«یه لحظه فوق‌العاده بود وقتی شنیدم که با اون آهنگ شو رو شروع کرد. واقعاً باور دارم هنوزم به اندازه کاری که کرده، اون‌جوری که باید، تحسین نشده. خیلی خوشحال بودم که تصمیم گرفت با اون آهنگ شروع کنه. همون باعث شد ما هم تو تور خودمون ازش الهام بگیریم. اون آهنگ اول با من شروع شد که گیتار می‌زدم و بدون ساز می‌خوندم، و الانم توی کنسرت‌هام همون‌طوری اجراش می‌کنم. یه جور حالت مراقبه داره قبل از اینکه بریم سراغ آهنگ “Freedom”. دیدن اینکه اون چطوری اجراش کرد باعث شد منم اون پیامو توی اجرای خودمون ادامه بدم.»

«داشتم یه فشن‌شو تو فروشگاه Macy’s توی Herald Square نیویورک برگزار می‌کردم.»
برادرش، اندی، بهش گفت که موسیقی برای شو ندارن چون دی‌جی نیومده بود. همون موقع اندی چند تا دختر رو دید که همون اطراف با لباس‌های تامی هیلفیگر داشتن خرید می‌کردن و گفت:
«اونا خواننده‌ان، شاید بتونن اجرا کنن!»
تامی گفت: «چرا نیاریمشون روی صحنه و در عوض بهشون چند دست لباس بدیم؟»
و همین کارو کردن، بدون اینکه بدونن اونا کی‌ان.
«آخرش معلوم شد اون گروه Destiny’s Child بودن.» تامی گفت، که باعث شد مجری بخنده و بگه: «باورنکردنیه!»
تامی ادامه داد: «اونا یه اجرای کامل انجام دادن. بعد از شو از اندی پرسیدم: اون دختر وسطی کیه؟ صداش فوق‌العاده‌ست!
اون گفت: اون بیانسه‌ست.»

«وقتی اجرای زنده‌شو میبینی، یه حسی داره مثل وقتی که یکی برات تعریف میکنه رفته اجرای پرینس یا مایکل جکسون رو دیده؛ یعنی در حد اسطوره‌ها. واقعاً همون چیزیه که آدم دلش می‌خواد روی صحنه و بیرون از صحنه ببینه.
به نظرم حقشه که همیشه یه حس “ملکه بودن” دور و برش باشه، چون اون مرز بین دنیای واقعیش و شخصیت هنریش خیلی نرم و طبیعی جریانه. اون چیزی که روی صحنه میبینی یه نسخه پُررنگ‌تر و خاص‌تر از خودِ واقعیشه، نه یه آدم متفاوت.»