درد کمتر نمیشه ، فقط انسانا خودشون رو با درد وفق میدن‌ .

خود فراموشم من…

و این منم به گفته های همین خود شما از عجیب هم عجیب تر …..🔥💌

فقط تکیه به شانه های خودم ….

دیالوگ…
-دیگر روبند نپوش….
+عه چرا!دلیل؟
_اخر چشمایت وقتی روبند میپوشی بیشتر …..
+مزاق نکو همی. چشمای قیچ مه!
-به ایینه دقیق نگاه کو اصلا هم شوخی ندارم….

#_بِی‌تٰابْ 💌

«حاضر بود همه چیزش را بدهد تا تنها باشد؛ با این همه، احساس میکرد دقیقه‌ای هم نمی‌تواند تنهایی را تحمل کند.»
-فئودور داستایفسکی.

و ادم از یکجای به بعد میخندد به همه چیز ….درد ،غم،رنج،همه چیز….
#_بِی‌تٰابْ 💌

انسان هاآدم ها را نمیگذارند خوشحال باشد..
#_بِی‌تٰابْ 💌

بودن را نبود حس میکنم.!

#_آوید🕊️

چه سود ازین سکوت و آاه ازین صبوری..

به خواب می‌روم تا آرامش یابم،
عصبانیت و خستگی در جانم چنگ انداخته‌اند.
دل افسرده و مجروحم، سر بر روی بالین می‌گذرم و به سقف خیره می‌شوم.
چشمانم را می‌بندم و آیات را با خود زمزمه می‌کنم، تا از کابوس‌های سوزناک در امان باشم.
اما ترس، همچون سایه‌ای بر جانم نشسته، و آرامش را از من سلب کرده است. از این پهلو به آن پهلو می‌شوم،
اما خواب همچنان با من در ستیز است، بی‌رحمانه و نارفیق،
دور از من می‌گریزد و به دل آرامش نمی‌بخشد.
#_بِی‌تٰابْ 💌

اصلاً قبول حرف شما، من روانی‌ام
من رعد و برق و زلزله‌ام؛ ناگهانی‌ام

این بیت‌های تلخِ نفس‌گیرِ شعله‌خیز
داغ شماست خیمه زده بر جوانی‌ام

رودم؛ اگر چه بی‌تو به دریا نمی‌رسم
کوهم؛ اگر چه مردنی و استخوانی‌ام

من کز شکوه روسری‌ات کم نمی‌کنم
من، این من غبار؛ چرا می‌تکانی‌ام؟

بگذار روی دوش تو باشد یکی دو روز
این سر که سرشکستۀ نامهربانی‌ام

کوتاه شد سی و سه پل و دو پلش شکست
از بعد رفتنت گل ابروکمانی‌ام

"شاعر شنیدنی است" ولی دست روزگار
نگذاشت این کـــه بشنوی‌ام یا بخــوانی‌ام

این بیت آخر است، هوا گرم شد؛ بخند
من دوست‌دار بستنی زعفـــرانی‌ام

شاعر: #حامد_عسکری

اصلا قبول حرف شما ،من روانی ام …🔥🫠

ک القمر المُنير في سواد الليل
كان وجهها مُضيء وسط عتمة ثيابها.

«چهره‌اش در میان لباس سیاهش
چونان ماهِ تابان در تاریکیِ آسمان درخشان بود.»

#عربیات

چون تو در اینه دیدی مه رخ خود
از ان زیباتر کجا باشد تماشا
#_سوگ‌یک‌شاعر‌بی‌وزن‌قافیه
#_بِی‌تٰابْ 💌

تا دم صبح اگر زنده بمانم خوب است…

ژرف
راز الود

‏"نَتَظاهرُ دائماً باللامُبالاة، و قلوبُنا تحتَرق."
‏
همواره تظاهر به بی‌تفاوتی می‌کنیم، در حالی‌ که قلب‌هایمان آتش می‌گیرد

چی میشد اگر ما هم خواب های بدون کابوس تکراری میداشتیم…
#_بِی‌تٰابْ 💌

چشمان همه به نحوی زیبا بود
اما چشمان او…
چیزی فراتر از زیبایی داشت
نه رنگ‌شان خاص بود، نه درشت و درخشان
اما آرامشی در آن‌ها موج می‌زد که هر آشوبی را خاموش می‌کرد
نگاهش، شبیه سکوتی بود که فریاد می‌زند…
فریادِ فهمیدن، دیدن، بودن
و من، هر بار که نگاهش می‌کردم
انگار خودم را، بی‌قضاوت‌ترین شکل ممکن می‌دیدم…

مچم چی نوشتم خو خیر👩‍🦯