گدﺍیان بهرِ ﺭوزی،
طفل خوﺩ رﺍ کوﺭ میخوﺍهند؛
طبیباﻥ جملگی
خلق رﺍ رنجوﺭ میخوﺍهند؛
گمانم مردﻩ شویاﻥ
رﺍضی ند بر مُردﻥ مرﺩم؛
بنازﻡ مطرباﻥ
کاین خلق رﺍ مسروﺭ میخوﺍهند ...
#شیخ_بهایی
@bestplus
طفل خوﺩ رﺍ کوﺭ میخوﺍهند؛
طبیباﻥ جملگی
خلق رﺍ رنجوﺭ میخوﺍهند؛
گمانم مردﻩ شویاﻥ
رﺍضی ند بر مُردﻥ مرﺩم؛
بنازﻡ مطرباﻥ
کاین خلق رﺍ مسروﺭ میخوﺍهند ...
#شیخ_بهایی
@bestplus
#تلنگر 📚
ﺷﺨﺼﯽ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻫﺎﻣﺒﻮﺭﮒ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺭﻓﺘﯿﻢ، ﻫﻤﮑﻼﺳﯽ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎهماﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺳﺘﻮﺭﺍﻧﯽ ﺑﺮﺩﻧﺪ.
زﻭﺝ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻏﺬﺍ ﻣﯿﻞ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﻭ ﺑﺸﻘﺎﺏ ﻭ ﺩﻭ ﻋﺪﺩ ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩ.
ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺁﯾﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﻏﺬﺍﯾﯽ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﯼ یک ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺭﻣﺎنتیک ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻣﯿﺰ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﻨﺪ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺴﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺖ ﻏﺬﺍ ﺑﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤﯽ ﺑرای آﻧﻬﺎ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ آنها ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ که هیچ غذایی باقی نگذراند.
ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﻫمکلاسیهایمان ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﻏﺬﺍ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺩﺍﺩﻧﺪ بطوﺭیکه ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﯿﺮ ﺷﺪﻥ ﯾﮏ ﺳﻮﻡ ﻏﺬﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﺮﮎ ﺭﺳﺘﻮﺭﺍﻥ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﺧﺎنمﻫﺎﯼ ﭘﯿﺮ ﺑﻪ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻠﻒﮐﺮﺩﻥ ﻏﺬﺍﯼ ﺯﯾﺎﺩ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺩﻭﺳﺘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ: ﻣﺎ ﭘﻮﻝ ﻏﺬﺍ ﺭﺍ ﻣﯽﺩﻫﯿﻢ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﻪ ﺍﻫﻤﯿﺘﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻏﺬﺍﯼ ﺍﺿﺎﻓﯽ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺧﺎﻧم ﭘﯿﺮ ﺳﭙﺲ ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺯﻧﮓ ﺯﺩ ﻭ ﺷﺨﺼﯽ ﺑﺎ ﯾﻮﻧﯿﻔﻮﺭﻡ ﺍﺯ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﯿﺪ؛ 50 ﯾﻮﺭﻭ ﺟﺮﯾﻤﻪ ﺷﺪﯾﻢ.
ﺍﻓﺴﺮ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮔﻔﺖ: ﺁﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﯽ ﻣﺼﺮﻑ ﺑﮑﻨﯽ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺑﺪﻫﯽ، ﭘﻮل ﻣﺎﻝ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﯽ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﻤﻠﮑﺖ متعلق ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
بله این است تفاوت و حال میفهمم که چرا آلمان صنعتی ترین و پیشرفته ترین کشور قاره اروپاست!
@bestplus
ﺷﺨﺼﯽ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻫﺎﻣﺒﻮﺭﮒ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺭﻓﺘﯿﻢ، ﻫﻤﮑﻼﺳﯽ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎهماﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺳﺘﻮﺭﺍﻧﯽ ﺑﺮﺩﻧﺪ.
زﻭﺝ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻏﺬﺍ ﻣﯿﻞ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﻭ ﺑﺸﻘﺎﺏ ﻭ ﺩﻭ ﻋﺪﺩ ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩ.
ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺁﯾﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﻏﺬﺍﯾﯽ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﯼ یک ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺭﻣﺎنتیک ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻣﯿﺰ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﻨﺪ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺴﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺖ ﻏﺬﺍ ﺑﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤﯽ ﺑرای آﻧﻬﺎ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ آنها ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ که هیچ غذایی باقی نگذراند.
ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﻫمکلاسیهایمان ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﻏﺬﺍ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺩﺍﺩﻧﺪ بطوﺭیکه ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﯿﺮ ﺷﺪﻥ ﯾﮏ ﺳﻮﻡ ﻏﺬﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﺮﮎ ﺭﺳﺘﻮﺭﺍﻥ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﺧﺎنمﻫﺎﯼ ﭘﯿﺮ ﺑﻪ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻠﻒﮐﺮﺩﻥ ﻏﺬﺍﯼ ﺯﯾﺎﺩ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺩﻭﺳﺘﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ: ﻣﺎ ﭘﻮﻝ ﻏﺬﺍ ﺭﺍ ﻣﯽﺩﻫﯿﻢ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﻪ ﺍﻫﻤﯿﺘﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻏﺬﺍﯼ ﺍﺿﺎﻓﯽ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺧﺎﻧم ﭘﯿﺮ ﺳﭙﺲ ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺯﻧﮓ ﺯﺩ ﻭ ﺷﺨﺼﯽ ﺑﺎ ﯾﻮﻧﯿﻔﻮﺭﻡ ﺍﺯ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﯿﺪ؛ 50 ﯾﻮﺭﻭ ﺟﺮﯾﻤﻪ ﺷﺪﯾﻢ.
ﺍﻓﺴﺮ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮔﻔﺖ: ﺁﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﯽ ﻣﺼﺮﻑ ﺑﮑﻨﯽ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺑﺪﻫﯽ، ﭘﻮل ﻣﺎﻝ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﯽ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﻤﻠﮑﺖ متعلق ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
بله این است تفاوت و حال میفهمم که چرا آلمان صنعتی ترین و پیشرفته ترین کشور قاره اروپاست!
@bestplus
در این چند روز مرتب عکسهای عروس جدید خاندان سلطنتی انگلستان را می بینم و نقل سادگیش و کنایه زدن به زنها که ببینید و یاد بگیرید .......
البته کمتر کسی اشاره میکند که این عروسی ساده 45 میلیون پوند هزینه دربر داشته ا ست .
مثل اینکه همیشه تیغ اشاره ی جوامع ما روی زنهاست . زنهایی که حتی برای شخصی ترین موضوع ممکنشان که نوع آرایش است هم باید مسخره شوند ......
البته در جامعه ای که قبل از ازدواج از دختر گواهی بکارت گرفته میشود اما سوال نمیشود که پسر تا بحال با چند نفر خوابیده ست این موضوع چیز عجیبی نیست ......... ! ! !
بد نیست که بدانیم پرنس انگلستان با زنی طلاق شده از نژاد و ملیتی دیگر که فرزنده طلاق بوده و سه سال از او بزرگترست ازدواج کرده ا است .
ولی در جوامع وجهان ما چنین زنی حتی حق زندگی همراه با احترام را هم ندارد و هر آدم بی ارزشی بخود اجازه میدهد به او پیشنهادهای رنگارنگ بدهد از صاحبخانه تا رییس تا حتی ملای محل !
چه برسد که یک پرنس جوان با موقعیتی بی مثال با او ازدواج کند .
انگار زن در جامعه ما کالایی است که بعد از باز شدن پس گرفته نمیشود ! با چنین نگاه شرم آوری به زن، بهتر نیست دیگر کسی به خود اجازه ندهد راجع به آرایش و لباس زنان و مدلشان نظر بدهد ؟
بهتر نیست قبل از آنکه به زن بودن زن خرده بگیریم ببینیم خودماچه اندازه مردیم ؟ ؟ ؟
بیایید که زن را نه با ظاهرش که با شخصیتش بسنجیم .......
شاید در جامعه ای بهتر زندگی کردیم .
@bestplus
البته کمتر کسی اشاره میکند که این عروسی ساده 45 میلیون پوند هزینه دربر داشته ا ست .
مثل اینکه همیشه تیغ اشاره ی جوامع ما روی زنهاست . زنهایی که حتی برای شخصی ترین موضوع ممکنشان که نوع آرایش است هم باید مسخره شوند ......
البته در جامعه ای که قبل از ازدواج از دختر گواهی بکارت گرفته میشود اما سوال نمیشود که پسر تا بحال با چند نفر خوابیده ست این موضوع چیز عجیبی نیست ......... ! ! !
بد نیست که بدانیم پرنس انگلستان با زنی طلاق شده از نژاد و ملیتی دیگر که فرزنده طلاق بوده و سه سال از او بزرگترست ازدواج کرده ا است .
ولی در جوامع وجهان ما چنین زنی حتی حق زندگی همراه با احترام را هم ندارد و هر آدم بی ارزشی بخود اجازه میدهد به او پیشنهادهای رنگارنگ بدهد از صاحبخانه تا رییس تا حتی ملای محل !
چه برسد که یک پرنس جوان با موقعیتی بی مثال با او ازدواج کند .
انگار زن در جامعه ما کالایی است که بعد از باز شدن پس گرفته نمیشود ! با چنین نگاه شرم آوری به زن، بهتر نیست دیگر کسی به خود اجازه ندهد راجع به آرایش و لباس زنان و مدلشان نظر بدهد ؟
بهتر نیست قبل از آنکه به زن بودن زن خرده بگیریم ببینیم خودماچه اندازه مردیم ؟ ؟ ؟
بیایید که زن را نه با ظاهرش که با شخصیتش بسنجیم .......
شاید در جامعه ای بهتر زندگی کردیم .
@bestplus
حتی بوفون قهرمان هم خداحافظی کرد...
صحنه ی خداحافظی ساده ی بوفون را که میدیدم با خودم فکر کردم که چرا در مملکت ما آدمها به این سادگی اهل ول کردن کارشان نیستند؟
مثلا مدیران کشور تا عزراییل خرخره ی مبارکشان را نگیرد ول نمیکنند.
فوتبالیستها تا نوه شان را هم توی بازی نبرند و به آلاف و الوف نرسانند ول نمیکنند.
کارمندان تا دور دوم بازنشستگی را هم تمام نکنند ول نمیکنند.
معلمها تا موهایشان مثل گچ سفید نشود ول نمیکنند.
استاد دانشگاه تا پدر جد بچه ها را درنیاورد و تاریخ مصرف کاغذ جزوه هایش تمام نشود ول نمیکند.
و هزار مثال دیگر از این دست در دور و بر ما؛ تو خود بخوان حدیث مفصل ازین مجمل ...
در مملکت ما میلیونها نفر وجود دارد که دوران حکمرانیشان با طول نبوت نوح علی نبینا و آله و علیه السلام پهلو میزند.
بعد شما خارجی ها را میبینید که مثلا طرف رییس جمهور بوده، ولی بعد از اتمام دوره اش بدون هیچ محافظ و اسکورت و هزار سهام شرکتی و عضویت در هیات مدیره ی شونصد شرکت دولتی و خصولتی و تکثیر ژنهای خوبش با شلوارک لب خیابان ایستاده است و بستنی اش را لیس میزند.
یا یکی مثل رونالدینیو با آن اعجازهای فوتبالی اش از یک سن به بعد خاصی میرود سماقش را میک میزند؛ و ...
بعد دیدم جدای از عواملی مانند بی ثباتی اقتصادی و نظام مدیریتی غیرچرخشی و امثالهم، ما اصلا از بچگی تربیت میشویم برای ول نکردن کاری که یک زمان از ما خواسته اند. چطور؟
پدر مادرهایمان. آنها ما را برای وابستگی و چسبیدن تربیت میکنند، نه استقلال.
خودشان هم اینگونه تربیت شده اند. مثلا پدر و مادرها هیچوقت دست از سر بچه ها برنمیدارند و تا آخر عمرشان احساس تسلط و دخالت در امور آنها را دارند و این روحیه را نسل به نسل منتقل میکنند.
خب یواش یواش در همه چیز روحیه ی چسبندگی به وجود می آید. روحیه ی ول نکردن.
یا مثلا ما با این تز بزرگ میشویم که برای روز مبادا هر چیزی را حفظ کنیم تا روزی در بیابان به کار آید.
ما میترسیم از ول کردن؛ احساس میکنیم هویتمان به موقعیتمان بسته است، و اگر آن موقعیت نباشد هیچ هیچیم. ما از هیچ بودن و نادیده گرفته شدن میترسیم. گاهی حتی نیاز مالی هم نداریم، اما از ول کردن میترسیم.
چون هویتمان را به داشته ها و موقعیتمان گره زده ایم؛ نه شکوفایی های درونی مان. هموز هم مساله این است: داشتن یا بودن.
حالا خدا نکند که این تهی مایگی درونمان به توهم احساس تکلیف هم گره بخورد. ویگر واویلا لیلی. دوستت دارم میزم، خیلللللی.
تاریخ ما تاریخ وابستگی است. تاریخ چسبندگی. هر کس به تناسب شخصیتش و قدرتش به یک چیزی میچسبد.
ای کاش یکی در آن بلندای تاریخ بایستد و مثل نقی معمولی داد بزند: ولکه آقا؛ ولکه.
پاورقی: فروید میگوید کودک تا کاملا مستقل نشود به بلوغ نمیرسد.
منظورم از استقلال دادن به بچه ها این نیست که مثل لاکپشتها بچه ها را کاملا ول کنیم به امان خدا.
ولی لااقل اجازه ی استقلال به آنها بدهیم.
سعی کنیم بیشتر در زندگی آنها یک معلم و راهنمای دلسوز باشیم؛ نه یک پلیس و قاضی. معلمی که با اعمال و رفتارش درس میدهد نه با فرمانهایش.
دکتر محسن زندی
پژوهشگر حوزه فلسفه و اخلاق
@bestplus
صحنه ی خداحافظی ساده ی بوفون را که میدیدم با خودم فکر کردم که چرا در مملکت ما آدمها به این سادگی اهل ول کردن کارشان نیستند؟
مثلا مدیران کشور تا عزراییل خرخره ی مبارکشان را نگیرد ول نمیکنند.
فوتبالیستها تا نوه شان را هم توی بازی نبرند و به آلاف و الوف نرسانند ول نمیکنند.
کارمندان تا دور دوم بازنشستگی را هم تمام نکنند ول نمیکنند.
معلمها تا موهایشان مثل گچ سفید نشود ول نمیکنند.
استاد دانشگاه تا پدر جد بچه ها را درنیاورد و تاریخ مصرف کاغذ جزوه هایش تمام نشود ول نمیکند.
و هزار مثال دیگر از این دست در دور و بر ما؛ تو خود بخوان حدیث مفصل ازین مجمل ...
در مملکت ما میلیونها نفر وجود دارد که دوران حکمرانیشان با طول نبوت نوح علی نبینا و آله و علیه السلام پهلو میزند.
بعد شما خارجی ها را میبینید که مثلا طرف رییس جمهور بوده، ولی بعد از اتمام دوره اش بدون هیچ محافظ و اسکورت و هزار سهام شرکتی و عضویت در هیات مدیره ی شونصد شرکت دولتی و خصولتی و تکثیر ژنهای خوبش با شلوارک لب خیابان ایستاده است و بستنی اش را لیس میزند.
یا یکی مثل رونالدینیو با آن اعجازهای فوتبالی اش از یک سن به بعد خاصی میرود سماقش را میک میزند؛ و ...
بعد دیدم جدای از عواملی مانند بی ثباتی اقتصادی و نظام مدیریتی غیرچرخشی و امثالهم، ما اصلا از بچگی تربیت میشویم برای ول نکردن کاری که یک زمان از ما خواسته اند. چطور؟
پدر مادرهایمان. آنها ما را برای وابستگی و چسبیدن تربیت میکنند، نه استقلال.
خودشان هم اینگونه تربیت شده اند. مثلا پدر و مادرها هیچوقت دست از سر بچه ها برنمیدارند و تا آخر عمرشان احساس تسلط و دخالت در امور آنها را دارند و این روحیه را نسل به نسل منتقل میکنند.
خب یواش یواش در همه چیز روحیه ی چسبندگی به وجود می آید. روحیه ی ول نکردن.
یا مثلا ما با این تز بزرگ میشویم که برای روز مبادا هر چیزی را حفظ کنیم تا روزی در بیابان به کار آید.
ما میترسیم از ول کردن؛ احساس میکنیم هویتمان به موقعیتمان بسته است، و اگر آن موقعیت نباشد هیچ هیچیم. ما از هیچ بودن و نادیده گرفته شدن میترسیم. گاهی حتی نیاز مالی هم نداریم، اما از ول کردن میترسیم.
چون هویتمان را به داشته ها و موقعیتمان گره زده ایم؛ نه شکوفایی های درونی مان. هموز هم مساله این است: داشتن یا بودن.
حالا خدا نکند که این تهی مایگی درونمان به توهم احساس تکلیف هم گره بخورد. ویگر واویلا لیلی. دوستت دارم میزم، خیلللللی.
تاریخ ما تاریخ وابستگی است. تاریخ چسبندگی. هر کس به تناسب شخصیتش و قدرتش به یک چیزی میچسبد.
ای کاش یکی در آن بلندای تاریخ بایستد و مثل نقی معمولی داد بزند: ولکه آقا؛ ولکه.
پاورقی: فروید میگوید کودک تا کاملا مستقل نشود به بلوغ نمیرسد.
منظورم از استقلال دادن به بچه ها این نیست که مثل لاکپشتها بچه ها را کاملا ول کنیم به امان خدا.
ولی لااقل اجازه ی استقلال به آنها بدهیم.
سعی کنیم بیشتر در زندگی آنها یک معلم و راهنمای دلسوز باشیم؛ نه یک پلیس و قاضی. معلمی که با اعمال و رفتارش درس میدهد نه با فرمانهایش.
دکتر محسن زندی
پژوهشگر حوزه فلسفه و اخلاق
@bestplus
✅ کبری و فیلترینگ !
در قرن هجدهم زمانی که انگلیس، هند را به استعمار خود درآورده بود، تعداد مارهای کبری در سطح شهر دهلی زیاد شده بود و دولت برای مدیریت این شرایط تصمیم گرفت برای هر مار مردهای که مردم تحویل میدهند، جایزه نقدی به آنها پرداخت کند.
تصمیم در ابتدا با تحویل مارهای مرده زیاد به دولت، بسیار موفق به نظر میرسید و به نظر میآمد که در طول زمان تعداد مارها کمتر خواهد شد. اما در نهایت تعجب تعداد مارهای مردهای که مردم تحویل میدادند روز به روز بیشتر میشد. دولت از پیامد این کار غافل شده بود. چرا که بسیاری از مردم فقیر دهلی با تصور اینکه این کار درآمد خوبی دارد به پرورش مار روی آورده بودند.
البته این آخر ماجرا نبود. دولت اعلام کرد که دیگر برای مارهای کبری جایزه نمیدهد. مردم شهر هم که متوجه شده بودند پرورش مار دیگر برای آنها سودی ندارد، هر کدام مارهای خود را در هر طرف شهر به حال خود رها کردند. بنابراین جمعیت مارهای کبری افزایش پیدا کرد و وضعیت از حالت اولیه نیز بدتر شد.
از این پدیده در علوم سیاسی و اقتصادی به نام "اثر کبری" یاد میشود که در آن نداشتن افق تصمیمگیری مناسب برای بکارگیری راهحل یک مساله، به شدت آن اضافه کرده و عواقب ناخواسته یا پیشبینی نشدهای به همراه خواهد داشت.
تاکنون نمونههای بسیاری از این گونه تصمیمها توسط دولتمردان کشور در عرصههای سیاسی و اقتصادی گرفته شده است. آنها فقط نشانههای مساله را در کوتاه مدت حل میکنند، غافل از آنکه باید دیگر زوایای استراتژی خود را نیز در نظر گرفته و افق تصمیمگیری خود را بلندتر انتخاب کنند.
فیلترینگ #تلگرام و شکست آن میتواند مثال بارزی از "اثر کبری" باشد که در آن با توجه به اظهارات وزیر ارتباطات، نه تنها بازدید از تلگرام در روزهای اخیر به حالت اولیه خود برگشت بلکه استفاده از فیلترشکنها نیز به عنوان یک پارامتر امنیتی منفی گسترش پیدا کرده و دولت را با هزینههای جدیدی روبرو کرده
مشکلات امروز دولت ایران ناشی از راه حلهای دیروزش است.
@bestplus
در قرن هجدهم زمانی که انگلیس، هند را به استعمار خود درآورده بود، تعداد مارهای کبری در سطح شهر دهلی زیاد شده بود و دولت برای مدیریت این شرایط تصمیم گرفت برای هر مار مردهای که مردم تحویل میدهند، جایزه نقدی به آنها پرداخت کند.
تصمیم در ابتدا با تحویل مارهای مرده زیاد به دولت، بسیار موفق به نظر میرسید و به نظر میآمد که در طول زمان تعداد مارها کمتر خواهد شد. اما در نهایت تعجب تعداد مارهای مردهای که مردم تحویل میدادند روز به روز بیشتر میشد. دولت از پیامد این کار غافل شده بود. چرا که بسیاری از مردم فقیر دهلی با تصور اینکه این کار درآمد خوبی دارد به پرورش مار روی آورده بودند.
البته این آخر ماجرا نبود. دولت اعلام کرد که دیگر برای مارهای کبری جایزه نمیدهد. مردم شهر هم که متوجه شده بودند پرورش مار دیگر برای آنها سودی ندارد، هر کدام مارهای خود را در هر طرف شهر به حال خود رها کردند. بنابراین جمعیت مارهای کبری افزایش پیدا کرد و وضعیت از حالت اولیه نیز بدتر شد.
از این پدیده در علوم سیاسی و اقتصادی به نام "اثر کبری" یاد میشود که در آن نداشتن افق تصمیمگیری مناسب برای بکارگیری راهحل یک مساله، به شدت آن اضافه کرده و عواقب ناخواسته یا پیشبینی نشدهای به همراه خواهد داشت.
تاکنون نمونههای بسیاری از این گونه تصمیمها توسط دولتمردان کشور در عرصههای سیاسی و اقتصادی گرفته شده است. آنها فقط نشانههای مساله را در کوتاه مدت حل میکنند، غافل از آنکه باید دیگر زوایای استراتژی خود را نیز در نظر گرفته و افق تصمیمگیری خود را بلندتر انتخاب کنند.
فیلترینگ #تلگرام و شکست آن میتواند مثال بارزی از "اثر کبری" باشد که در آن با توجه به اظهارات وزیر ارتباطات، نه تنها بازدید از تلگرام در روزهای اخیر به حالت اولیه خود برگشت بلکه استفاده از فیلترشکنها نیز به عنوان یک پارامتر امنیتی منفی گسترش پیدا کرده و دولت را با هزینههای جدیدی روبرو کرده
مشکلات امروز دولت ایران ناشی از راه حلهای دیروزش است.
@bestplus
فرانسویها یک عادت خوب دارند به نام بوک کراسینگ (کتاب در گردش)
وقتی کتابی که دارن میخونن تموم میشه، هر جایی باشند رهایش میکنند تا یکی دیگه برداره بخوندش.
@bestplus
وقتی کتابی که دارن میخونن تموم میشه، هر جایی باشند رهایش میکنند تا یکی دیگه برداره بخوندش.
@bestplus
#یک_دقیقه_مطالعه 📚
وقتی قطار که از فرانسه به انگلیس می رفت، پر شد، خانمی کنار یک مرد انگلیسی نشست. خانم فرانسوی خیلی نگران و پریشان بود. مرد انگلیسی پرسید چرا نگرانید؟ مشکلی هست؟
وی گفت من با خودم 10000 یورو دارم که بیش از مقدار مجاز برای خارجی است.
مرد انگلیسی گفت خب بیا نصفشان کنیم.
اگر پلیس شما را گرفت، اقلا نصفشان حفظ شود.
آدرستان در انگلیس را به من بدهید تا به شما برگردانم.
همین کار را کردند.
در بازرسی مرزی خانم فرانسوی جلوی مرد انگلیسی بود و چمدانش را نگشتند.
نوبت مرد انگلیسی شد.
مرد انگلیسی شروع به داد و قال کرد و گفت سرکار! این خانم ده هزار با خودش دارد. نصفش را داده به من تا رد کنم.
نصف دیگرش با خودش است. بگیریدش. من به وطنم خیانت نمی کنم. من با شما همکاری کردم تا ثابت کنم چقدر بریتانیای کبیر را دوست دارم.
زن را دوباره بازرسی کردند و پول را گرفتند.
افسر پلیس از میهن دوستی سخن گفت و اینکه چقدر یک قاچاق ساده به اقتصاد کشور ضرر می زند. و از مرد انگلیسی تقدیر کرد. قطار به راهش ادامه داد و به انگلیس رفت.
زن فرانسوی بعد از دو روز دید مرد انگلیسی جلوی منزلش است.
با عصبانیت گفت آدم پر رو چی می خواهی از جان من؟
انگلیسی پاکتی حاوی 15000 یورو به وی داد و گفت این پول شما و این هم جایزه شما
تعجب نکنید. من می خواستم حواس آنها از کیف من که حاوی 3 میلیون یورو پول بود پرت شود! مجبور شدم همچین حیله ای به کار ببرم!
نتیجه: ممکن است کسی که ادعای دوستی می کند، دزد حقیقی باشد.
@bestplus
وقتی قطار که از فرانسه به انگلیس می رفت، پر شد، خانمی کنار یک مرد انگلیسی نشست. خانم فرانسوی خیلی نگران و پریشان بود. مرد انگلیسی پرسید چرا نگرانید؟ مشکلی هست؟
وی گفت من با خودم 10000 یورو دارم که بیش از مقدار مجاز برای خارجی است.
مرد انگلیسی گفت خب بیا نصفشان کنیم.
اگر پلیس شما را گرفت، اقلا نصفشان حفظ شود.
آدرستان در انگلیس را به من بدهید تا به شما برگردانم.
همین کار را کردند.
در بازرسی مرزی خانم فرانسوی جلوی مرد انگلیسی بود و چمدانش را نگشتند.
نوبت مرد انگلیسی شد.
مرد انگلیسی شروع به داد و قال کرد و گفت سرکار! این خانم ده هزار با خودش دارد. نصفش را داده به من تا رد کنم.
نصف دیگرش با خودش است. بگیریدش. من به وطنم خیانت نمی کنم. من با شما همکاری کردم تا ثابت کنم چقدر بریتانیای کبیر را دوست دارم.
زن را دوباره بازرسی کردند و پول را گرفتند.
افسر پلیس از میهن دوستی سخن گفت و اینکه چقدر یک قاچاق ساده به اقتصاد کشور ضرر می زند. و از مرد انگلیسی تقدیر کرد. قطار به راهش ادامه داد و به انگلیس رفت.
زن فرانسوی بعد از دو روز دید مرد انگلیسی جلوی منزلش است.
با عصبانیت گفت آدم پر رو چی می خواهی از جان من؟
انگلیسی پاکتی حاوی 15000 یورو به وی داد و گفت این پول شما و این هم جایزه شما
تعجب نکنید. من می خواستم حواس آنها از کیف من که حاوی 3 میلیون یورو پول بود پرت شود! مجبور شدم همچین حیله ای به کار ببرم!
نتیجه: ممکن است کسی که ادعای دوستی می کند، دزد حقیقی باشد.
@bestplus
آدمهایی که به من میگویند
من به جهنم خواهم رفت
در حالیکه آنها به بهشت میروند
مرا بسیار شادمان میکنند
از اینکه ما به دو مقصد
متفاوت میرویم .
#مارتین_هرمان
@bestplus
من به جهنم خواهم رفت
در حالیکه آنها به بهشت میروند
مرا بسیار شادمان میکنند
از اینکه ما به دو مقصد
متفاوت میرویم .
#مارتین_هرمان
@bestplus
#خلاصه_اي_از_ايرانم
نماينده مجلس در اداي چهار حرف انگليسي(نه يك جمله نه يك كلمه ، شما بخوانيد FATF، فقط جان مادرتان درست بخوانيد!)در مي ماند!
مجسمه ي تقدير ناصر خان ملك مطيعي توسط حضار تشريف آورنده جهت عرض تسليت به امانت برده مي شود(شما بخوانيد دزديده مي شود)!!
دفتر نقاشي سيار(شما بخوانيد تتلو) به پرويز پرستويي هرچه ميخواهد نثار ميكند!!!
بانوي بادهاي سوئيس ( شما بخوانيد آزاده نامداري) بازيگران رد كننده دعوت افطار رييس جمهور را رياكار ميخواند!!!!
معلمي در تهران ... (اين يكي را خودتان كامل بگرديد و بخوانيد)،نوشتنش هم دشوار است!!!!!
#FATF#ناصر_خان_ملك_مطيعي#تتلو#پرويز_پرستويي#آزاده_نامداري#معلم#تجاوز#ايران#فرهنگ
نماينده مجلس در اداي چهار حرف انگليسي(نه يك جمله نه يك كلمه ، شما بخوانيد FATF، فقط جان مادرتان درست بخوانيد!)در مي ماند!
مجسمه ي تقدير ناصر خان ملك مطيعي توسط حضار تشريف آورنده جهت عرض تسليت به امانت برده مي شود(شما بخوانيد دزديده مي شود)!!
دفتر نقاشي سيار(شما بخوانيد تتلو) به پرويز پرستويي هرچه ميخواهد نثار ميكند!!!
بانوي بادهاي سوئيس ( شما بخوانيد آزاده نامداري) بازيگران رد كننده دعوت افطار رييس جمهور را رياكار ميخواند!!!!
معلمي در تهران ... (اين يكي را خودتان كامل بگرديد و بخوانيد)،نوشتنش هم دشوار است!!!!!
#FATF#ناصر_خان_ملك_مطيعي#تتلو#پرويز_پرستويي#آزاده_نامداري#معلم#تجاوز#ايران#فرهنگ
تعرض به دانش آموزان
در دوران راهنمایی معلمی داشتیم که بیش از حد به دانش آموزان نزدیک می شد و گاهی شوخی های زننده ای با برخی دانش آموزان می کرد.
ایشان بدون هیچ اغراقی کابوس کل مدرسه و نفرت انگیزترین معلمی بود که با او مواجه شده بودیم. کافی بود تا به ما نزدیک شود یا در حال صحبت خصوصی با دانش آموزی دیده شود، در چنین موقعیتی تمام دنیا بر سرمان خراب می شد و از آن پس مجبور بودیم زیر نگاه سنگین سایر دانش آموزان و همکلاسی ها شرایط سختی را تحمل کنیم.
هیچ وقت علت رفتارهای او را متوجه نشدیم و نفهمیدیم که واقعا از روی صمیمیت چنین رفتارهایی را انجام می داد یا نگاه دیگری به دانش آموزان داشت، ولی هر چه بود او به عنوان معلم اجازه این میزان از نزدیکی به دانش آموزان را نداشت.( هر چند هنوز هم معتقدم معلمی که وحشیانه و با قرار دادن سه خودکار لای انگشتان دانش آموزان و گذاشتن دست زیر پای خود تنبیه می کرد، اندک بویی از انسانیت نبرده است که بخواهد مفهوم مهربانی را بفهمد. کابوس دردناک این شکل تنبیه های او به حدی بود که هنوز بعد از دو دهه وقتی به یاد او می افتم در انگشت های خود احساس شکستگی و درد شدید دارم)
برای کودک یا نوجوان معلم نماد تمام قدرت و ابهت و دانایی است. دانش آموزان در مقابل معلم در موضع پایین قرار دارند و امکان برقراری دیالوگ همسطح وجود ندارد.
معلمی که به یک یا چند دانش آموز خود بیش از اندازه توجه می کند نه تنها در حق آنها لطفی نکرده بلکه خشونتی پنهان که همچون بختکی آنها را مورد آزار قرار می دهد رفتار کرده است و مصداق آزار روانی محسوب می شود.
دانش آموزان به کوچکترین رفتارها، گفتارها و حرکات معلم خود توجه می کنند. آنها گاهی چیزهایی می بییند که خود معلم هیچگاه متوجه آنها نشده است. از نوع لباس پوشیدن تا آرایش ظاهری و نوع نشستن و راه رفتن و چگونگی تعامل با دانش آموزان زیر ذره بین همیشگی دانش آموزان قرار دارد. معلم در برهه ای از سن کودکان جایگاه بت را دارد، بتی که اگر بشکند چندین برابر خود دانش آموزان را خواهد شکست.
در بخش هایی از فیلم اسپات لایت ( که بر اساس داستان واقعی و در مورد تجاوز کشیشان ساخته شده است) با قربانیانی مصاحبه می شود که با گذشته سال های بسیار و علارغم تشکیل خانواده و داشتن موفقیت های شغلی هنوز نتوانسته اند با ترومای تجاوز کشیش شان کنار بیایند و هنگام سخن گفتن از آن برافروخته شده و گریه می کنند.
در دنیای معصومانه کودکان ( حداقل در جامعه ما) فکر کردن به رابطه جنسی به عنوان شیطنت زشت و کودکانه ای که بزرگترها عاری از آن هستند و باید از آنها مخفی نگه داشته شود، شناخته می شود.
در دنیای کودکانه کشیش، قاری و معلم همچون، پدر نماد پاکی، بزرگی و بری از هرگونه غریزه جنسی شناخته می شوند.. آزار جنسی کودکان توسط این افراد صرفا یک عمل جنسی ساده نیست بلکه تجاوزی به تمام رویاها، تخیلات و بهشت کودکانه آنهاست. آزار جنسی کودکان توسط این افراد یعنی نابود کردن زندگی این کودکان قبل از آنکه به درک درستی از زندگی رسیده باشند.
در میان معلمان هم به مانند هر قشر دیگری افراد پلید یافت می شود، در اینجا وظیفه قانون و افکار عمومی است که به دور از هیاهو یا جبهه گیری علیه همه معلمان، با فشار حداکثری به وزارت آموزش و پرورش و نهادهای مسئول رسیدگی سریع، قاطعانه و شفاف را طلب کند و مانع از بسته شدن ساده این پرونده شود.
فرهاد قنبری
@bestplus
در دوران راهنمایی معلمی داشتیم که بیش از حد به دانش آموزان نزدیک می شد و گاهی شوخی های زننده ای با برخی دانش آموزان می کرد.
ایشان بدون هیچ اغراقی کابوس کل مدرسه و نفرت انگیزترین معلمی بود که با او مواجه شده بودیم. کافی بود تا به ما نزدیک شود یا در حال صحبت خصوصی با دانش آموزی دیده شود، در چنین موقعیتی تمام دنیا بر سرمان خراب می شد و از آن پس مجبور بودیم زیر نگاه سنگین سایر دانش آموزان و همکلاسی ها شرایط سختی را تحمل کنیم.
هیچ وقت علت رفتارهای او را متوجه نشدیم و نفهمیدیم که واقعا از روی صمیمیت چنین رفتارهایی را انجام می داد یا نگاه دیگری به دانش آموزان داشت، ولی هر چه بود او به عنوان معلم اجازه این میزان از نزدیکی به دانش آموزان را نداشت.( هر چند هنوز هم معتقدم معلمی که وحشیانه و با قرار دادن سه خودکار لای انگشتان دانش آموزان و گذاشتن دست زیر پای خود تنبیه می کرد، اندک بویی از انسانیت نبرده است که بخواهد مفهوم مهربانی را بفهمد. کابوس دردناک این شکل تنبیه های او به حدی بود که هنوز بعد از دو دهه وقتی به یاد او می افتم در انگشت های خود احساس شکستگی و درد شدید دارم)
برای کودک یا نوجوان معلم نماد تمام قدرت و ابهت و دانایی است. دانش آموزان در مقابل معلم در موضع پایین قرار دارند و امکان برقراری دیالوگ همسطح وجود ندارد.
معلمی که به یک یا چند دانش آموز خود بیش از اندازه توجه می کند نه تنها در حق آنها لطفی نکرده بلکه خشونتی پنهان که همچون بختکی آنها را مورد آزار قرار می دهد رفتار کرده است و مصداق آزار روانی محسوب می شود.
دانش آموزان به کوچکترین رفتارها، گفتارها و حرکات معلم خود توجه می کنند. آنها گاهی چیزهایی می بییند که خود معلم هیچگاه متوجه آنها نشده است. از نوع لباس پوشیدن تا آرایش ظاهری و نوع نشستن و راه رفتن و چگونگی تعامل با دانش آموزان زیر ذره بین همیشگی دانش آموزان قرار دارد. معلم در برهه ای از سن کودکان جایگاه بت را دارد، بتی که اگر بشکند چندین برابر خود دانش آموزان را خواهد شکست.
در بخش هایی از فیلم اسپات لایت ( که بر اساس داستان واقعی و در مورد تجاوز کشیشان ساخته شده است) با قربانیانی مصاحبه می شود که با گذشته سال های بسیار و علارغم تشکیل خانواده و داشتن موفقیت های شغلی هنوز نتوانسته اند با ترومای تجاوز کشیش شان کنار بیایند و هنگام سخن گفتن از آن برافروخته شده و گریه می کنند.
در دنیای معصومانه کودکان ( حداقل در جامعه ما) فکر کردن به رابطه جنسی به عنوان شیطنت زشت و کودکانه ای که بزرگترها عاری از آن هستند و باید از آنها مخفی نگه داشته شود، شناخته می شود.
در دنیای کودکانه کشیش، قاری و معلم همچون، پدر نماد پاکی، بزرگی و بری از هرگونه غریزه جنسی شناخته می شوند.. آزار جنسی کودکان توسط این افراد صرفا یک عمل جنسی ساده نیست بلکه تجاوزی به تمام رویاها، تخیلات و بهشت کودکانه آنهاست. آزار جنسی کودکان توسط این افراد یعنی نابود کردن زندگی این کودکان قبل از آنکه به درک درستی از زندگی رسیده باشند.
در میان معلمان هم به مانند هر قشر دیگری افراد پلید یافت می شود، در اینجا وظیفه قانون و افکار عمومی است که به دور از هیاهو یا جبهه گیری علیه همه معلمان، با فشار حداکثری به وزارت آموزش و پرورش و نهادهای مسئول رسیدگی سریع، قاطعانه و شفاف را طلب کند و مانع از بسته شدن ساده این پرونده شود.
فرهاد قنبری
@bestplus
🔻 #تا_انتها_بخوانید 📚
مغازه دار محل، هر روز، صبح زود ماشین سمندش را در پیاده رو پارک میکند، مردم مجبورند از گوشه خیابان رد شوند.
سوپرمارکتی، نصف بیشتر اجناس مغازه اش را بیرون چیده، راه برای رفت و آمد سخت است.
کارمند اداره، وسط ساعت کاری یا صبحانه میل میکند، یا به ناهار و نماز میرود و یا همزمان با مراجعه ارباب رجوع کانالهای تلگرام و اینستاگرامش را چک میکند.
بساز بفروش، تا چشم صاحبان آپارتمان را دور میبیند، لوله ها و کابینت را از جنس چینی نامرغوب میزند در حالی که پولش را پیشتر گرفته است.
کارمند بانک، از وسط جمعیتی که همه در نوبت هستند به فلان آشنای خود اشاره میزند تا فیش را خارج از نوبت بیاورد تا کارش راه بیوفتد!
استاد دانشگاه، هر جلسه بیست دقیقه دیر میاد و قبل از اتمام ساعت، کلاس را تمام میکند جالبتر اینکه مقالات پژوهشی دانشجویان را بنام خودش چاپ میکند.
دانشجو پول میدهد، تحقیق و پایان نامه را کپی شده میخرد و تحویل دانشگاه میدهد تا صاحب مدرک شود.
پزشک، بیمار را در بیمارستان درمان نمیکند تا در مطب خصوصی به او مراجعه کند و یا به همکار دیگر خود پاس میدهد تا بیمار جیب خالی از درمانگاه خارج شود.
همه اینها شب وقتی به خانه می آیند، هنگامی که تلگرام را باز میکنند از فساد، رانت، بی عدالتی، تبعیض و گرانی سخن میگویند و در اینستاگرام پستهای روشنفکری را لایک میکنند.
همه هم در ستایش از نظم و قانونمداری در اروپا و آمریکا یک خاطره دارند اما وقتی نوبت خودشان میرسد، آن میکنند که میخواهند.
جامعه با من و تو، ما میشود، قبل از دیگران به خودمان برسیم.
@bestplus
مغازه دار محل، هر روز، صبح زود ماشین سمندش را در پیاده رو پارک میکند، مردم مجبورند از گوشه خیابان رد شوند.
سوپرمارکتی، نصف بیشتر اجناس مغازه اش را بیرون چیده، راه برای رفت و آمد سخت است.
کارمند اداره، وسط ساعت کاری یا صبحانه میل میکند، یا به ناهار و نماز میرود و یا همزمان با مراجعه ارباب رجوع کانالهای تلگرام و اینستاگرامش را چک میکند.
بساز بفروش، تا چشم صاحبان آپارتمان را دور میبیند، لوله ها و کابینت را از جنس چینی نامرغوب میزند در حالی که پولش را پیشتر گرفته است.
کارمند بانک، از وسط جمعیتی که همه در نوبت هستند به فلان آشنای خود اشاره میزند تا فیش را خارج از نوبت بیاورد تا کارش راه بیوفتد!
استاد دانشگاه، هر جلسه بیست دقیقه دیر میاد و قبل از اتمام ساعت، کلاس را تمام میکند جالبتر اینکه مقالات پژوهشی دانشجویان را بنام خودش چاپ میکند.
دانشجو پول میدهد، تحقیق و پایان نامه را کپی شده میخرد و تحویل دانشگاه میدهد تا صاحب مدرک شود.
پزشک، بیمار را در بیمارستان درمان نمیکند تا در مطب خصوصی به او مراجعه کند و یا به همکار دیگر خود پاس میدهد تا بیمار جیب خالی از درمانگاه خارج شود.
همه اینها شب وقتی به خانه می آیند، هنگامی که تلگرام را باز میکنند از فساد، رانت، بی عدالتی، تبعیض و گرانی سخن میگویند و در اینستاگرام پستهای روشنفکری را لایک میکنند.
همه هم در ستایش از نظم و قانونمداری در اروپا و آمریکا یک خاطره دارند اما وقتی نوبت خودشان میرسد، آن میکنند که میخواهند.
جامعه با من و تو، ما میشود، قبل از دیگران به خودمان برسیم.
@bestplus
#معرفی_کتاب 📚
ده رمان برتر جهان به انتخاب سامرست موام نویسنده و اندیشمند انگلیسی:
۱- جنگ و صلح از لئو تولستوی روس تبار
۲- باباگوریو از انوره دو بالزاک فرانسوی
۳- دیوید کاپرفیلد از چارلز دیکنز انگلیسی
۴- برادران کارامازوف از فئودور داستایوفسکی روس
۵- مادام بواری از گوستاو فلوبر فرانسوی
6- سرخ و سیاه از ماری هانری بیل( استاندال) فرانسوی
۷- بلندی های بادگیر از امیلی برونته انگلیسی
۸- تام جونز از هنری فیلدینگ انگلیسی
۹- موبی دیک یا وال سفید از هرمان مولویل آمریکایی
۱۰- غرور و تعصب از جین آستین انگلیسی
@bestplus
ده رمان برتر جهان به انتخاب سامرست موام نویسنده و اندیشمند انگلیسی:
۱- جنگ و صلح از لئو تولستوی روس تبار
۲- باباگوریو از انوره دو بالزاک فرانسوی
۳- دیوید کاپرفیلد از چارلز دیکنز انگلیسی
۴- برادران کارامازوف از فئودور داستایوفسکی روس
۵- مادام بواری از گوستاو فلوبر فرانسوی
6- سرخ و سیاه از ماری هانری بیل( استاندال) فرانسوی
۷- بلندی های بادگیر از امیلی برونته انگلیسی
۸- تام جونز از هنری فیلدینگ انگلیسی
۹- موبی دیک یا وال سفید از هرمان مولویل آمریکایی
۱۰- غرور و تعصب از جین آستین انگلیسی
@bestplus
🖊تجاوز جنسی در دبیرستان و بحران فراگیر توسعه در ایران
@bestplus
🔸بررسی دقیق علل وقوع تجاوزهای جنسی اخیر و موارد پیشین، در حیطه ی پژوهشی جامعه شناسان و روان شناسان اجتماعی است. در این جا، آنچه از منظر یک شهروند و رویکرد توسعه می توان گفت این است:
۱. ناهنجاری های اجتماعی از این دست، در حال تکرار در ابعادی بهت آور و حیرت انگیز است. بهت هم از نظر مکان وقوع آن ها و هم از نظر جایگاه فاعلان درگیر.
۲. این روند در کنار ناهنجاری های رو به افزایش دیگری چون سوء استفاده از دختران خیابانی در خانه های عفاف و افزایش میزان اعتیاد و تن فروشی و کاهش دامنه سنی فاعلان به سنین نوجوانی، به همراه بیکاری و افسردگی و ناشادی بالا، دال بر بحران توسعه اجتماعی فراگیر در ایران است.
۳. ابعاد این بحران فراگیر زمانی برجسته تر می شود که تناسب آن با متن نطام اجتماعی و اهداف ان از جمله پرورش انسانی طراز نوین، مقایسه شود؛ انسانی رهای از تعلقات مادی و هواهای نفسانی. اما، در عمل، آنچه رخ داده، نشان دهنده ضعف های جدی نظام حکمرانی و در نتیجه رشد قابل توجه درگیر شدن در فساد های مالی، و رشد قابل توجه درگیر شدن در ناهنجاری های اجتماعی است.
۴. اگر مورد سعید طوسی صحت داشته باشد، تلاش برای تبرئه او از سویی، و تلاش برای مجازات معاون دبیرستان در مورد اخیر، نشان دهنده وجود تبعیض های نظام مند در برخورد با فاعلان ناهنجاری های اجتماعی است. چنین تفاوت های رویه ای، نه تنها کمکی به مواجهه با ناهنجاری های اجتماعی نمی کند بلکه موجب عصبی و خشمگین تر شدن جامعه نیز می شود.
علی دینی ترکمانی
@bestplus
🔸بررسی دقیق علل وقوع تجاوزهای جنسی اخیر و موارد پیشین، در حیطه ی پژوهشی جامعه شناسان و روان شناسان اجتماعی است. در این جا، آنچه از منظر یک شهروند و رویکرد توسعه می توان گفت این است:
۱. ناهنجاری های اجتماعی از این دست، در حال تکرار در ابعادی بهت آور و حیرت انگیز است. بهت هم از نظر مکان وقوع آن ها و هم از نظر جایگاه فاعلان درگیر.
۲. این روند در کنار ناهنجاری های رو به افزایش دیگری چون سوء استفاده از دختران خیابانی در خانه های عفاف و افزایش میزان اعتیاد و تن فروشی و کاهش دامنه سنی فاعلان به سنین نوجوانی، به همراه بیکاری و افسردگی و ناشادی بالا، دال بر بحران توسعه اجتماعی فراگیر در ایران است.
۳. ابعاد این بحران فراگیر زمانی برجسته تر می شود که تناسب آن با متن نطام اجتماعی و اهداف ان از جمله پرورش انسانی طراز نوین، مقایسه شود؛ انسانی رهای از تعلقات مادی و هواهای نفسانی. اما، در عمل، آنچه رخ داده، نشان دهنده ضعف های جدی نظام حکمرانی و در نتیجه رشد قابل توجه درگیر شدن در فساد های مالی، و رشد قابل توجه درگیر شدن در ناهنجاری های اجتماعی است.
۴. اگر مورد سعید طوسی صحت داشته باشد، تلاش برای تبرئه او از سویی، و تلاش برای مجازات معاون دبیرستان در مورد اخیر، نشان دهنده وجود تبعیض های نظام مند در برخورد با فاعلان ناهنجاری های اجتماعی است. چنین تفاوت های رویه ای، نه تنها کمکی به مواجهه با ناهنجاری های اجتماعی نمی کند بلکه موجب عصبی و خشمگین تر شدن جامعه نیز می شود.
علی دینی ترکمانی
دانشگاههای بی مسوولیت
سایت دانشگاه ملبورن را نگاه کنید!
میگوید من یک engaging university هستم که نسبت به حل مسائل ایالت که اصلیترین آن آب است، تعهد دارم. میگوید در ده سال گذشته چقدر روی آب ایالت کار کردهام و دستاوردهای آن چه بوده است.
✳️ در کدام سایت دانشگاههای ایران یک بیانیه محلی داریم که گفته باشد نسبت به این استان و شهرستان و این مردم متعهد هستم و این کارها را برای بهبود این وضعیت انجام دادهام؟ در کدامیک از مدلهای ما برای تخصیص گرنت، کار کردن برای مردم محلی یک شاخص بوده است؟ مثلا اگر یک استاد در جمع مردم محلی سخنرانی کرد تا آنها را نسبت به یک پدیده ناخوشایند آگاه کند، یا اگر کسی در دانشگاه مازندارن برای احیای تالابها و یا نجات پرندگان مهاجر کار کرد، آیا در نظام آموزشی و پژوهشی ما امتیاز دارد؟ یا اینکه میگوییم بهتر بود که به جای این کارها دو تا مقاله مینوشت؟ دانشگاهی که تعداد اعضای هیات علمی آن از هزار تا میرسد به دو هزارتا، و تعداد دانشجویانش از شش هزار تا میشود ده هزار تا، ولی فقر و آسیب در محیط محلی آن افزایش پیدا میکند این دانشگاه بیمسئولیت است.
✳️ اگر یک استاد در یک سمن (NGO) برای بهبود کسب و کارهای محلی کار کرد امتیاز دارد؟ یا اینکه میگوییم انگشتت را بگذار روی این دستگاه تا مشخص شود که صبح چه وقت آمدهاید و غروب چه وقت رفتهاید؟
✳️ اگر از فردا صبح همه اساتید دانشگاههای ما برای شش ماه سر کار نروند، اجتماع محلی احساس نمیکند چیزی کم شده است؛ در حالی که اگر نانواها یک روز این کار را بکنند همه متوجه میشوند. چراکه پرداختن به ماموریتهای محلی در نظام دانشگاهی ما تعریف نشده است. آیا دانشگاه محل گفتگو و مراجعه رسانهها، فعالان مدنی، احزاب سیاسی، شرکتهای خصوصی، اتاق بازرگانی و ... است؟ یا اینکه بدون نیاز به دانشگاه کارشان را پیش میبرند و حداکثر از بین اساتید یکی دو نفر را یارگیری میکنند؟ شأن حضور دانشگاه در محل به صرف افراد است یا به خاطر شأن حقوقی و سازمانی آن؟
✳️ در جایی که دانشکده کشاورزی داریم و در همانجا بیشترین مصرف کود و سم را هم داریم، و ابتلا به سرطان گوارش حاصل از آن هم زیاد است، این دانشکده کاندیدای بیمسئولیتی است. در جایی ریزگرد داریم و در سی سال گذشته، در پایاننامهها، مقالهها، طرحهای پژوهشی، و رشتههای دانشگاه محلی آن، اثری از ریزگرد نیست. این دانشگاه فکر کرده است که فقط باید مقاله تولید کند تا نرخ رشد مقالات بینالمللی ما در ژورنالهای ISI افزایش پیدا کند. باید به مسئولیت اجتماعی چنین دانشگاهی شک کرد.
✳️ مدل ارزیابی دانشگاههای ما میتواند تغییر کند. نپرسیم چند مقاله به چند زبان نوشتهاید، بپرسیم چقدر موثر بودهاید؟ اجتماع محلی فقط درد مسائل را درک میکند، این دانشگاه است که باید مسأله را شناسایی کند و راهکار ارائه دهد. هدف نهایی دانشگاه، در کنار تعهدات جهانی و ملی، ارتقا کیفیت زندگی شهروندان است.
@bestplus
محمدفاضلی
سایت دانشگاه ملبورن را نگاه کنید!
میگوید من یک engaging university هستم که نسبت به حل مسائل ایالت که اصلیترین آن آب است، تعهد دارم. میگوید در ده سال گذشته چقدر روی آب ایالت کار کردهام و دستاوردهای آن چه بوده است.
✳️ در کدام سایت دانشگاههای ایران یک بیانیه محلی داریم که گفته باشد نسبت به این استان و شهرستان و این مردم متعهد هستم و این کارها را برای بهبود این وضعیت انجام دادهام؟ در کدامیک از مدلهای ما برای تخصیص گرنت، کار کردن برای مردم محلی یک شاخص بوده است؟ مثلا اگر یک استاد در جمع مردم محلی سخنرانی کرد تا آنها را نسبت به یک پدیده ناخوشایند آگاه کند، یا اگر کسی در دانشگاه مازندارن برای احیای تالابها و یا نجات پرندگان مهاجر کار کرد، آیا در نظام آموزشی و پژوهشی ما امتیاز دارد؟ یا اینکه میگوییم بهتر بود که به جای این کارها دو تا مقاله مینوشت؟ دانشگاهی که تعداد اعضای هیات علمی آن از هزار تا میرسد به دو هزارتا، و تعداد دانشجویانش از شش هزار تا میشود ده هزار تا، ولی فقر و آسیب در محیط محلی آن افزایش پیدا میکند این دانشگاه بیمسئولیت است.
✳️ اگر یک استاد در یک سمن (NGO) برای بهبود کسب و کارهای محلی کار کرد امتیاز دارد؟ یا اینکه میگوییم انگشتت را بگذار روی این دستگاه تا مشخص شود که صبح چه وقت آمدهاید و غروب چه وقت رفتهاید؟
✳️ اگر از فردا صبح همه اساتید دانشگاههای ما برای شش ماه سر کار نروند، اجتماع محلی احساس نمیکند چیزی کم شده است؛ در حالی که اگر نانواها یک روز این کار را بکنند همه متوجه میشوند. چراکه پرداختن به ماموریتهای محلی در نظام دانشگاهی ما تعریف نشده است. آیا دانشگاه محل گفتگو و مراجعه رسانهها، فعالان مدنی، احزاب سیاسی، شرکتهای خصوصی، اتاق بازرگانی و ... است؟ یا اینکه بدون نیاز به دانشگاه کارشان را پیش میبرند و حداکثر از بین اساتید یکی دو نفر را یارگیری میکنند؟ شأن حضور دانشگاه در محل به صرف افراد است یا به خاطر شأن حقوقی و سازمانی آن؟
✳️ در جایی که دانشکده کشاورزی داریم و در همانجا بیشترین مصرف کود و سم را هم داریم، و ابتلا به سرطان گوارش حاصل از آن هم زیاد است، این دانشکده کاندیدای بیمسئولیتی است. در جایی ریزگرد داریم و در سی سال گذشته، در پایاننامهها، مقالهها، طرحهای پژوهشی، و رشتههای دانشگاه محلی آن، اثری از ریزگرد نیست. این دانشگاه فکر کرده است که فقط باید مقاله تولید کند تا نرخ رشد مقالات بینالمللی ما در ژورنالهای ISI افزایش پیدا کند. باید به مسئولیت اجتماعی چنین دانشگاهی شک کرد.
✳️ مدل ارزیابی دانشگاههای ما میتواند تغییر کند. نپرسیم چند مقاله به چند زبان نوشتهاید، بپرسیم چقدر موثر بودهاید؟ اجتماع محلی فقط درد مسائل را درک میکند، این دانشگاه است که باید مسأله را شناسایی کند و راهکار ارائه دهد. هدف نهایی دانشگاه، در کنار تعهدات جهانی و ملی، ارتقا کیفیت زندگی شهروندان است.
@bestplus
محمدفاضلی
این سه عکس🔻
🖊سهند ایرانمهر
🔸#جان_بولتون گفته است که:«در اجلاس گروه هفت، کشورهای دیگر انتظار دارند که آمریکا همیشه بانک آنها باشد اما رییس جمهور ترامپ روشن ساخت که این وضعیت دیگر ادامه نخواهد داشت». پس از اجلاس هم رئیس جمهوری آمریکا در صفحه توئیتر خود اعلام کرد که در واکنش به اظهارات نخست وزیر کانادا، امضا و حمایتش از بیانیه نشست سران «جی هفت» را پس گرفته است.
🔸حالا به این سه عکس نگاه کنید. اولین عکس #آنگلا_مرکل صدراعظم آلمان را در کنار #اوباما نشان می دهد. در اجلاسی مشابه اجلاس اخیر. دیالوگی منطبق بر «قوه فاهمه» که با کمی مسامحه آدم را یاد تعبیر مشهور « #کانت » از این قوه میاندازد و طبیعتا برای آلمانیهایی چون مرکل، چندان بیگانه نیست. پس زمینه تصویر سبز و روحنواز و امیدبخش می نمایاند و اوباما که خود محصول سنت شکنی در تاریخ گذشته آمریکا و ارمغان دموکراسی مدرن آمریکایی است روبروی مرکل با گاردی باز، شنوایِ حرف خانم صدراعظم است. پیداست که تا چه حد میتوان در مورد موضوع مورد صحبت یک سیاهپوست و یک زن - که نمونه مشابهی از آن در تاریخ قدیم نمیتوان یافت- میتوان خوشبین بود.
🔸تصویر دوم اما به کلی متفاوت است. مرکل انگار میخواهد به زور و نومیدانه چیزی را شیرفهم مرد مُتِبَختر و خودشیفتهای کند که قصد ندارد از موضع غیرمنطقی خود عدول کند. مابقی حاضران هم مستاصل و سراسیمهاند. فضای کادر برخلاف عکس پیشین مرکل و اوباما، شلوغ، بسته و خفقانآور است. نه اثری از افق باز و سبزه و دستان گشاده است و نه نشانی از همکاری و همدلی. گفته شده است که این عکس را «استفان زیبرت»، منتشر کرده است. او پیشتر روزنامهنگار بوده است و حالا مسئول رسانهای و سخنگوی دولت آلمان. اگر این عکس توسط کس دیگری منتشر شده بود شاید این را نمیگفتم اما پیشینه و ملیت زیبرت برای من تردیدی باقی نمیگذارد که شباهت این عکس و کادر آن با کادر و مضمون عکس سوم اتفاقی نیست.
🔸در عکس سوم، هیتلر همانگونه نشسته است که ترامپ. زبان بدن، حالت افتاده روی هم دست ها، تراکم آدم های آنسوی میز و از همه مهمتر، کادر بسته و شلوغ و جای عنصر اصلی عکس با این تفاوت که آنجا گوش ها و چشمهایی مشتاق، پذیرای خودکامهاند است و اینجا، زمانه؛ زمانه دیگری است.تصویر ترامپ و متحدان سرخورده شاید بهترین تصویر از دورهای متمایز در تاریخ آمریکا باشد. جلوه ای از شخصیت مصمم و لجوج یک خودکامه در عصر پسادموکراسی(!) و رویکرد آمریکا در زمانهای که بیش از ارزشهای آمریکایی، سخن از«آمریکای بزرگ» است، سخن از «اول آمریکا».
🔸محافلی در ایران، این روزها سخن گفتن از بیکفایتی یا بی تدبیری تیم مذاکره کننده هستهای میزنند و نقص #برجام را فرصت دوباره برای احیای خود و دلیل نقض برجام میبینند. دستکم حالا معلوم شده است که این نگاه تا چه حد نابالغ است. رویکرد آمریکای ترامپ آفت همه تعهدات و توافقهاست. #کنوانسیونهای_ژنو (۱۹۴۹)، قرارداد #نفتا (NAFTA)، #توافق_محیط زیستی_پاریس ، قراردادهای #سازمان_تجارت_جهانی (WTO)، پیمان #ترانس_پاسیفیک (TPP)، پیمان محیط زیستی پاریس، قرارداد #ناتو (NATO)، پیمانهای دوجانبه با اتحادیهٔ اروپا، پیمانهای دوجانبهٔ دفاعی با کُره جنوبی و ژاپن، کوبا و حتا پرداخت شهریهٔ آمریکا به بودجهٔ سازمان ملل و برخی دیگر از قراردادها و معاهدات بینالمللی آمریکا ، مشت نمونه خروار از توافق ها و قراردادهایی است که ترامپ یا نقضشان کرده است یا وعده خروج از آن را داده است . این همان چیزی است که اشپیگل در شماره اخیر خود با عنوان «عصر خودکامگی» از آن یاد کرد با این همه نظریهپردازانی چون «استفان والت» معتقدند که در ظاهر نامنسجم و درهم ریخته سیاست خارجی #ترامپ رگه هایی از (نظریه) #رئالیسم را رصد کرده اند:« تلاشی برای ایجاد موازنه های فرامنطقهای از طریق اعمال زور اما با یک تفاوت آشکار و آن اینکه مبنای این واقع گرایی در روابط بین الملل مبتنی برهکاری با دولتها و سازمانهاست یعنی همان حلقه مفقوده ترامپیسم و دنیای امروز».
🔸 این عکس ترامپ اما نشان میدهد که سخن #استفان_والت در مورد نادیده گرفتن بنیان اصلی رئالیسم در عرصهبینالملل، بیراه نبوده است همچنانکه تلنگر زیبرت را با پس زمینهای از #فاشیسم، در خاطرهها زنده میکند اگرچه زمانه کنونی با آن زمان متفاوت است اما این سخن «پریمو لوی» در کتاب If This Is a Man -به عنوان شاهد زخم خورده آن دوران را- نمیتوان بالمآل فراموش کرد:
«یک بار اتفاق افتاده است پس بازهم ممکن است اتفاق بیفتد!»
@bestplus
🖊سهند ایرانمهر
🔸#جان_بولتون گفته است که:«در اجلاس گروه هفت، کشورهای دیگر انتظار دارند که آمریکا همیشه بانک آنها باشد اما رییس جمهور ترامپ روشن ساخت که این وضعیت دیگر ادامه نخواهد داشت». پس از اجلاس هم رئیس جمهوری آمریکا در صفحه توئیتر خود اعلام کرد که در واکنش به اظهارات نخست وزیر کانادا، امضا و حمایتش از بیانیه نشست سران «جی هفت» را پس گرفته است.
🔸حالا به این سه عکس نگاه کنید. اولین عکس #آنگلا_مرکل صدراعظم آلمان را در کنار #اوباما نشان می دهد. در اجلاسی مشابه اجلاس اخیر. دیالوگی منطبق بر «قوه فاهمه» که با کمی مسامحه آدم را یاد تعبیر مشهور « #کانت » از این قوه میاندازد و طبیعتا برای آلمانیهایی چون مرکل، چندان بیگانه نیست. پس زمینه تصویر سبز و روحنواز و امیدبخش می نمایاند و اوباما که خود محصول سنت شکنی در تاریخ گذشته آمریکا و ارمغان دموکراسی مدرن آمریکایی است روبروی مرکل با گاردی باز، شنوایِ حرف خانم صدراعظم است. پیداست که تا چه حد میتوان در مورد موضوع مورد صحبت یک سیاهپوست و یک زن - که نمونه مشابهی از آن در تاریخ قدیم نمیتوان یافت- میتوان خوشبین بود.
🔸تصویر دوم اما به کلی متفاوت است. مرکل انگار میخواهد به زور و نومیدانه چیزی را شیرفهم مرد مُتِبَختر و خودشیفتهای کند که قصد ندارد از موضع غیرمنطقی خود عدول کند. مابقی حاضران هم مستاصل و سراسیمهاند. فضای کادر برخلاف عکس پیشین مرکل و اوباما، شلوغ، بسته و خفقانآور است. نه اثری از افق باز و سبزه و دستان گشاده است و نه نشانی از همکاری و همدلی. گفته شده است که این عکس را «استفان زیبرت»، منتشر کرده است. او پیشتر روزنامهنگار بوده است و حالا مسئول رسانهای و سخنگوی دولت آلمان. اگر این عکس توسط کس دیگری منتشر شده بود شاید این را نمیگفتم اما پیشینه و ملیت زیبرت برای من تردیدی باقی نمیگذارد که شباهت این عکس و کادر آن با کادر و مضمون عکس سوم اتفاقی نیست.
🔸در عکس سوم، هیتلر همانگونه نشسته است که ترامپ. زبان بدن، حالت افتاده روی هم دست ها، تراکم آدم های آنسوی میز و از همه مهمتر، کادر بسته و شلوغ و جای عنصر اصلی عکس با این تفاوت که آنجا گوش ها و چشمهایی مشتاق، پذیرای خودکامهاند است و اینجا، زمانه؛ زمانه دیگری است.تصویر ترامپ و متحدان سرخورده شاید بهترین تصویر از دورهای متمایز در تاریخ آمریکا باشد. جلوه ای از شخصیت مصمم و لجوج یک خودکامه در عصر پسادموکراسی(!) و رویکرد آمریکا در زمانهای که بیش از ارزشهای آمریکایی، سخن از«آمریکای بزرگ» است، سخن از «اول آمریکا».
🔸محافلی در ایران، این روزها سخن گفتن از بیکفایتی یا بی تدبیری تیم مذاکره کننده هستهای میزنند و نقص #برجام را فرصت دوباره برای احیای خود و دلیل نقض برجام میبینند. دستکم حالا معلوم شده است که این نگاه تا چه حد نابالغ است. رویکرد آمریکای ترامپ آفت همه تعهدات و توافقهاست. #کنوانسیونهای_ژنو (۱۹۴۹)، قرارداد #نفتا (NAFTA)، #توافق_محیط زیستی_پاریس ، قراردادهای #سازمان_تجارت_جهانی (WTO)، پیمان #ترانس_پاسیفیک (TPP)، پیمان محیط زیستی پاریس، قرارداد #ناتو (NATO)، پیمانهای دوجانبه با اتحادیهٔ اروپا، پیمانهای دوجانبهٔ دفاعی با کُره جنوبی و ژاپن، کوبا و حتا پرداخت شهریهٔ آمریکا به بودجهٔ سازمان ملل و برخی دیگر از قراردادها و معاهدات بینالمللی آمریکا ، مشت نمونه خروار از توافق ها و قراردادهایی است که ترامپ یا نقضشان کرده است یا وعده خروج از آن را داده است . این همان چیزی است که اشپیگل در شماره اخیر خود با عنوان «عصر خودکامگی» از آن یاد کرد با این همه نظریهپردازانی چون «استفان والت» معتقدند که در ظاهر نامنسجم و درهم ریخته سیاست خارجی #ترامپ رگه هایی از (نظریه) #رئالیسم را رصد کرده اند:« تلاشی برای ایجاد موازنه های فرامنطقهای از طریق اعمال زور اما با یک تفاوت آشکار و آن اینکه مبنای این واقع گرایی در روابط بین الملل مبتنی برهکاری با دولتها و سازمانهاست یعنی همان حلقه مفقوده ترامپیسم و دنیای امروز».
🔸 این عکس ترامپ اما نشان میدهد که سخن #استفان_والت در مورد نادیده گرفتن بنیان اصلی رئالیسم در عرصهبینالملل، بیراه نبوده است همچنانکه تلنگر زیبرت را با پس زمینهای از #فاشیسم، در خاطرهها زنده میکند اگرچه زمانه کنونی با آن زمان متفاوت است اما این سخن «پریمو لوی» در کتاب If This Is a Man -به عنوان شاهد زخم خورده آن دوران را- نمیتوان بالمآل فراموش کرد:
«یک بار اتفاق افتاده است پس بازهم ممکن است اتفاق بیفتد!»
@bestplus