از دوره هخامنشیان در سال ۴۰۴ پیش از میلاد بازمی‌گشت که به نشان شیر و میترا شهرت داشت. این مهر ارزشمند، که قدمتی بیش از ۲۴۰۰ سال دارد، در شهر آناپای ایالت کراسنودار روسیه، در سواحل شرقی دریای سیاه کشف شد و در سال ۱۸۸۲ میلادی به موزه ارمیتاژ منتقل گردید.

با این حال، کشف مهری لاجوردی در تمدن جیرفت و بررسی تطبیقی نقوش حک شده بر آن توسط تاریخ‌شناسان ایرانی، شواهد جدیدی را آشکار کرده که می‌تواند تاریخ‌گذاری نشان شیر و خورشید را متحول سازد. این مهر لاجوردی، شیری نشسته را در میان پرتوهای خورشید به تصویر می‌کشد. شباهت بی‌نظیر این نقش با طرح‌های حک‌شده بر یک مهر از تمدن جیرفت و ظرفی متعلق به امپراتوری هخامنشیان، حاکی از تداوم استفاده از این نشان در دوره‌های گوناگون تاریخی ایران است.

این یافته‌ها نشان می‌دهند که قدمت استفاده از نشان شیر و خورشید در ایران، نه تنها محدود به دوران هخامنشیان نبوده، بلکه می‌تواند به بیش از ۵۰۰۰ سال پیش بازگردد.

ارتباط شیر و خورشید در ایران به آیین مهر و میترائیسم برمی‌گردد که در این آیین شیر، نماد خورشید، ایزد مهر (میترا) و نگهبان میترا است.

نشان شیر و خورشید مربوط به آئین میتراییسم بوده که طی هزاران سال به اشکال مختلف مورد استفاده قرار گرفته است. شیر همواره در فرهنگ ایرانی از حیوانات منتسب به پادشاه است، به طور مثال در دوره هخامنشی استفاده از کهن الگوی شیر به عنوان یک نماد سلطنتی به فراوانی دیده شده است که نشانی از شوکت شاهانه و عظمت است. خورشید نیز همواره مظهر عمر جاوید، شکوه و سلطنت در ایران بوده است و ترکیب این دو نماد در ایران دارای سابقه ی اساطیری و آیینی است که در دوره‌های بعد از اسلام نیز مورد اقبال واقع شده است و بر روی سکه‌ها و درفش‌ها و... دیده می‌شود.

نشان شیر و خورشید ترکیبی از شیر (نماد قدرت، شجاعت، و سلطنت) و خورشید (نماد روشنایی، حقیقت، و الهیات) است.

در پست بعدی نگاهی به معنای نشان « شیر و خورشید » بر اساس منابع تاریخی خواهیم داشت ⬇️

🆎 @ultratimebase