اسم شب:
در حیرتم که توبه کنم از کدام جرم
‏بیش از شمار، جرم و گناه کسی مباد.

اسم شب:
دریغ از کمی مُردن.

‏دلیلی که به‌خاطرش از ژاپنی‌ها خیلی خوشم نمیاد ظهور دمپایی شستیه. اذیت. بی‌خود. زشت.
‏باقی ژاپن جالبه.

‏اینکه خداوند توت فرنگی و گوجه سبز رو توی یک فصل قرار داده یعنی جهان رو همچین هم با خصیه‌هاش خلق نکرده. یعنی یک مقدار مبانی رنگ بلده.

‏"می گوید می‌خواهد از اینجا برود. جای دیگری برود، برای همیشه."

اسم شب:

‏تلنبار تمام سیاهی‌ها شده‌ام عزیزم.

موندم قدیم‌ترها چطوری اونجوری انرژی داشتم؟ همه‌ش تو دشت و دمن بودم. سیگار-عرق سگی- آلودگی همه‌ش خون‌م رو سیاه کرده.

اسم شب: ‏حتی حالا دیگه مطمئن نیستم که منتظر چیزی هستم یا نه.

اسم شب: بساجی یا بسوجم؟ چه می‌فرمایی؟

خیلی وقته که مثل همون ناودون‌ شکسته‌ی حیاطت‌ام شاه‌بی‌بی. مثلِت توتون مرغوب نمی‌کشم که سینه‌م تو پاتالگی خس‌خس کنه که، تو سن و سال جوونْ‌مشنگی به پاتالگی افتاده‌م شاه‌بی‌بی، ولی آدم به پاتالگی بیفته ولی تاپالگی نه، قبول داری؟!
قربون تنهاییت برم شاه‌بی‌بی که الان خیلی وقته تو گورت تنهایی.

‏«به مادرم بگو برایم، گاهی، گریه کند. من این‌جا پوسیده‌ام و کسی نمی‌داند. چهل سال است.»

اسم شب:
‌‏و فردای آن روز، این افسانه‌ها هم با من خواهند مرد.

شده‌م آیینه‌ی دق خودم.

اسم شب:
‏یه شب بالاخره این راه‌ها رو میرم و برنمی‌گردم.

‏باید جوری ناپدید شد که به سختی بشه ثابت کرد اصلا از اول وجود داشتی.

خوابگاه اینطوریه که یکی این موقع شب تو آشپزخونه داره تق و وق چس فیل بو میده و یکی مثل من که کون رفتن تا مستراح رو نداره.

عذر می‌خواهم واژگان من در جیب شماست آقا؟