بگو آزادی

🔴تفاله‌های رژیم وحشی و رؤیای بازگشت استبداد

تفاله نمی‌تواند در گلزار آزادی، برادری و برابری خودنمایی کند. هیچ اثر علمی از دست‌بوسان و پابوسان پیدا نمی‌کنید و هیچ ازخودگذشتگی و فداکاری از این قماش نمی‌بینید.

مرگ بر چپ، مرگ بر مجاهد؛ همان شعارهایی که رضا پهلوی، پیاده‌نظام ولایت، سال‌ها با آن به میدان آمد. کسی که می‌گفت مشکل او مخالفین رژیم هستند و پیامش به ملاهای خونریز چیزی جز این نبود که اعدام‌ها را بیشتر کنید.

سرود شش آزادیخواه قهرمان ملی، پیش از اعدام، آن هم در زندان، صحنه‌ای غیرقابل تصور بود. هنوز چنین صحنه‌ای را مردم تحت ستم ایران و جهانیان ندیده بودند. سربداران آزادی در ایران ماتم‌زده، از جمله وحید بنی‌عامریان، هرگز با اعدام پایان نمی‌یابند.

این قهرمانان ملی، تمام عربده‌کشی‌های «مرگ بر مجاهد» رضا پهلوی، همسرش و ساواکی‌هایش را به سخره گرفتند.

رضا پهلوی و رؤیای قدرت

رضا پهلوی جنگ‌طلبِ آماده‌خور است.

غم مادران و کودکان مدرسه میناب را نمی‌بیند. او در جزیره مشغول خوش‌گذرانی است و عکس‌های مبارزاتی منتشر می‌کند، اما غم مادران شهدای به‌خون‌خفته و اعدام‌های هر روزه را نه می‌بیند و نه می‌فهمد. به همین علت است که می‌گوید دادخواهی برای شهدای دهه ۱۳۶۰ لازم نیست.

بچه شاه می‌خواست با تفاله‌های رژیم قرون وسطایی، با فحاشی و وحشت‌آفرینی، مردم را از صحنه مبارزه حذف کند و توحش خود را در داخل و خارج کشور به نمایش بگذارد؛ بی‌آنکه بفهمد بازتولید استبداد در برابر نسل‌های آزادیخواه و شهدای گلستان خاوران غیرممکن است.

امید به بمباران و ویرانی

تفاله‌ها با آدرس دادن برای بمباران انستیتو پاستور، دانشگاه، بیمارستان، مدرسه و خانه‌خرابی مردم، صفا می‌کردند تا سوار بر هواپیماهای استعمارگران، در شهرهای سوخته ایران به‌عنوان ناجی پیاده شوند.

بیچاره می‌گفت «کمک در راه است»؛ یعنی بمباران. و می‌گفت «به‌زودی در ایران خواهم بود»؛ در سرزمینی سوخته و ویران.

شتر در خواب بیند پنبه‌دانه
گهی لَف‌لَف خورد، گه دانه‌دانه

شاه‌اللهی‌ها و حزب‌اللهی‌ها

تفاله رژیم، حسین قاضی‌زاده، شاه‌الهی جدید و مفسر اینترنشنال، خواستار «راه‌حل ترومن» بود؛ راه‌حلی که چیزی جز بمباران اتمی، شبیه هیروشیما و ناکازاکی، نبود.

همین حزب‌الهی سابق و شاه‌الهی امروز، می‌خواست از روی جنازه جمهوری‌خواهان عبور کند، چون آنها نه شاه می‌خواهند و نه انگل‌زاده را.

این عربده‌کشی‌ها برای مردم نیست؛ فقط برای پول است.

رضا پهلوی، عامل اجنبی، به‌دنبال موقعیتی می‌گشت تا از گور تاریخی شاهان خونریز بیرون آمده و خود را با خون همان فرزندان مردم مطرح کند.

توحش، فحاشی و تهدید

حزب‌الهی از کشور که خارج می‌شود، هارتر می‌شود. او تشنه خون مخالفین رژیم ملاهاست و توحش و عربده‌کشی خود را برای ارباب جدید و عامل اجنبی به نمایش می‌گذارد.

جز کشتن، مانند ماجرای مسعود مسجودی در بیابان‌های کانادا، و جز فحاشی، تهدید، تیغ‌کشی و قمه‌کشی، کار دیگری از این‌ها ساخته نیست.

تفاله حزب‌الهی می‌داند کجا برود تا او را به کار بگیرند.

شغل حزب‌الهی تملق، دست‌بوسی، عربده‌کشی و فحاشی است.

حزب‌الهی و شاه‌الهیِ آماده‌خور از یک جنس هستند. دفترچه گزارش ساواک جهنمی، چهره واقعی آنها را نشان داد. تمام امیدشان به بازگشت یک قرون وسطای دیگر، به کمک بمباران و جنگ بود.

اما بازگشت توحش شاه، عامل اجنبی و ساواکِ سوزاندن انسان‌ها روی اجاق گاز به جرم داشتن کتاب، در ایران سراسر ماتم‌زده، غیرممکن است.

حسین اخوان توحیدی

یکشنبه ۱۰ خرداد ۱۴۰۵
https://t.me/BegooAzadi/158553