اما اگه بخوام یکم باهاتون حرف بزنم،
باید بگم این مدت همش به این فکر میکردم که خداروشکر جای شما نیستم.
چون شما کار سختی دارید و من با همه وجود سختی کار شما رو درک میکنم.
میون این همه حواس‌پرتی درس خوندن خیلی سخت و طاقت فرساست.

اما نکته هم دقیقاً همینه؛ رتبه برتر شدن کار سختی نیست.
کار سخت، درس خوندن میون مشکلات هست بدون اینکه ناامید شی.
خب معلومه کسی که پنج دور بخونه هر چیزی بخواد میاره. مهم اینه که کسی بتونه وقتی همه چی بهش فشار میاره درس خوندن رو ادامه بده و تعداد دورش رو بالا ببره.

سال گذشته وقتی درس میخوندم مشکلات مختلف و گاها محیرالعقولی گریبان‌گیرم شد.
اوایل به زمین و زمان میخواستم فحش بدم، عصبی شم و انگار با خودمم لجبازی میکردم.
تا یه جا به خودم اومدم و دیدم رقابت دقیقاً یعنی همین.
آخر کار نمیگن چقدر شرایط شما برابر بوده و خب مسلما هر کسی دچار مشکلاتی میشه
اما چیزی که آخرش اهمیت پیدا میکنه نتیجه هست که اونم معلول تلاش شماست.

این نمودار ساعت مطالعه منه.
شاید فقط خودم و همسرم بدونیم که پشت این نمودار چه سختی و عذابی بوده!
بچه ها جا نزنید و فقط ادامه بدید حالا هر چیزی هم که شد.

البته درنهایت همه چیز به اولویت ها بستگی داره.
من توی اولین مصاحبه کانال گفتم.
باتوجه به اولویت هام عمل میکردم مثلا تا شب آزمون کانال های غیردرسی تلگرامیم رو نگه داشتم و پیام هاشون رو میخوندم.
اما مهم اینه عواقبش رو در نظر داشته باشید.
مثلا من با خودم میگفتم اگر به خاطر این کانال ها اگر ممکن قبول نشم بذار نشم.

سلام به همه رفقای عزیز
اول از همه، واقعاً خسته نباشید. 💛
دو هفته‌ی آخر، سخت‌ترین بخش مسیره. استرس به اوج خودش می‌رسه و حفظ آرامش واقعاً کار آسونی نیست. اگر احساس می‌کنید زیر این فشار دارید له می‌شید، بدونید این حس کاملاً طبیعیه.
اما وسط این فشار، نباید هدف این روزهای باقی‌مونده رو فراموش کنیم.

⭕ هدف این دو هفته چیه؟
هدف اصلی، یاد گرفتن مطلب جدید نیست.
هدف اینه که:
مطالب قبلی رو تثبیت کنید.
به ذهنتون نظم ببخشید و بهش سامان بدید.
و با اعتمادبه‌نفس بیشتری سر جلسه حاضر بشید.
اگر تا امروز با برنامه جلو اومدید و چند دور منابع رو خوندید، قرار نیست در این دو هفته ناگهان همه‌چیز تغییر کنه؛ نه قرار نیست یک‌باره متخصص بشید، نه قراره مطالبی که بارها مرور کردید یک‌شبه از ذهنتون پاک بشه.
به همین خاطر، اگر یک روز یا حتی چند ساعت طبق برنامه پیش نرفت، فکر نکنید همه‌ی زحمت‌های چند ماه گذشته از بین رفته.

⭕ این روزها چطور درس بخونیم؟
الان زمان وسواس نیست.
الان باید مثل کسی باشید که از بالا به نقشه نگاه می‌کنه، نه کسی که وسط جزئیات گم شده.
از کل به جزء حرکت کنید.
روی مباحثی که همیشه ضعف داشتید بیشتر مکث کنید.
اپروچ‌ها، جداول و حاشیه‌نویسی‌هاتون رو مرور کنید.
سعی کنید از کتاب و جزوه، یک تصویر ذهنی برای خودتون بسازید.
هدف اینه که ذهنتون مرتب‌تر بشه، نه اینکه هر صفحه رو دوباره از اول حفظ کنید.

⭕ درباره آزمون جامع
اگر تصمیم دارید آزمون جامع بزنید، هدفتون درصد گرفتن نباشه.
آزمون برای اینه که:
مهارت آزمون دادنتون حفظ بشه.
نقاط ضعفتون رو پیدا کنید.
و اگر فرصتی هست، همون‌ها رو پوشش بدید.
وقتی روی نقاط ضعف تمرکز می‌کنید، طبیعی‌ه که احساس کنید «هیچی بلد نیستم».
اما یادتون باشه شما عمداً دارید روی سخت‌ترین قسمت‌های دانشتون تمرکز می‌کنید؛ این احساس، تصویر واقعی سطح علمی شما نیست.

⭕ یک تجربه شخصی
من در ۱۷ روز آخر، تقریباً سه روز کامل به خاطر دو اتفاق غیرمنتظره نتونستم درس بخونم.
اون موقع فکر می‌کردم همه‌چیز تموم شده.
بعدها فهمیدم این اتفاق برای خیلی از رتبه‌های خوب هم افتاده و قرار نیست سرنوشت آزمون رو عوض کنه.
اگر برای شما هم چنین چیزی پیش اومده، لطفاً خودتون رو نبازید.
این دو هفته، بیشتر از اینکه آزمون دانشتون باشه، آزمون آرامش و مدیریت ذهن شماست.

اگر تا امروز خوب کار کرده‌اید، این دو هفته قرار نیست معجزه کند؛ اما می‌تواند با استرس و تصمیم‌های اشتباه، زحماتتان را خراب کند. پس بیشتر از هر زمان دیگری، از آرامش ذهنتان مراقبت کنید.

به خودتون اعتماد کنید و تا آخر مسیر محکم ادامه بدید. 💛

🖇 @BeyondPapers

🖤💔

​🖇 @BeyondPapers

⭕ در این چند روز، اضافه کردن هر منبع جدید ممنوع.
حتی اگر ادعا کردند «سؤالات آزمون لو رفته»، چه برسه به جزوه‌های «سوپرخلاصه»، «مرور طلایی»، «جمع‌بندی نهایی» و... که این روزها کانال‌ها پر از تبلیغشون شده.
الان دیگر زمان اضافه کردن اطلاعات جدید نیست؛ زمان منظم کردن چیزهایی است که از قبل یاد گرفته‌اید.
اما اگر بخواهم یک پیشنهاد برای مطالعه‌ی این چند روز بدهم، این است:
هرجا هنگام مطالعه احساس کردید:

«ممکنه این نکته یادم بره.»
«هر بار روی این صفحه مکث می‌کنم.»
«همیشه این قسمت رو قاطی می‌کنم.»

از همان صفحه یک عکس یا اسکرین‌شات بگیرید.
یکی دو روز آخر، به‌جای اینکه دوباره کل کتاب را ورق بزنید یا اصلا استرسی شید که با وقتتون چیکار کنید، فقط همین تصاویر را مرور کنید. این کار هم ذهنتان را منظم‌تر می‌کند و هم جلوی وسواس و اتلاف وقت را می‌گیرد.

یک پیشنهاد دیگر هم مرور تست‌های آزمون‌های دستیاری سال‌های گذشته است.
من خودم هر وقت خسته می‌شدم یا زمان استراحتم بود، به‌جای اینکه بی‌هدف گوشی دست بگیرم، تست مرور می‌کردم.
سرعتم تقریباً حدود ۴ تست در دقیقه بود؛ یعنی در یک ساعت نزدیک به ۲۰۰ تست را مرور می‌کردم.
هدف هم حل کردن نبود؛ فقط یادآوری و مرور بود.
جالب اینجاست که با همین یک ساعت، احساس می‌کردم انگار یک درس را به‌صورت فشرده مرور کرده‌ام.

🖇 @BeyondPapers

چندین نفر از برنامه خودم سوال کرده بودن پس گفتم توی کانال بذارم 👇

⭕ برنامه‌ی خودم در روزهای آخر چی بود؟
اول این رو بگم؛ این نسخه‌ی شخصی من بود و لزوماً بهترین برنامه برای همه نیست.
برنامه‌ی من تقریباً این‌طوری بود:

📚 یک ماه آخر:
تقریباً روزی یک کتاب رو مرور می‌کردم.

📚 دو هفته‌ی آخر:
حجم مرور رو بیشتر کردم و تقریباً هر روز دو کتاب می‌خوندم.
درواقع برای هر کتاب ۵ ساعت در نظر گرفته بودم که ساعت اولش رو میذاشتم برای همون تست زدن سوالات دستیاری که در پیام قبل توضیح دادم.

⚡ سه روز آخر:
تورق سریع

📱 روز قبل آزمون:
تقریباً فقط عکس‌ها، اسکرین‌شات‌ها و نکته‌هایی که طی ماه‌های قبل ذخیره کرده بودم رو مرور کردم.

🖇 @BeyondPapers

این روزها احتمالاً از سخت‌ترین روزهای مسیرتونه.
اگر دلتون خواست، از حس و حال این روزهاتون برام بنویسید. دل‌نوشته، نگرانی، امید یا هر چیزی که دلتون می‌خواد.
شاید نوشتن، خودش کمی از بار این روزها کم کنه. 💛👇🏻

https://HarfBeMan.pw/@dralefsad

سعی کردم تقریباً به همه پیام ها جواب بدم.
یکی دو تا پیام که پرتکرار تر بودن رو میفرستم شما هم اگه خواستید نظرتون بفرستید

#پیام_ناشناس
سلام خوبین اقای دکتر؟
ببخشید من خیلی استرس دارم با اینکه خیلی خوندم ولی همش استرس دارم بعضی رتبه برترا میگن شب ازمون دستیاری سخت ترین شب زندگیتونه و خوابتون نمیبره و فلان و هر ی تستی که میزنید سرنوشتتون رو مشخص میکنه و ...کلا با این چیزا استرس میگیرم که باید سرنوشتمو رقم بزنم 😔😔😔چه زندگی ایه اخه چرا ما راحت نمیتونیم زندگی کنیم

@HarfBeManBot

جوابی که فرستادم👇
ببینید من کنترل استرسم خیلی خوب نبود. یعنی نمیخوام از خودم تعریف کنم، اصلا.
و در طول سال هم حسابی اذیت شدم
امااا شب دستیاری بسیار با آرامش خوابیدم و سر جلسه هم هیچ استرسی نداشتم.
دلیلش؟
چون همیشه اعتقاد داشتم من باید زحمت خودم رو بکشم و قطعاً به اندازه همون زحمت نتیجه خواهم گرفت.
حتی اگر تو اون آزمون موفق نشم یه جای دیگه خدا دستم رو میگیره.

ممنون از همه پیام‌هایی که فرستادید.
اگر بخوام حرف‌های شما رو جمع‌بندی کنم، تقریباً همه‌ی پیام‌ها حول دو محور اصلی می‌چرخید:
۱. استرس زیاد و این احساس که «انگار هیچی بلد نیستم.»
و
۲. افت ساعت مطالعه و بازدهی نسبت به قبل.
اول از همه می‌خوام بگم هر دوی این‌ها در این مقطع کاملاً طبیعی‌اند.
شما فقط فشار خود آزمون رو تحمل نکردید.
در این چند ماه، شرایط سخت کشور، جنگ، تعویق آزمون و فرسودگی ذهنی هم به این مسیر اضافه شد.
طبیعیه که مغز بعد از این حجم از فشار، مثل ماه‌های اول مطالعه عمل نکنه.
اما یه نکته رو یادتون باشه...
این احساس که "هیچی بلد نیستم"، معمولاً نشونه‌ی کم بودن دانشتون نیست؛ نشونه‌ی اینه که این روزها مدام روی نقاط ضعفتون فوکوس کردید و خب کلا مغز آدمیزاد قبل آزمون این حس ها میاد سراغش.

در حالی که سر جلسه آزمون، قرار نیست فقط از همون چند نکته‌ای سؤال بیاد که امروز یادتون نمیاد.

درباره افت ساعت مطالعه هم همین موضوع صدق می‌کنه.
شاید الان نتونید مثل دو ماه قبل ۱۰ یا ۱۲ ساعت درس بخونید؛ اما واقعیت اینه که کیفیت مرور در این روزها، از زیاد کردن ساعت مطالعه مهم‌تره.
این روزها بیشتر از هر زمان دیگه‌ای، باید حواستون به آرامش ذهنتون باشه.
قرار نیست در دو هفته‌ی آخر معجزه کنید؛ قرار هم نیست زحمت چند ماه گذشته رو با استرس و عجله از بین ببرید.
فقط تا خط پایان، با ثبات ادامه بدید. 💛

🖇 @BeyondPapers

اگر عمری باشه امشب میخوام یه مطلب کار کنم.
به نظر خودم خیلی خیلی مهمه و دوست دارم با دقت بخونیدش.
یکم احتمالاً طولانی بشه و باید حوصله بذارید اما توصیم اینه از دستش ندید 💛

چند نفر از بچه‌ها درباره استرس این روزها نوشته بودند.
می‌خوام یه نکته مهم رو باهاتون در میون بذارم.
وقتی شرایط سخت میشه، طبیعیه که استرس هم بیشتر بشه.
اما توی این وضعیت، دو چیز رو نباید فراموش کنید:
هدفتون و شرایطی که باهاش هدف‌گذاری کردید.
فرض کنید از اول نشستید و منطقی فکر کردید.
گفتید من می‌خوام مثلا اطفال قبول بشم.
چرا؟
شاید چون به کار با بچه‌ها علاقه دارم.
شاید چون دوره تخصصش کوتاه‌تره.
شاید چون بعداً می‌تونم راحت تر فلوشیپ مورد علاقه‌ام رو برم.
شاید هم چون با شرایط زندگی و خانوادگی من سازگارتره.

بعد شرایط خودتون رو هم در نظر گرفتید.
مثلاً اینترن بودید و کشیک داشتید.
یا طرح بودید و وقت زیادی برای درس خوندن نداشتید.
پس به این نتیجه رسیدید که با ساعت مطالعه‌ای که دارم، این هدف هم منطقیه و هم دست‌یافتنی.
تا اینجا همه چیز درست پیش رفته.
اما وسط مسیر یه اتفاق می‌افته...
یکی از دوستاتون دنبال یه رشته دیگه می‌ره.
یکی دیگه توی آزمون ها درصدهای بالاتری می‌زنه.
یکی مرخصی گرفته و روزی ۱۲ ساعت درس می‌خونه.
و شما شروع میکنید خودتون را باهاش مقایسه کردن و کم کم بهم ریختن از لحاظ روحی.
کم‌کم یادتون می‌ره اصلاً چرا این هدف رو انتخاب کرده بودید.
از اینجا به بعد، استرس دیگه از آزمون نیست؛
از مقایسه است.
مقایسه‌ای که هیچ‌وقت شرایط دو نفر رو کنار هم نمی‌ذاره.
واقعیت اینه که درمان این استرس، نه دست من هست، نه مشاور، نه هیچ‌کس دیگه.
فقط خودتون می‌تونید با برگردوندن ذهنتون به منطق اولیه تصمیم‌گیریتون آروم بشید.
از خودتون بپرسید:
من روز اول، با چه منطقی این مسیر رو انتخاب کردم؟
اگر اون منطق هنوز پابرجاست، چرا باید امروز خودتون رو با کسی مقایسه کنید که اصلاً شرایطش با شما یکی نیست؟
این موضوع فقط برای آزمون نیست.
خیلی‌ها بعد از شروع رزیدنتی هم همین اشتباه رو تکرار می‌کنن.
مثلاً کسی با خودش تصمیم گرفته بود که اولویتش آرامش، خانواده یا زودتر وارد بازار کار شدنه.
اما چند ماه بعد فقط درآمد یا رشته دیگران رو می‌بینه و یادش می‌ره خودش چرا این مسیر رو انتخاب کرده بود.
یا حتی در ازدواج...
آدم با یک‌سری معیارها انتخاب می‌کنه؛
آرامش، اخلاق، همراهی، هم‌فکری...
بعد از مدتی، خودش رو با زندگی‌های ویترینی شبکه‌های اجتماعی مقایسه می‌کنه و فراموش می‌کنه اصلاً دنبال چه چیزی بوده.
به نظرم یکی از مهم‌ترین مهارت‌های زندگی اینه که:
قبل از هر تصمیمی، معیارهای خودت رو دقیق انتخاب کنی؛
اما بعد از تصمیم گرفتن، هر روز اون معیارها رو عوض نکنی.
ما ها معمولاً آدم‌های بسیار رقابت‌طلبی هستیم و نتیجش میشه میخوایم همه جا اول شیم حتی توی زمین بازی که ربطی به ما نداره.
این ویژگی، اگر کنترل نشه، تبدیل می‌شه به یک چرخه بی‌پایان از مقایسه.
و مقایسه، وقتی بدون در نظر گرفتن شرایط و اهداف خودت باشه، فقط استرس تولید می‌کنه؛ نه پیشرفت.
پس این روزها، هر وقت دیدید دارید خودتون رو با بقیه مقایسه می‌کنید، یک لحظه مکث کنید و فقط یک سؤال از خودتون بپرسید:
«آیا دارم خودم رو با معیارهای خودم می‌سنجم، یا با زندگی دیگران؟»
اگر جواب سؤال دوم باشه، احتمالاً مشکل از درس خوندنتون نیست؛ از اینه که منطق اولیه‌ی تصمیم‌هاتون رو فراموش کردید.

🖇 @BeyondPapers

خلاصه‌ی همه‌ی این حرف‌ها اینکه...
یادتون نره ما آدم‌های متفاوتی هستیم؛ با علایق، توانایی‌ها، محدودیت‌ها، آرزوها و شرایطی که برای هر کدوممون منحصر‌به‌فرده.
پس معیارهای خودتون رو بسازید و اتفاقاً بر اونها پافشاری کنید.
اما مقایسه با دیگران هرگز!
چون مقایسه، وقتی شرایط و هدف‌ها متفاوت باشن؛ فقط آرامش ذهن رو ازتون می‌گیره. 💛

🖇 @BeyondPapers