بَیان

⁠⁠⁣⁣⁣«اگر واقعاً قصد کمک کردن دارید، فرمان را از دست دیگران نگیرید»

"سلام سلام بچه‌ها / بیایید به مدرسه‌ها
مدرسه‌ها وا شده / سنبلا بیدار شده
مدرسه‌ها چه زیباست / جنگل و دشت و صحراست" 🐥

این شعری بود که در ۱۰ سالگی سرودم. ته دلم از بی‌قافیگی بیت آخر راضی نبودم ولی به هر حال به نظر خودم بهترین شعر من تا آن زمان بود. یک دفتر شعر داشتم که همه جا با خودم می‌بردم. تا سرم خلوت می‌شد دفتر و دستک را پهن می‌کردم و مشغول شعرسازی می‌شدم. گاهی از بین حرف‌های آدم‌ها قافیه‌ها را شکار می‌کردم و یک گوشه توی دفترم می‌نوشتم که بعدا باهاشان شعر بسازم.

هر جا فرصتش بود شعرم را رو می‌کردم و می‌خواندم. دیگران تشویقم می‌کردند و من حسابی به خودم مفتخر شده بودم. همیشه هم تعریف نبود. گاهی نقدهایی فرهیخته در مورد شعرهایم می‌گرفتم که مثلا «باید روی فلان چیز شعرت بیشتر کار کنی». زیاد اهمیت نمی‌دادم. چون هیچ‌وقت نفهمیدم منظورشان از «بیشتر کار کردن» چیست (این یکی را هنوز هم نمی‌فهمم: “باید روی خودت بیشتر کار کنی!”).

یکی از شعرهای مورد علاقه‌ام این بود:

💭 فرزاد بیان در کوچه بودش / یهو دید پرنده هستش / هی دور خودش، دور خودش چرخیدش!"

اما طبع شاعری‌ام زیاد دوام نیاورد. یک روز دفتر شعرهایم را داده بودم دست مادرم که نشان همکارش بدهد. همکار مامان، یکی از شعرهایم را اصلاح کرد و با یک پیغام «موفق باشی عزیزم!» دفتر را برایم فرستاد. مامان می‌گفت که همه‌ی این چیزها را ظرف ده دقیقه برایت نوشت.

یکی از ابیاتی که توی دفترم نوشته بود این بود:

"اواخر اسفنده، زمین داره می‌خنده! / وقت درخت‌کاریه، بَه بَه عجب کاریه!"

شعر او برای من زیاد بود.”من روزها وقت صرف جور کردن قافیه‌های شعر «سلام سلام بچه‌ها، بیایید به مدرسه‌ها» کرده بودم. در بین فامیل و دوست و آشنا دنبال قافیه گشته بودم و تازه آخرش هم چندان از توازن قافیه‌ها راضی نبودم. آن‌وقت این خانم ده دقیقه‌ای این همه شعر گفته بود؟ حتما یک جای کار من لنگ می‌زند”. این احتمالا آخرین فکری بود که با خودم کردم.

حقیقت این است که کار من لنگ نمی‌زد. درست است که شاعر نبودم، اما از شعر گفتن لذت می‌بردم. وقتی اصلاح شدم، حس خراب بودن به‌ام دست داد. آن هم خرابی که نه بلد بودم و نه در توانم می‌دیدم که تعمیرش کنم. پس این شد که دست از شعر گفتن کشیدم.

این روزها وقتی نظرم را راجع‌به چیزی می‌پرسند، تمایل بی‌حد و اندازه‌ای دارم که قلم را از دست طراح بگیرم و خودم خط‌خطی کنم، یا کیبورد را از برنامه‌نویس بقاپم و به کدها ور بروم؛ اما به خودم یادآوری می‌کنم که راه‌های زیباتری هم برای کمک کردن وجود دارد. دیگران را راهنمایی کنید، هر طور که دوست دارید؛ اما فرمان را از دستشان نگیرید. شما به جای آنها رانندگی نکنید.

⁣~ عکس از اطلس شهامتی

فرزاد بیان | @bayanz

❤10

868 viewsedited 16:50