صبح ساعت ۱۰/ کشار.
طی سیر و سلوکی درست قرار بود خداتان را ببینم، ندیدم. با سیر و سلوک هم ندیدم.
تصویر ثبت شده برای بعد از سیر طریق بود.

انسان از ابتدا مترصد و منتظر بود. همانطور منتظر هم ماند. مانده. هر صبح که چشم باز می‌کند منتظر و مترصد است تا آخر روز و شب.

اسم شب:
خوش ندارم.

این را یادم رفت بگمتان، بعد از سیر آفاق و انفس روز گذشته، از لحاظ روانی نیازمند این بودم کسی داخل لباس‌شویی گیر کند و به منی که بیرون نشسته‌ام بگوید: «وات آر یو دواینگ؟!»

‏ خودشناسی خیلی ساده است، با چمدان بسته به ترمینال/راه‌آهن شهر بروید و اولین مقصدی که به خاطرتان خطور می‌کند را بدون برنامه‌ی قبلی برای رفتن انتخاب کنید.
و من، حالِ‌حال در راه سنندج.

مویه کنیم.
@BeeBooBeeBooBe

این زمستان رو خاطرتون هست؟ از این زمستان و از سال مربوطه‌ش با عنوان نود و گه یاد می‌کردم. فی‌الحال حس می‌کنم گه برای سال جاری بسیار کمه. اصلا گه درخور سال حال نیست. چیزی بالاتر از گه باید خواندش.
ویدیو را دیدم، و خواستم اوضاع همان‌ اندازه گه می‌بود.

قبل از بامداد به سنندج رسیدم.

آی آی آی.
@BeeBooBeeBooBe

آمدم فقط این را بگمتان که تمامی کالبدم از شدت قهقهه، درد را می‌کنه.
و حالِ حال توان نگاریدن ندارم صبح فردا خواهمتان گفت.
این رو داشته باشید فعلا که:
“لاجرم مست و طربناک و قوی بنیادیم”

اسم شب:
دنبال ماندگاری چیزی گَشتن تَوهُم است. دنبال هر چیز ماندگار گَشتن تَوهُم است.