حنا یادآورم شد پارسال، همین موقع در چه حالی بودم.

‏بهترین و بدترین حالت من یکی‌ست، هیچکس متوجه نمی‌شود خوشحالم یا غمگین، وقتی در این مواقع داخل دلم چیزهایی احساس می‌کنم به خودم می‌گویم: بودن و نبودنشان دیگر تاثیری ندارد. نادیده‌شان بگیر.

اسم شب:
‏کاش به ابر سیاه گره می‌خوردم و هرکجا که باران می‌بارید، من آنجا بودم.

تنها انسانی که هیچ‌موقع از من ناامید نمی‌شود، پدرم است. تنها انسانی را که نمی‌گذارم هیچ‌موقع از من ناامید شود، پدرم است. الباقی؟ همگی به طریقی از من ناامید شده‌اند. همگی را به طریقی از خود ناامید کرده‌ام. از بودنم، از عواطف انسانی‌ام، از هرآنچه مربوط به من است، ناامیدشان کرده‌ام.

با این قطعه من کودک پنج ساله‌ای کز کرده پهلوی شاه‌بی‌بی‌اش، هستم.
@BeeBooBeeBooBe

اسم شب:

‏می‌گفت پری
‏تو دُم داری پا نداری
‏روی زمین جا نداری

‏-گلی ترقی

‏«من مرغ لاهوتی بدم، دیدی که ناسوتی شدم؟
‏دامش ندیدم، ناگهان، در وی گرفتار آمدم.
من نور پاکم ای پسر نه مشتِ خاکم مختصر،
‏آخر صدف 'من' نیستم من دُرّ شهوار آمدم.»

صدای دوم در ساحت آگاهانه است.

به زبان من هم گوش کنیم.
@BeeBooBeeBooBe

اسم شب:
به این خرسندم از نسیان روزافزون پیری‌ها
‏که از دل می‌برد یاد شباب آهسته آهسته.

‌‏من سگ جانم، داخل بحران همانم که در رختخواب پر قو. مغزم همیشه کار می‌کند. پوستم کلفت است. اورژانس تمامی اطرافیانم هستم. ولی سایه‌ای از اندوه روی سرتاسر وجودم سایه انداخته. از من بپرسند چه می‌خواهی؟ می‌گویم: هیچ.

اسم شب:
متوجه شدم منطق آدم تنها در منتها الیه مستی رو به تنهایی گرایش پیدا می‌کند. یک تنهاییِ خواب‌آلود و عمیق.

که گفتمش “ای سگ در اس و اساس این چرخ.”

میلاد و ملجأ همیشگی‌م.
@BeeBooBeeBooBe

اسم شب:
‏دوست دارم در معرض دید نباشم و وانمود کنم وجود ندارم. چون دیگران در بهترین حالت فقط «هستند» و تمام. فکر می‌کنم هیچ‌کس متوجهِ هستی ما نیست و در ما دقت نمی‌کنه.

“هَزاره” از تهران کَنده و به چابهار-یکی از روستاهای چابهار- کوچ‌ کرده. امروز بعد از چندین وقت تماسم گرفت و گفت پا شو بکن بیا چابهار، دورهم درویش باشیم.
حالا من!؟ نه تنها یه دل میگه برم برم، بلکه تمامی دل‌هام میگن برو برو.