شبگی.
@BeeBooBeeBooBe

‏عقلم وظیفه‌ی خود را انجام داده است. بدنم در تلاش برای بهتر چریدن از هیچ کوششی فروگذاری نکرده. احساسم نیز به آتش اندر افتاد و سوخت و رفت. من به عنوان من مانده‌ام، روی تلی از هزار من. بدون پرچم.

دیدتم و می‌گوید، تبارک‌الله هرچه می‌گذره چشمونت زیباتر می‌شند و خودت ترسناک‌تر غزاله.

‏انسان و شهر کافیست؛ آب می‌خواهم، آب زیاد، رودخانه‌ی پرعمق و تمیز و خنک.

حنا یادآورم شد پارسال، همین موقع در چه حالی بودم.

‏بهترین و بدترین حالت من یکی‌ست، هیچکس متوجه نمی‌شود خوشحالم یا غمگین، وقتی در این مواقع داخل دلم چیزهایی احساس می‌کنم به خودم می‌گویم: بودن و نبودنشان دیگر تاثیری ندارد. نادیده‌شان بگیر.

اسم شب:
‏کاش به ابر سیاه گره می‌خوردم و هرکجا که باران می‌بارید، من آنجا بودم.

تنها انسانی که هیچ‌موقع از من ناامید نمی‌شود، پدرم است. تنها انسانی را که نمی‌گذارم هیچ‌موقع از من ناامید شود، پدرم است. الباقی؟ همگی به طریقی از من ناامید شده‌اند. همگی را به طریقی از خود ناامید کرده‌ام. از بودنم، از عواطف انسانی‌ام، از هرآنچه مربوط به من است، ناامیدشان کرده‌ام.

با این قطعه من کودک پنج ساله‌ای کز کرده پهلوی شاه‌بی‌بی‌اش، هستم.
@BeeBooBeeBooBe

اسم شب:

‏می‌گفت پری
‏تو دُم داری پا نداری
‏روی زمین جا نداری

‏-گلی ترقی

‏«من مرغ لاهوتی بدم، دیدی که ناسوتی شدم؟
‏دامش ندیدم، ناگهان، در وی گرفتار آمدم.
من نور پاکم ای پسر نه مشتِ خاکم مختصر،
‏آخر صدف 'من' نیستم من دُرّ شهوار آمدم.»

صدای دوم در ساحت آگاهانه است.

به زبان من هم گوش کنیم.
@BeeBooBeeBooBe

اسم شب:
به این خرسندم از نسیان روزافزون پیری‌ها
‏که از دل می‌برد یاد شباب آهسته آهسته.

‌‏من سگ جانم، داخل بحران همانم که در رختخواب پر قو. مغزم همیشه کار می‌کند. پوستم کلفت است. اورژانس تمامی اطرافیانم هستم. ولی سایه‌ای از اندوه روی سرتاسر وجودم سایه انداخته. از من بپرسند چه می‌خواهی؟ می‌گویم: هیچ.

اسم شب:
متوجه شدم منطق آدم تنها در منتها الیه مستی رو به تنهایی گرایش پیدا می‌کند. یک تنهاییِ خواب‌آلود و عمیق.