«راستش از همون اولش که شروع کردم به خوندن و ساز زدن، بعد از این بود که Dreamgirls رو دیدم. یادمه بیانسه رو دیدم که داشت Listen رو می‌خوند و با خودم گفتم: وای خدای من، منم می‌خوام بتونم اینجوری بخونم!»

«به نظرم صحنه خودش یک اثر هنریه؛ یه نماد مستقل. ما داریم یه موجود زنده می‌سازیم که نفس می‌کشه و مدام در حال تکامله.»

«من واقعاً خودم درگیر همه‌چیزم. به تک‌تک صداها عمیقاً اهمیت می‌دم. هر آهنگ، ادیت تصویری، دکور و تیکه‌های رقص رو بارها می‌چینیم و از نو می‌چینیم تا به بهترین حالت ممکن برسه. انقدر جلو می‌رم تا روح رو توی تک‌تک اجزا حس کنم.»

«برام تک‌تک فرم‌ها و زاویه‌های دوربین مهمه. از تیم‌ها، مهندسا و همکارام می‌خوام طراحی‌ها رو با راه‌های تازه‌ای اجرا کنن تا به تک‌تک آدم‌های داخل استادیوم نزدیک‌تر بشیم. می‌خوام همه حس کنن ردیف جلو نشستن.»

«بیانسه از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹ نفر اولِ هنرمندان زنِ دهه بود. حالا حدس بزنید کدوم گروه زن شماره یکِ دنیا بود؟ دستینیز چایلد. اما بخش دیگر ماجرا اینه که اگر من یک مدیر سفیدپوست بودم، به‌عنوان مدیر شماره یکِ تاریخ شناخته میشدم. با این حال، هیچ‌وقت اون احترامی رو که حقم بوده دریافت نکردم.»