‏خستگی ما از کار کردن نیست، از بی‌معنی شدن تلاشه
یه جوری شده می‌خوابیم، بلند می‌شیم، شرمنده رویاهامون می‌شیم..

ترسناک‌ترین آدم توی یک جامعه، یه آدم احمق نیست.
جمعیته.


یک آدم نادون، خطر بزرگی نیست.
می‌تونی نادیده‌ش بگیری، ردش کنی، اصلاحش کنی.
ولی وقتی همون فکر خام، همون حرف بی‌پایه، توسط هزاران نفر تکرار می‌شه، دیگه بحثِ درست و غلط نیست.
بحثِ اینه که «چند نفر باورش کردن؟»

جمعیت دنبال حقیقت نمی‌گرده.
نگاه می‌کنه بقیه چی می‌گن، بعد همون رو با صدای بلندتر تکرار می‌کنه.

مثل پلی که یک ستونش ترک برداشته.
ترک، به‌تنهایی پل رو نابود نمی‌کنه.
فاجعه از جایی شروع می‌شه که همه هشدار رو می‌بینن... و بازم روش راه می‌رن.
نه چون امنه، چون بقیه هم دارن ازش رد میشن.

جامعه هم دقیقاً همین‌طوره.
یک فکر غلط، وقتی فقط توی یک مغزه، هنوز خطرناک نیست.
ولی وقتی وارد دهان میلیون‌ها نفر می‌شه، کم‌کم شکلِ واقعیت می‌گیره.
بعد می‌بینی تصمیم بد، می‌شه موج.
موج، می‌شه مطالبه.
مطالبه، می‌شه قانون.


خطرناک‌ترین جمعیت، اون جمعیتِ پرسروصدا نیست.
اونیه که دیگه حتی از خودش نمی‌پرسه: «اگه اشتباه کنیم چی؟»

سقوط تمدن‌ها معمولاً از مرزها شروع نمی‌شه...
از جایی شروع می‌شه که مردم، قضاوت خودشون رو می‌سپارن به جمع.

و از اون لحظه به بعد، احساس فرمان می‌ده... و عقل فقط تماشا می‌کنه.
امیرحسام ذنوبی

آدم دوستانش را از دست نمی‌دهد
دشمنان مخفی‌اش را پیدا میکند.
دوستان واقعی هر اتفاقی بیافتد
تا پایان دوست می‌مانند.


📕 #بینوایان
✍ #ویکتور_هوگو

تنها افرادی که رنج نمی‌کشند و ناراحت نمی‌شوند مُرده‌ها هستند، زنده بودن یعنی گاهی آسیب دیدن، شکست خوردن، دچار اضطراب شدن، اشتباه کردن و همچنان ادامه دادن.

📕 #انعطاف_پذیری_هیجانی
✍🏻 #سوزان_دیوید

اگر عقاید خود را با تفکر و مطالعه به دست بیاورید ؛ کسی نمیتواند به آنها توهین کند. اگر کسی چیزی بر خلافشان بگوید عصبانی نمیشوید؛ یا میخندید یا به فکر فرو میروید ...

#برتراند_راسل

𝕚 𝕠𝕦𝕥𝕘𝕣𝕖𝕨 𝕡𝕖𝕠𝕡𝕝𝕖 𝕚 𝕠𝕟𝕔𝕖 𝕟𝕖𝕖𝕕𝕖𝕕
از آدم‌هایی که یه روز بهشون نیاز داشتم عبور کردم

آدمی با تصور کردنِ اشکالِ نورانی، روشن‌بین نمی‌شود؛ بلکه با آگاه شدن از تاریکیِ خویش به روشن‌بینی می‌رسد. 🌑✨

یونگ در ادامه همین جمله می‌گوید که این مسیر «ناخوشایند» است و به همین دلیل محبوب نیست. او معتقد بود اکثر مردم ترجیح می‌دهند با جملات مثبت و تصورات معنویِ زیبا خودشان را فریب بدهند، در حالی که راه واقعیِ رشد از «روبرو شدن با نیمه‌ی تاریک وجود» (ترس‌ها، حسادت‌ها و زخم‌های پنهان) می‌گذرد.




#یونگ
#سایه
#به_روال

‏سعدی در یکی از حکایت هاش در بوستان
‏یه بیت خفن داره که راوی حال و روز الان ماست:
‏«نه نیروی صبرم،نه جای ستیز
‏نه امکان بودن،نه پای گُریز»