بعنوان یک آدم، کارهای انسانی و جالبی نمی‌کنم. شاید در جوار پدر کمی رام و انسانی عمل کنم.

اسم شب:
در من بسیاری چیزها از بین رفتند که گمان می‌کردم تا ابد ماندگارند./‏”مارسل پروست”

صبح حوالی ساعت ۹.
تماس دیداری از حسینی دور و پیر.
اولین چیزی که با دیدن شاکله‌ی آلوده به خوابم بر زبان آورد “خرچه‌گاو” بود. گله کرد از نبودنم، از سکوتم، رفتارهای ناانسانی اخیرم در ارتباطش؛ گفتمش و گفتتم. دو ساعت. گفت: «غزاله، با خودم روراست باشم می‌بینم که واقعا آدم بدی نیستم.» آنچه بر زبان راندم این بود که: نه اتفاقا، تو یک پست‌فطرتی. لکن در دل گفتمش: من پنج‌تا آدم خوب تو زندگیم می‌شناسم؛ دو‌تاش تویی.
پرسید:« می‌دونستم ده سال هم اگر چیزی بهت نگم، زنگت نزنم، هیچی به هیچی. حالا غزاله واقعا اگر ده سال چیزی نمی‌گفتم، زنگت نمی‌زدم هیچی به هیچی؟» گفتم متاسفانه هیچی به هیچی. نه که نخوام، بلکه توان ندارم چیزی بگم. در آخر گفت:« غزاله! من هیشکی رو برا خودم نگه نداشتم. بس که اخلاقم گهیه هیشکی دیگه چشم دیدنم رو نداره. تو من رو می‌شناسی، میدونی. هرچی نشده برای من همون کوچیک‌خانوم ارسی، دوست کوچیک خودم دارمت. دارمت؟»
-(دل‌سوخته) آره بابا جان. داری. داری.

عصر حوالی ساعت ۵.
بابا: چیه دخترم؟ چرا ناخوشی؟
-فردا برمی‌گردم بابا. نیومده. سیر نیستم ازت ولی دارم برمی‌گردم.
+دور سرت بگردم. برمی‌گردی بابا. برمی‌گردی./ من با سودابه میریم بیرون. خرید داره سودابه. برگشتم یه سر می‌برمت باغ.

شب،الان.
باغ، پدر، من.
این دومین باری است که به عشرت پدر فراخوانده شده‌ام. گفتتم:« بابا! هم چشات غم داره. هم امسال تولدت نبودی پیشم. هم فردا داری برمی‌گردی. امشب رو آوردمت تا هم غم چشات کم شه، هم هدیه تولدت رو بدم، هم کاری کنم امشب رو برای شب‌های بعدت داشته باشی.‌
دخترم! اون مالی که بعد از من سهمت میشه ارزش زیادی برای شما نداره. ولی این شب‌هایی که با هم خوش سر می‌کنیم، یادگار ارزشمندیه.» توان ادای جمله یا حتی کلمه‌ای را ندارم. چشمانم امان نمی‌دهند. ادامه می‌دهد:« می‌دونم بابا بد بودم منم. ولی بابا! اون وقت‌ها که پیش همه سنگ من رو سینه‌ت می‌کوبی، میگی خوبم انگار واقعا خوبم بابا.» پیاله‌ی اول را به رسم ارادت به زیر ‌پیاله‌ی من کوبید و بسان بار گذشته تکرار کرد:« زنده باد دخترم، امیدم، نور چشمم، افتخارم.»
گفتم: بابا من پنج‌تا آدم خوب‌تر تو زندگیم می‌شناسم؛ هر پنج‌تا شمایی. همه شمایی.

در آخر هم بنویسید:
‏«بطری‌های عرق برای ازدست‌رفتگان و بطری‌های آبجو برای پرهیزگاران و کم‌دردها.»

ارس/آراز زیبای من. بار دیگر نه من دانم که چطور و چگون خواهمت دید نه تو.
#نقطه‌صفر‌مرزی

آدم نبودم من
‏شعر بودم و هیچ کسی هم
‏هرگز نگفته بود مرا
‏*
‏دنبال هیچ دنباله‌ای نمی‌رفتم
‏چون نبودم و می‌دانستم
‏نیستم و نمی‌دانستم
‏چرا

‏شعر بریده از رضا زاهد

قضایای کلان زندگانی هرکس برایش کلان است؛ قضایای کلان زندگانی من برای من کلان‌تر.

باز هم.
@BeeBooBeeBooBe

‏دوست دارم بنویسم اما نوشتن با این کلماتِ سترون، حاشیه‌روی و رد گم کردنه. حاصلی جز پرت کردن موقتی حواس نداره. هر چه بگیم یا بنویسیم، مقصود اصلی ناگفته و ناشنیده باقی می‌مونه. نهایتاً مُشتی تقلاهای بیهوده، ناکامی‌ها و فروخوردن‌ها روی سینه سنگینی می‌کنه.

اسم شب:
تمایلم به درخودماندن‌ است؛ آن‌قدر که یا پوست بیندازم یا بپوسم.

اسم شب:
گفت: «چون شب درآید، شاد شوم که مرا خلوتی بُود بی‌تفرقه.»

#تذکرةالاولیاء

‏انسان بعد از سوگ دوباره زندگی می‌کند، لبخند می‌زند، لکن با تغییر. تغییری که با شکستگی‌ همراه است لکن باشکوه.

اسم شب:
ترجیح می‌دهم اشتباه کنم تا اینکه در تردید بمانم.

‏سال‌ها قبل در سالگرد امضای فرمان مشروطه عقد کردیم و اختیار زندگی خود رو به دست گرفتیم. از تبریز راه افتادیم و بعد از فتح تهران، گرفتار این مملکت شدیم. هول پارک اتابک حالا به دلم افتاده، ولی عجالتا امشب مست باشیم.

اسم شب:
گفت:« تو زن زیبایی هستی که زیباترین هستی.»
گفتمش:« غم‌های بزرگم مرا زیبیده‌اند.»

‏نمی‌دانم چرا آدمیزاد اینجور می‌کند. درخت پنج‌هزار ساله موقر و آرام در ولز دارد زندگی می‌کند، در این مدت یک ارزن بار روی شانه‌ی هستی نگذاشته. ‏آدمی هم که رنج، رنج. مدام رنج.

اسم شب:
گفت:« هرآنچه زيباست، رگه‌ای از غربت دارد. مثل تو، چشمانت، چشمانت، ای داد از چشمانت.»

-دوست داری چه گلی باشی غزاله؟
+قاصدک.
-چرا قاصدک؟
+چون هم زیباست، وحشیه، نمیشه خریدش، ذاتا رهاست.