اولین آلبوم انفرادی او همچنان پرقدرت هس. "Crazy in Love" جاودانه هس و قطعاتی مانند "Baby Boy" و "Naughty Girl" ثابت کردن که اون پس از Destiny’s Child نیز می‌تونه تاج رو روی سرش بزاره. این آلبوم به اندازه کارهای بعدی‌ش تجربی نیست، اما پایه‌گذار مسیر اون شد — یک آتیش خالص از اوایل دهه 200.

نامه‌ی عاشقانه به موسیقی رقص و فرهنگ کوئیر سیاه‌پوستان. این آلبوم یک حس و حال خاص داره. آهنگ‌هایی همچون "Break My Soul" و "Cuff It" پرانرژی هستن، و ترکیب هاوس-دیسکو در عین حال که حس نوستالژیک داره، تازگی هم به همراه میاره. این یک آلبوم پارتی محور هست که عمق خاص خودشو داره، اگرچه برخی معتقدن که فاقد تأثیر احساسی Lemonade هست.

دست‌کم‌گرفته‌شده اما درخشان. "Love on Top" و "Run the World (Girls)" قدرت و تنوع صوتی اونو به نمایش میزارن. این آلبوم روندی آروم‌تر داره—روح‌نوازتر و کمتر نمایشی—اما قلب و احساسی عمیق در آن نهفته هست و زمینه‌ ساز ریسک‌های آلبوم های آینده بیانسه بود.

2/2

از اونجایی که فعلا تاریخای لاس وگاس جدیدا اعلام شده تا سولد اوت شدن کامل اونا تاریخ جدیدی قرار نیس به استادیوم سوفی اضافه شه چون بازار مشابه و نزدیک بهم دارن.

(1.44B streams, 250K physical + digital sales; estimated.)

II HANDS II HEAVEN
PROTECTOR
JOLENE

Texas Hold'Em
BODYGUARD

"تمام این تجربه جادویی بود," اون سکوتی معنا دار میکنه و بعد ادامه میده: "من چیزهای زیادی یاد گرفتم و در چند سال اخیر رشد طرفدارانم رو دیدم. من طرفدارانم رو Buckle Bunnies (باکل بانی‌ها) اسم گذاری کردم، اما حالا نسل دومی از باکل بانی‌ها وجود داره که باکل بانی‌های بیانسه هستن. طرفدارانی که قبلاً منو نمیشناختند اما از طریق بیانسه با من آشنا شدن. پاییز گذشته برای اولین بار تور مستقل خودمو برگزار کردم و در عرض چند دقیقه تمام تیکت ها فروخته شد. دیدن این سطح از جامعه، عشق و انرژی واقعاً شگفت‌انگیز هست."