«تای هانتر گفت: عزیزم، باید این ریشه‌ها رو کوتاه کنیم چون نمی‌خوایم میشل زمین بخوره. منم گفتم: "داداش، این موضوع بین من و تو بود، لازم نبود اعلامش کنی." ولی خب، هنوز تو ذهنم هست. پله‌ها دیگه منو می‌ترسونن.
تمرینشون کردم؟ قطعاً. ولی وقتی لحظه‌ش رسید، گفتم: وای خدای من، احمق! گذاشتی ترس یا بی‌اعتمادی، اون قدم اول رو خراب کنه. چون واقعاً نمی‌خواستم سوشال مدیا منو نابود کنه. اصلاً. چون اگه اون لحظه می‌افتادم، واقعاً نمی‌تونستم بیست سال آینده رو باهاش کنار بیام. شاید تنها چیزی که دوست نداشتم همین بود: این که به اون پله‌ها اعتماد نکردم.»

«ما دوباره تبدیل شدیم به همون دخترای کوچیکی که بودیم، همون نوجوونایی که فقط می‌خواستن آواز بخونن، برقصن و دنیا رو بگردن. و بیانسه گفت: "دخترها، بیاید فقط خوش بگذرونیم. قراره بریم رو صحنه و حال کنیم. هر چی شد، شد، ولی قراره بهمون خوش بگذره." من می‌دونستم که خوش می‌گذره. همیشه با هم خوش می‌گذرونیم. ولی وقتی از گروه Destiny’s Child میای، و وقتی سطح فوق‌العاده‌ای که بیانسه توش اجرا می‌کنه رو می‌بینی، مجبوری سطح خودتو ببری بالا، رایت؟»