‏باز هم دارم از خودم و در خودم سقوط می‌کنم و نه از بودن گریز دارم و نه از نبودن.

عزیزم! من به بن‌بست نخوردم؛ من خود خود بن‌بستم.

اشتباهی شده.
باید برم دم تنگه‌ای چیزی، خودم رو بکارم زمین.

‏ما ساعت یک ظهر ناهار می‌خوریم، درصورتیکه ساعت یک ظهر باید به کرم‌های خاکی و عباس نعلبندیان فکر کرد.

‏همین دیشب، پس از ۳۰۱۶ صفحه، گل‌محمد مُرد، کشتندش.

خاک بر سر خودم و دیوانگی‌هام.
۲:۲۶

عاشقانه‌های آلمانی هم خوب‌اند وا.

‏من به خود آگاهم، می‌دانم چگونه غمگین و یا خوشحال می‌شوم، می‌دانم که چه بر من گذشته است و می‌گذرد، امّا خب دلیلی نمی‌بینم که هیچ کاری کنم.

من همین‌جا نشستم و منتظرم ببینم شما کی ناامیدم میکنی عزیزم!

دوست داشتن شما به صدای یک ساز سرخ‌پوستی می‌مونه.

مقدار رنج قدری بود که چیزی نبود برای گفتنم.
داغ که با خاک سرد نمیشد.
اما حالا آمدم بگم خوشم شد و باشه که وطن خودم ماندم، ناامیدانه و از ناچاری نرفتم. خوشم باشه که دارم این روزها رو می‌بینم؛ می‌بینیم.
خوشم باشه که قراره به دندان بگیریمش.