در صدر این لیست به دلیل قدرت خام و جاه‌طلبی‌ش قرار داره، این آلبوم شاهکاری صوتی و تصویری هست — غم، خشم و رستگاری که در آهنگ‌هایی همچون "Formation" و "Sorry" به زیبایی در هم تنیده شدن. منتقدان اونو ستایش کردن (امتیاز 97 در متاکریتیک)، طرفداران اونو موشکافی کردن، و همچنان به عنوان معیاری برای داستان‌سرایی در موسیقی محسوب میشه. از نظر فرهنگی سیاسی و اجتماعی دست‌نیافتنی هس و لایق بهترین آلبوم قرن‌ رو داره.

انتشار ناگهانی که همه چیز رو تغییر داد. آلبومی خودمحور و سرشار از اعتمادبه‌نفس که در اوج قدرت توانمندسازی قرار داره، با قطعاتی همچون "Partition" و "Flawless". تولید اون بسیار حرفه‌ای، ویدیوهای ماندگار، و نشون داد که می‌تونه صنعت موسیقی رو متحول کنه. به دلیل جسارتش ما تصمیم‌گرفتیم در رتبه 2 قرارش بدیم.

1/2

اولین آلبوم انفرادی او همچنان پرقدرت هس. "Crazy in Love" جاودانه هس و قطعاتی مانند "Baby Boy" و "Naughty Girl" ثابت کردن که اون پس از Destiny’s Child نیز می‌تونه تاج رو روی سرش بزاره. این آلبوم به اندازه کارهای بعدی‌ش تجربی نیست، اما پایه‌گذار مسیر اون شد — یک آتیش خالص از اوایل دهه 200.

نامه‌ی عاشقانه به موسیقی رقص و فرهنگ کوئیر سیاه‌پوستان. این آلبوم یک حس و حال خاص داره. آهنگ‌هایی همچون "Break My Soul" و "Cuff It" پرانرژی هستن، و ترکیب هاوس-دیسکو در عین حال که حس نوستالژیک داره، تازگی هم به همراه میاره. این یک آلبوم پارتی محور هست که عمق خاص خودشو داره، اگرچه برخی معتقدن که فاقد تأثیر احساسی Lemonade هست.

دست‌کم‌گرفته‌شده اما درخشان. "Love on Top" و "Run the World (Girls)" قدرت و تنوع صوتی اونو به نمایش میزارن. این آلبوم روندی آروم‌تر داره—روح‌نوازتر و کمتر نمایشی—اما قلب و احساسی عمیق در آن نهفته هست و زمینه‌ ساز ریسک‌های آلبوم های آینده بیانسه بود.

2/2

از اونجایی که فعلا تاریخای لاس وگاس جدیدا اعلام شده تا سولد اوت شدن کامل اونا تاریخ جدیدی قرار نیس به استادیوم سوفی اضافه شه چون بازار مشابه و نزدیک بهم دارن.