«وقتی اجرای زنده‌شو میبینی، یه حسی داره مثل وقتی که یکی برات تعریف میکنه رفته اجرای پرینس یا مایکل جکسون رو دیده؛ یعنی در حد اسطوره‌ها. واقعاً همون چیزیه که آدم دلش می‌خواد روی صحنه و بیرون از صحنه ببینه.
به نظرم حقشه که همیشه یه حس “ملکه بودن” دور و برش باشه، چون اون مرز بین دنیای واقعیش و شخصیت هنریش خیلی نرم و طبیعی جریانه. اون چیزی که روی صحنه میبینی یه نسخه پُررنگ‌تر و خاص‌تر از خودِ واقعیشه، نه یه آدم متفاوت.»