تکوک(ریتون) سیاهگوش و خروس مربوط به دوره اشکانی
این اثر در موزه میهو ژاپن نگهداری میشود.

لینک اثر در موزه میهو ژاپن

🌍 @ultratimebase

گودال پاتومسکی: معمای مرموز اعماق جنگل‌های سیبری

گودال پاتومسکی (Patomskiy Crater) یکی از عجیب‌ترین پدیده‌های طبیعی است که در منطقه بادویبینسکی (Badoibinsky) در استان ایرکوتسک در جنوب شرقی سیبری واقع شده است. این گودال مرموز در سال ۱۹۴۹ توسط یک تیم زمین‌شناسی روسی به رهبری وادیم کولپاکوف (Vadim Kolpakov) کشف شد. از آن زمان تاکنون، این ساختار عجیب و غریب دانشمندان را به چالش کشیده است، زیرا هیچ توضیح قطعی برای منشأ آن وجود ندارد.

گودال پاتومسکی یک تپه مخروطی شکل به ارتفاع ۴۰ متر و قطر حدود ۱۸۰ متر است که از سنگ‌آهک خردشده خاکستری تشکیل شده است. حجم این مخروط حدود ۲۵۰ هزار متر مکعب تخمین زده می‌شود. مردم محلی این گودال را "آشیانه عقاب آتشین" (Fire Eagle Nest) می‌نامند. این "آشیانه" بر روی شیب یک کوه در میان درختان سوزنی‌برگ قرار دارد.

در قسمت مرکزی گودال، یک فرورفتگی وجود دارد که برخی از دانشمندان معتقدند ممکن است در نتیجه فعالیت‌های آتشفشانی ایجاد شده باشد. در حالی که درختان کاج در اطراف گودال حدود ۲۰۰ سال سن دارند، سن درختی که در مرکز تپه سنگ‌آهکی رشد کرده است، حدود ۷۱ سال تخمین زده می‌شود. سن خود گودال نیز بین ۳۰۰ تا ۳۵۰ سال برآورد شده است. جالب اینجاست که درختان اطراف گودال به نظر می‌رسد رشد سریعی را تجربه کرده‌اند که برخی نظریه‌ها آن را به تشعشعات رادیواکتیو نسبت می‌دهند.

فرضیه‌های مختلف درباره منشأ گودال

از زمان کشف گودال پاتومسکی، فرضیه‌های مختلفی درباره منشأ آن مطرح شده است. برخی از این فرضیه‌ها عبارتند از:

1. فرضیه آتشفشانی: برخی دانشمندان معتقدند که گودال ممکن است در نتیجه فعالیت‌های آتشفشانی ایجاد شده باشد. این نظریه بر اساس وجود گاز متان و شکل مخروطی گودال مطرح شده است.

2. فرضیه فضایی (سقوط شهاب‌سنگ): برخی دیگر گمان می‌برند که گودال ممکن است در اثر برخورد یک شهاب‌سنگ ایجاد شده باشد. با این حال، هیچ شواهد قطعی از وجود مواد شهاب‌سنگی در منطقه یافت نشده است.

3. فرضیه بیگانه‌ای (سقوط سفینه فضایی): یکی از جذاب‌ترین فرضیه‌ها این است که گودال ممکن است در اثر سقوط یک سفینه فضایی بیگانه ایجاد شده باشد. برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که در عمق گودال یک شیء عدسی‌شکل با قطر ۸ تا ۱۶ متر وجود دارد که ممکن است بقایای یک سفینه فضایی باشد.

4. فرضیه نظامی (آزمایش تسلیحات هسته‌ای): برخی نیز معتقدند که گودال ممکن است در نتیجه آزمایش تسلیحات هسته‌ای ایجاد شده باشد. با این حال، هیچ شواهدی دال بر انجام چنین آزمایش‌هایی در منطقه وجود ندارد.


با این حال، برخی از ویژگی‌های گودال، مانند وجود یک شیء عدسی‌شکل در عمق آن و تشعشعات الکترومغناطیسی غیرعادی در اطراف گودال، همچنان دانشمندان را به چالش می‌کشند. این ویژگی‌ها باعث شده است که برخی به فرضیه‌های غیرمعمول، مانند سقوط یک سفینه فضایی بیگانه، فکر کنند.

یکی از جذاب‌ترین جنبه‌های گودال پاتومسکی، وجود یک شیء عدسی‌شکل در عمق آن است. این شیء که قطر آن بین ۸ تا ۱۶ متر تخمین زده می‌شود، باعث شده است که برخی دانشمندان به این فکر کنند که ممکن است بقایای یک سفینه فضایی بیگانه باشد. با این حال، هیچ شواهد قطعی برای اثبات این فرضیه وجود ندارد و این موضوع همچنان یک راز باقی مانده است.

تاکنون هیچ توضیح قطعی برای منشأ گودال پاتومسکی ارائه نشده است و این موضوع همچنان به عنوان یک راز بزرگ در علم زمین‌شناسی و دیرین‌شناسی باقی مانده است. تحقیقات بیشتر و فناوری‌های پیشرفته‌تر ممکن است در آینده به کشف حقایق بیشتری درباره این پدیده مرموز کمک کنند. تا آن زمان، گودال پاتومسکی به عنوان یکی از عجیب‌ترین و جذاب‌ترین اسرار طبیعت باقی خواهد ماند.

🔍 @ultratimebase

مدت‌هاست که می‌دانیم افرادی که بینایی خود را از دست می‌دهند گاهی چیزهایی را می‌بینند که واقعی نیستند. این پدیده به عنوان سندرم چارلز بونه شناخته می‌شود که اولین بار در سال ۱۷۶۰ توصیف شد. افرادی که به این سندرم مبتلا هستند، بیماری روانی ندارند، اما افراد مبتلا به اسکیزوفرنی نیز مشکلات بینایی دارند. آن‌ها ممکن است مشکلاتی مانند حرکات غیرعادی چشم، مشکلات شبکیه و پلک زدن غیرطبیعی را تجربه کنند. این مشکلات بینایی اغلب قبل از اولین علائم اسکیزوفرنی ظاهر می‌شوند.

با این حال، به نظر می‌رسد افرادی که نابینا به دنیا می‌آیند این مشکل را ندارند. محققان پولاک و فیل کورلت از دانشگاه ییل فکر می‌کنند دلیل این موضوع را می‌دانند. آن‌ها معتقدند که وظیفه مغز پیش‌بینی جهان اطراف ماست و این ایده ممکن است توضیح دهد که چرا نابینایی افراد را در برابر برخی از این مشکلات محافظت می‌کند.

این ایده درباره مغز نشان می‌دهد که به جای دیدن جهان به شکلی که در زمان واقعی وجود دارد، مغز ما یک مدل از آنچه در اطرافمان است ایجاد می‌کند. مغز پیش‌بینی می‌کند و آنچه را که تجربه می‌کنیم شبیه‌سازی می‌کند، سپس این پیش‌بینی‌ها را با آنچه واقعاً اتفاق می‌افتد مقایسه می‌کند. اگر اشتباهی وجود داشته باشد، مغز مدل خود را بر اساس این خطا تنظیم می‌کند. دقت پیش‌بینی‌های گذشته اهمیت زیادی دارد، زیرا به شکل‌گیری دید ما از جهان و اصلاح اشتباهات جدید کمک می‌کند.

بینایی نقش مهمی در این فرآیند ایفا می‌کند. بینایی اطلاعات زیادی فراهم می‌کند و به اتصال سایر حواس، مانند شنوایی و لامسه، کمک می‌کند. اگر بینایی فرد دچار اختلال باشد، پیش‌بینی و اصلاح اطلاعات برای او دشوارتر می‌شود و این باعث می‌شود مدل مغز از جهان کمتر دقیق باشد. وقتی افراد مشکلات بینایی دارند، مغز سخت‌تر کار می‌کند تا حدس بزند چه اتفاقی در حال رخ دادن است. اگر فرد اصلاً نتواند ببیند، ایده‌های نادرستی از جهان در ذهنش شکل نمی‌گیرد، اما این موضوع ممکن است باعث شود تفکر در مراحل بعدی زندگی دشوارتر شود.

پولاک گفت: «آنچه ما سعی در درک آن داریم این است که افراد نابینا ممکن است نمایندگی متفاوت و پایدارتری از جهان در ذهن خود داشته باشند، که ممکن است آن‌ها را در برابر انواع اشتباهات و باورهای نادرست مشاهده شده در اسکیزوفرنی محافظت کند.»

در حالی که توهمات، هذیان‌ها و رفتارهای عجیب در اسکیزوفرنی به خوبی شناخته شده‌اند، استیو سیلورستاین، روانپزشک از دانشگاه روچستر، معتقد است که این علائم بیشتر شبیه عوارض جانبی هستند و نه علت بیماری. او فکر می‌کند که اسکیزوفرنی ممکن است در واقع ناشی از مشکلاتی در نحوه تفکر ما باشد، مانند مشکلات در ادراک، توجه، حافظه، زبان یا یادگیری.

حدود سال ۲۰۱۰، سیلورستاین کتاب Blind Vision را خواند، کتابی نوشته دانشمندان زایرا کاتانئو و توماسو وکی درباره نحوه تفکر و تجربه جهان توسط افراد نابینا. او متعجب شد که بسیاری از روش‌هایی که مغز برای سازگاری با نابینایی استفاده می‌کند، دقیقاً برعکس آن چیزی است که در اسکیزوفرنی اتفاق می‌افتد.

سیلورستاین با ایده پولاک و کورلت درباره مغز موافق است، اما فکر می‌کند پاسخ ممکن است گسترده‌تر باشد. او معتقد است که نابینایی می‌تواند به روش‌هایی به مغز کمک کند که اسکیزوفرنی آن را تضعیف می‌کند، و پیش‌بینی تنها یک نمونه از این است که چگونه مغز افراد نابینا قوی‌تر عمل می‌کند.

🆎 @ultratimebase

افسانه گرگ‌های سلتیک ، زمزمه‌هایی از خدایان خون‌خوار و محافظان مهربان

گرگ سلتیک یا ایرلندی، موجودی پیچیده و ماورایی است. به نظر می‌رسد گرگ‌ها همواره شخصیت‌های متنوعی داشته‌اند که به اندازه همتایان انسانی‌شان گوناگون بوده‌اند. گرگینه ایرلندی به هیچ وجه به عنوان یک «هیولا» شناخته نمی‌شد. این گرگینه، نگهبان و محافظ کودکان، مردان زخمی و افراد گمشده بود و حتی در زمان جنگ توسط پادشاهان به خدمت گرفته می‌شد.

گرگینه ایرلندی یا فاولاد (Faoladh)، با گرگینه‌های معمول در اروپای غربی تفاوت دارد و اغلب به عنوان موجودی خوب در نظر گرفته می‌شد. فاولاد مرد یا زنی است که به گرگ تبدیل می‌شود و اغلب به جای موجودی بی‌فکر و خون‌خوار، به عنوان محافظ یا نگهبان دیگران عمل می‌کند. برای مثال، ممکن است یک گرگینه تغییرشکل‌دهنده به عنوان موجودی شرور دیده شود، اما دیگری ممکن است به سمت یک کشیش مسافر برود و شروع به تبلیغ انجیل کند.

گرگ‌ها در ایرلند به دلیل شکار بی‌رویه منقرض شدند، اما این کشور تا قرون وسطی به دلیل تعداد زیاد گرگ‌های موجود، "سرزمین گرگ‌ها" نامیده می‌شد. گرگ‌ها در افسانه‌های ایرلندی جایگاه ویژه‌ای دارند و داستان‌های بسیاری از مردم که به گرگ‌ها تبدیل می‌شدند، نسل به نسل منتقل شده است.

در افسانه‌های سلتیک، گرگ‌ها تنها حیوانات یا موجوداتی فیزیکی نبودند؛ آن‌ها اغلب به عنوان پیام‌آوران خدایان یا حتی خدامحورانی در نظر گرفته می‌شدند که از مرز بین این جهان و جهان دیگر (Otherworld) عبور می‌کردند. کروم کروح (Crom Cruach)، که به خدای خمیده‌ی تپه‌ها معروف بود، در افسانه‌های ایرلندی تجسمی از خدای خشونت و نابودی است. پیروان او، همان اعضای وحشی “لاگناخ فئلاد”، با انجام آیین‌هایی مانند قربانی کردن انسان و مصرف گوشت نوزادان، قدرت‌های فرابشری خود را به نمایش می‌گذاشتند. اعتقاد بر این بود که خدای کروم کروح به اعضای این قبیله توانایی تغییرشکل به گرگ‌هایی پرهیبت و تسخیرناپذیر را داده است.

از سوی دیگر، برخی از گرگینه‌ها به خدایانی از جنس خیر و محافظت متصل بودند. لوگره (Lugh)، یکی از خدایان ایرلندی مرتبط با مهارت و خلاقیت، در برخی روایات حامی گرگ‌هایی مهربان بود که روح قهرمانانی را حمل می‌کردند و آن‌ها را به امن‌ترین مسیر برای رسیدن به دنیای دیگر هدایت می‌نمودند.

طبق یک افسانه محلی، توآخل تیپریشن، پادشاهی از ایرلند، در یکی از جنگ‌ها تمام سپاهیان خود را از دست داد و ناچار بود به تنهایی از قلمرو خود دفاع کند. زمانی که شکارچیان خارجی قصد تصاحب زمین‌هایش را داشتند، او به درگاه گرگ‌های فاولاد دعا کرد. روایت می‌گوید که یک گرگینه قدرتمند همراه با گروهی از گرگ‌های تند و تیز به درخواست او پاسخ دادند. سپاه گرگ‌ها نه تنها حمله مهاجمان را دفع کردند، بلکه آن‌قدر شجاعت و وفاداری نشان دادند که پادشاه آن‌ها را نگهبانان رسمی قلمرو خود اعلام کرد و حکمی داد که هیچ‌کس حق اذیت یا شکار گرگ‌ها در آن منطقه را ندارد.

یکی از افسانه‌های معروف ایرلندی بیان می‌کند که گرگ‌های فاولاد به عنوان محافظان کودکان گم‌شده عمل می‌کردند. می‌گویند اگر کودکی در جنگل‌های ایرلند راه خود را گم می‌کرد، گرگی سفید و زیبا به سراغ او می‌آمد و او را به شب‌پناهی امن هدایت می‌کرد. در برخی روایات، این گرگ‌ها از کودکان مراقبت کرده و حتی هنگام خواب برای آن‌ها گرمای لازم را تأمین می‌کردند تا از سرما نمیرند. مردم محلی می‌گفتند که اگر چنین اتفاقی بیفتد، کودک نجات‌یافته به خوشبختی و عمری طولانی دست خواهد یافت، زیرا این گرگ‌ها خود از خدایان دنیای دیگر الهام گرفته بودند.

در برخی از افسانه‌ها، فاولادها به عنوان اعضای "لاگناخ فئلاد (Laignach Faelad)" شناخته می‌شدند. این گرگینه‌ها نه موجوداتی مهربان و نگهبان، بلکه جنگجویانی وحشی و بی‌رحم بودند که در متنی قرون وسطایی به نام "Cóir Anmann" ذکر شده‌اند. در این متن، قبیله‌ای از انسان-گرگ‌های تغییرشکل‌دهنده از منطقه‌ای که اکنون به نام جزیره تیپراری (Tipperary Island) شناخته می‌شود، معرفی شده‌اند. این موجودات پیروان خدای خون‌خوار ایرلندی، کروم کروح (Crom Cruach)، بودند که به عنوان خدای خمیده‌ی تپه‌ها شناخته می‌شد.

این سربازان مزدور باستانی برای هر پادشاهی که حاضر به پرداخت هزینه خدماتشان بود، می‌جنگیدند. بی‌رحمی آن‌ها در نبرد، آن‌ها را به گزینه‌ای مطلوب برای هر پادشاه بی‌رحم و ناامیدی که به دنبال استخدام آن‌ها بود، تبدیل می‌کرد. اما هزینه خدمات آن‌ها چه بود؟ نه طلا، بلکه چیزی بسیار تاریک‌تر و هولناک‌تر ، گوشت نوزادان. روایت شده است که این جنگجویان وحشی، به ازای خدمات جنگ‌آوری خود، خواهان گوشت نوزادان برای تغذیه بودند.



😀 @ultratimebase

کایمراها ( موجودات ترکیبی از انسان و حیوانات ) از آزمایشگاه تا افسانه، آیا علم در حال بازسازی اساطیر است؟

در ژوئیه ۲۰۱۹، دولت ژاپن با تأیید یک آزمایش جنجالی و پیشگامانه، گامی بلند در مرزهای علم و اخلاق برداشت. این پروژه که توسط دکتر هیرومیتسو ناکائوچی، دانشمند برجسته در زمینه سلول‌های بنیادی، رهبری می‌شد، هدفی بلندپروازانه را دنبال می‌کرد: ایجاد جنین‌های حیوان-انسان یا هیبرید. این ایده که شاید در نگاه اول شبیه به داستان‌های علمی-تخیلی به نظر برسد، در واقع تلاشی است برای حل یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های پزشکی مدرن: کمبود اندام‌های پیوندی.

دکتر ناکائوچی و تیمش قصد داشتند با تزریق سلول‌های بنیادی انسان به جنین‌های حیواناتی مانند موش یا خوک، جنین‌های هیبریدی ایجاد کنند. این جنین‌ها سپس در رحم حیوانات رشد می‌کردند و امید می‌رفت که در نهایت اندام‌های انسانی مانند پانکراس در بدن آن‌ها شکل بگیرد. این اندام‌ها می‌توانستند برای پیوند به بیماران نیازمند استفاده شوند و امیدی تازه برای هزاران نفری باشند که سال‌ها در انتظار دریافت عضو مناسب به سر می‌برند.

اما چرا این آزمایش تا این حد مهم است؟ پاسخ در آمارهای تلخ نهفته است. کمبود اهداکننده عضو سالانه جان هزاران نفر را در سراسر جهان می‌گیرد. بسیاری از بیماران ماه‌ها یا حتی سال‌ها در لیست انتظار می‌مانند و برخی هرگز فرصت دریافت عضو مناسب را پیدا نمی‌کنند. اگر این آزمایش موفقیت‌آمیز باشد، می‌تواند انقلابی در پزشکی ایجاد کند و جان بسیاری از افراد را نجات دهد. تصور کنید که بتوانیم اندام‌های انسانی را در بدن حیوانات پرورش دهیم و از این طریق مشکل کمبود اهداکننده را برای همیشه حل کنیم.

با این حال، این فناوری نوین بدون چالش‌های اخلاقی نیست. ایجاد موجودات هیبریدی انسان-حیوان سؤالات پیچیده‌ای را به همراه دارد. آیا این موجودات هوش انسانی خواهند داشت؟ چگونه باید با آن‌ها رفتار شود؟ و آیا این کار مرزهای اخلاقی را زیر سؤال می‌برد؟ این نگرانی‌ها باعث شده است که دولت ژاپن قوانین سخت‌گیرانه‌ای را برای این آزمایش وضع کند. به عنوان مثال، جنین‌های هیبریدی اجازه ندارند بیش از ۱۴ روز رشد کنند یا به دنیا بیایند. این محدودیت‌ها تلاشی است برای کاهش نگرانی‌های اخلاقی و جلوگیری از ایجاد موجوداتی که ممکن است از نظر هوشی یا احساسی به انسان‌ها نزدیک باشند.

با وجود تمام این چالش‌ها، آینده این فناوری امیدوارکننده به نظر می‌رسد. اگرچه آزمایش‌ها هنوز در مراحل اولیه هستند، موفقیت آن‌ها می‌تواند راه را برای پیشرفت‌های بزرگ در پزشکی باز کند. اما این پیشرفت‌ها باید با دقت و مسئولیت‌پذیری همراه باشد. جامعه جهانی باید به دقت این موضوع را زیر نظر بگیرد و اطمینان حاصل کند که پیشرفت علمی با ارزش‌های اخلاقی همراه است.


این روزها اخبار هیجان‌انگیزی درباره پیشرفت‌های چشمگیر در آزمایشات مربوط به ایجاد موجودات ترکیبی انسان-حیوان به گوش می‌رسد. به نظر می‌رسد بشر در آستانه یک دستاورد بزرگ علمی قرار دارد: تولید کایمرا، موجودات هیبریدی که ترکیبی از انسان و حیوان هستند. این موفقیت نه تنها مرزهای علم را جابه‌جا می‌کند، بلکه سؤالات عمیقی را درباره آینده بشریت و حتی گذشته ما برمی‌انگیزد.

اما آیا این ایده واقعاً جدید است؟ یا شاید انسان‌های باستانی نیز به چنین فناوری‌هایی دست یافته بودند؟ وقتی به مجسمه‌ها و سنگ‌نگاره‌های باستانی نگاه می‌کنیم، با موجودات عجیبی روبه‌رو می‌شویم که ترکیبی از انسان و حیوان هستند: ابوالهول در مصر، خدایان نیمه‌انسان و نیمه‌حیوان در تمدن‌های میان‌رودان، یا موجودات اساطیری در فرهنگ‌های مختلف. آیا این تصاویر تنها زاییده تخیل انسان‌های گذشته بوده‌اند؟ یا شاید نشانه‌هایی از دانشی فراموش‌شده هستند که امروز دوباره در حال کشف شدن است؟

🆎 @ultratimebase