از بی‌صحبتی من سوال می‌کنید، اینکه کجایم و چرا چیزی نمی‌گویم؛ می‌بایست عرض کنمتان که حیض بی‌محتوایم کرده. تنها خبر درخورم، البته شاید نه برای شما، اینکه بامداد به وقت اینجا، یعنی تهران، راهی شمال‌ام، کجای شمال را هم ندانم. باشد که رطوبت آن خطه گره از زبانم بگشاید.

اسم شب:
ماهْ خندان، چمنْ نرم! بر مخملِ این صندلی / رفتم فرو در خویشتن.

بله یار می‌گوید الله، دلدار می‌‌گوید الله.

اسم شب:
عجز زبان‌بستگی.

امروزِ روز، حالم خوشه.

‏در جهـان دیگـر نـه ظرفی وجود داشت/ زیرا ارتعاشات مرئی وقتی به اجسام اصابت می‌کنند تاثیرات به خصوصی از آن‌ها استفاده خواهد کرد.

‏علاوه بر اینکه خوشگل‌ها دیگه نمی‌رقصن، جدیدا اندوهی هم شدن سر دل آدم.

اسم شب:
کمی نظام‌مندتر صدا کن مرا.

اسم شب:
[و برای مرد بودنت، دوست دارم شعر بگم، ترانه بخونم، برقصم، ببوسم، زن باشم، زن‌ترین باشم.]

اسم شب:

‏در حقیقت، وظیفه‌ی رمزگشایی یک به یک علامت و در نتیجه همان علامت من فکر کند.

متوجه شدم از جاهای هرزه خوش نمی‌آید. جاهایی که دیگران زیاد درش رفت و آمد دارند.

اسم شب:
[من از تو صبر ندارم که بی‌تو بنشینم.]

اسم شب:
بیا عازم گرجستان شویم و گُرجیا گُرجیا.

اسم شب:
بر پدرت ای زندگانی بی‌مادرِ هزار مادر.

اینکه کم‌تر هستم و کم و کم‌ چندین دلیل دارد که ارتباط زیادی هم با شما گران‌قدران ندارد، ولیکن اصلی‌ترین دلیل شاید این است که بسان سابق، حوصله‌م سر نمی‌رود که مشغول نوشتن خزعبل شوم.
گذران لیل و نهار و نهار و لیل حالی‌م نیست مادامی که به آلانه‌م برمی‌گردم وکالبد لاجانم را به روی تخت می‌کشانم و کأنهو سار بیشه، تحت خیل کم‌حجمی از پتو تمام می‌شوم. این اتمام تا کی ادامه دارد؟ تا سپیده فردا. سپیده فردا مثل سگ فراموش می‌کنم که لیل سابق مثل سگ‌ تمام شده بودم.
ولی عزیزم! افسوس که یادم می‌رود اتمام شبانه‌ی سگی‌م را.

اسم شب:
بعضی‌ها دلیل‌اند. دلیل انسانی.