«راستش از همون اولش که شروع کردم به خوندن و ساز زدن، بعد از این بود که Dreamgirls رو دیدم. یادمه بیانسه رو دیدم که داشت Listen رو می‌خوند و با خودم گفتم: وای خدای من، منم می‌خوام بتونم اینجوری بخونم!»

«به نظرم صحنه خودش یک اثر هنریه؛ یه نماد مستقل. ما داریم یه موجود زنده می‌سازیم که نفس می‌کشه و مدام در حال تکامله.»

«من واقعاً خودم درگیر همه‌چیزم. به تک‌تک صداها عمیقاً اهمیت می‌دم. هر آهنگ، ادیت تصویری، دکور و تیکه‌های رقص رو بارها می‌چینیم و از نو می‌چینیم تا به بهترین حالت ممکن برسه. انقدر جلو می‌رم تا روح رو توی تک‌تک اجزا حس کنم.»

«برام تک‌تک فرم‌ها و زاویه‌های دوربین مهمه. از تیم‌ها، مهندسا و همکارام می‌خوام طراحی‌ها رو با راه‌های تازه‌ای اجرا کنن تا به تک‌تک آدم‌های داخل استادیوم نزدیک‌تر بشیم. می‌خوام همه حس کنن ردیف جلو نشستن.»