بعضی‌هاتان هم که به کررات “ادا باریک‌ها” را درمی‌آورید. زن و مرد هم ندارد.

اسم شب:
کاش گرما بود و‌کوچه‌خوابی می‌کردم.

خبر اینکه، فردا این‌موقع سوار قطار ۵۲۴ هستم، در راه شیراز، مهمان گلنوش و مام‌بزرگه گلنوش. در ماتحت‌م عروسی خواهرِ دِلْفان است. (خواهر دلفان کیه؟ همسایه‌ی ویلای امیررضا اینا تو شمال.) بعد از شیراز یا راهی سنندج‌ام، یا شمال ممالی چیزی و ایستگاه آخرم بغل بابای دلم.

اسم شب:
من اگه نهنگ بودم تا الان اومده بودم تو ساحل ولی متاسفانه هیچی نیستم.

دومین رولت خامه‌ای رو به سلامتی خود نامناسبم می‌خورم و‌ نوشم باد.

عرض به خدمت انور منورتان که، تکرار مکررات‌اید. کاریش هم نمی‌توان کرد.

خیابان “امام محمد غزالی” واقع در سنندج.
هوا برف و بارانی و‌ بورانی.
سنندج چکار؟ دیدن یاران‌م آمدم.

الاغی به نام سروش امینی.

اَمان نرو صاوْری رو تازه متوجه شدم یعنی چی :)))

زنده باد یاران کوردی.
تلافی رقصی که تو عروسی مادر و پدرم، نبودم رو هم امشب درآوردم.
این فقط بخش کوچیکی از چندین ساعت رقصه و باید اعلام کنم: پاره پوره شدم.

خبر آمد که دو روزی میشه کلاس‌های دانیشگاه شروع شده. :))

روزانه یا شبانه کمی پیاده‌روی می‌کنم و تنش‌های وجودم رو می‌سپارم دست کلاغ‌ها.

با دسته‌ای فردا راهی سفرم، و ناراحت از اینم که نمی‌تونم به میزان مورد رضایت همیشگی به الواتی روزانه ادامه بدم.

اسم شب:
با این وضع رفتار آداب معاشرت، متوجه شدم که ‏در پیری سگ‌هایم عصای دستم می‌شوند.

پاسارگاد.
چهارمِ دوازدهِ چهارصد خورشیدی.

‏ولی هنوز عزیزِ دلِ کوچکِ من هستی
‏که عزیزِ دلِ کوچکِ من خواهی‌ماند.