تشبیهی برای خواص
ترجیح میدادم در حالی که توی آب با متانت کرال میرفتم این فکر به ذهنم برسد ولی درواقع توی توالت استخر بودم که این فکر به ذهنم رسید:
تشبیههای ادبی از کجا به فکر نویسنده میرسن؟ شاید خلاقیت و اطلاعات موجود در حافظهی نویسنده و برهمکنش این دو.
تشبیه گاهی ساده و همهفهم است. معلوم است نویسنده چی را به چی ربط داده و چرا ربط داده. مثلاً استیو تولتز یکجایی گفته: «... [لباس] بدنی چاقوچله را در برگرفته بود که دوست داشتم به عنوان بالش با خودم ببرم خانه».
این خیلی معلوم بود. گاهی تشبیه ممکن است کمتر سرراست باشد. مثلاً همان آقای تولتز یکجای دیگر گفته: «...خانه آخرین جایی بود که دوست داشتم در آن باشم. تبدیل شده بود به جایی با اهمیت، جزئی تاریخی، مثل توالت رستورانی که هیتلر قبل از آتشسوزی رایشتاگ رفت آنجا». من قضیهی آتشسوزی رایشتاگ را نمیدانم، ولی از روی قرینه میتوانم منظور نویسنده را حدس بزنم و همچنان از تشبیهش لذت ببرم.
پس این را هم رد کردیم. ولی این یکی: «جایگاه منشی در آن مطب، دست کمی از یک اوراکل معبد آپولو در دلفی نداشت». در این مورد میشود حدس زد که اوراکل جایگاه والایی در معبد داشته (تا اینجا نصف لذت تشبیه را گرفتیم)، نصفهی دیگر برای کسی است که شباهت بین ارتباط منشی با پزشک مطب و ارتباط اوراکل با خدایان را ببیند. تشبیه هرچه تخصصیتر، همهفهمیاش کمتر.
از توالت استخر که آمدم بیرون این ایده به فکرم رسید که اگر داستانهایی ادبی برای یک قشر خاص – مثلاً ساینتیستها یا بهطور خاص ریاضیدانها – نوشته شود در این صورت میشود از اطلاعات آشنا برای آن قشر بهوفور و با خیال راحت در تشبیهات استفاده کرد.
مثلاً میشود گفت: «دوتا خواهر بودند، خال یکی سمت چپ لبش بود، خال آن یکی سمت راست، شاید انانتیومر هم بودند» (شیمی)
یا این یکی: «نه راه پس داشتم نه پیش. میتوانستم به بینهایت فکر کنم؛ مثل کسری که مخرجش صفر شده باشد». (ریاضی)
و یا این: «توی آن جمع احساس میکردم وصلهی ناجورم، مثل اوراسیلی که وسط رشتهی دی.اِن.ای سر برآورده باشد.» (زیستشناسی)
تشبیه تخصصی شاید فعلاً از خلاف آمد عادت لوس باشد ولی حتم دارم وقتی جدیجدی استفاده شود از لوسی میافتد و میتواند برای خوانندهی قشر هدف (مثلاً یک شیمیدان) عمیقاً غلغلکدهنده باشد.
مایوم را سفت کردم، دوشی گرفتم و پریدم توی آب. در طول شنا، به فکرهایم فکر کردم که البته هیچ فایدهای نداشت. الهام همیشه یک لحظه است، تمام و کمال؛ فکر کردنهای بعدی، مثل خیره ماندن به آسمان است وقتی ستارهی دنبالهدار را نیم ساعت پیش دیدی که گذر کرد.
فرزاد بیان
97/3/13
@bayanz
ترجیح میدادم در حالی که توی آب با متانت کرال میرفتم این فکر به ذهنم برسد ولی درواقع توی توالت استخر بودم که این فکر به ذهنم رسید:
تشبیههای ادبی از کجا به فکر نویسنده میرسن؟ شاید خلاقیت و اطلاعات موجود در حافظهی نویسنده و برهمکنش این دو.
تشبیه گاهی ساده و همهفهم است. معلوم است نویسنده چی را به چی ربط داده و چرا ربط داده. مثلاً استیو تولتز یکجایی گفته: «... [لباس] بدنی چاقوچله را در برگرفته بود که دوست داشتم به عنوان بالش با خودم ببرم خانه».
این خیلی معلوم بود. گاهی تشبیه ممکن است کمتر سرراست باشد. مثلاً همان آقای تولتز یکجای دیگر گفته: «...خانه آخرین جایی بود که دوست داشتم در آن باشم. تبدیل شده بود به جایی با اهمیت، جزئی تاریخی، مثل توالت رستورانی که هیتلر قبل از آتشسوزی رایشتاگ رفت آنجا». من قضیهی آتشسوزی رایشتاگ را نمیدانم، ولی از روی قرینه میتوانم منظور نویسنده را حدس بزنم و همچنان از تشبیهش لذت ببرم.
پس این را هم رد کردیم. ولی این یکی: «جایگاه منشی در آن مطب، دست کمی از یک اوراکل معبد آپولو در دلفی نداشت». در این مورد میشود حدس زد که اوراکل جایگاه والایی در معبد داشته (تا اینجا نصف لذت تشبیه را گرفتیم)، نصفهی دیگر برای کسی است که شباهت بین ارتباط منشی با پزشک مطب و ارتباط اوراکل با خدایان را ببیند. تشبیه هرچه تخصصیتر، همهفهمیاش کمتر.
از توالت استخر که آمدم بیرون این ایده به فکرم رسید که اگر داستانهایی ادبی برای یک قشر خاص – مثلاً ساینتیستها یا بهطور خاص ریاضیدانها – نوشته شود در این صورت میشود از اطلاعات آشنا برای آن قشر بهوفور و با خیال راحت در تشبیهات استفاده کرد.
مثلاً میشود گفت: «دوتا خواهر بودند، خال یکی سمت چپ لبش بود، خال آن یکی سمت راست، شاید انانتیومر هم بودند» (شیمی)
یا این یکی: «نه راه پس داشتم نه پیش. میتوانستم به بینهایت فکر کنم؛ مثل کسری که مخرجش صفر شده باشد». (ریاضی)
و یا این: «توی آن جمع احساس میکردم وصلهی ناجورم، مثل اوراسیلی که وسط رشتهی دی.اِن.ای سر برآورده باشد.» (زیستشناسی)
تشبیه تخصصی شاید فعلاً از خلاف آمد عادت لوس باشد ولی حتم دارم وقتی جدیجدی استفاده شود از لوسی میافتد و میتواند برای خوانندهی قشر هدف (مثلاً یک شیمیدان) عمیقاً غلغلکدهنده باشد.
مایوم را سفت کردم، دوشی گرفتم و پریدم توی آب. در طول شنا، به فکرهایم فکر کردم که البته هیچ فایدهای نداشت. الهام همیشه یک لحظه است، تمام و کمال؛ فکر کردنهای بعدی، مثل خیره ماندن به آسمان است وقتی ستارهی دنبالهدار را نیم ساعت پیش دیدی که گذر کرد.
فرزاد بیان
97/3/13
@bayanz
❤1
بَیان
Photo
تبلیغات محیطی سرویس Dating آنلاین Okupid.
در این تبلیغات سهحرفی DTF دیده میشود. معنای رایج آن down to fuck است که به آمادگی شخص برای رابطهی جنسی کوتاهمدت اشاره میکند. در اصطلاح عوام به زنی گفته میشود که حاضر است با هر مردی که ملاقات میکند به خانه برود.
بر اساس نظرسنجیای که سرویس Okupid از ۶۰ هزار کاربر انجام داد، ۸۰ درصد زنان معتقند امروزه تاکیدی بیش از حد روی DTF بودن در قرارها (Date) وجود دارد.
این تبلیغات قرار است معنای DTF را عوض کند. یعنی میخواهد معنای رایج این سهحرفی را به چالش بکشد. در هر تبلیغ، معنای تازهای برای حرف F درنظر گرفته شده. مثلاً در یکی از تبلیغها که مردی زنی را روی دستانش نگه داشته، آمده: Finish my novel (رُمانم را تمام کنم)
شعار همهی تبلیغها این است: Dating سزاوار بهتر از این است.
منابع:
https://theblog.okcupid.com/lets-flip-the-script-on-dtf-1c7f0afa7304
https://theblog.okcupid.com/more-images-from-our-dtf-campaign-revealed-121ad0a153fe
@bayanz
در این تبلیغات سهحرفی DTF دیده میشود. معنای رایج آن down to fuck است که به آمادگی شخص برای رابطهی جنسی کوتاهمدت اشاره میکند. در اصطلاح عوام به زنی گفته میشود که حاضر است با هر مردی که ملاقات میکند به خانه برود.
بر اساس نظرسنجیای که سرویس Okupid از ۶۰ هزار کاربر انجام داد، ۸۰ درصد زنان معتقند امروزه تاکیدی بیش از حد روی DTF بودن در قرارها (Date) وجود دارد.
این تبلیغات قرار است معنای DTF را عوض کند. یعنی میخواهد معنای رایج این سهحرفی را به چالش بکشد. در هر تبلیغ، معنای تازهای برای حرف F درنظر گرفته شده. مثلاً در یکی از تبلیغها که مردی زنی را روی دستانش نگه داشته، آمده: Finish my novel (رُمانم را تمام کنم)
شعار همهی تبلیغها این است: Dating سزاوار بهتر از این است.
منابع:
https://theblog.okcupid.com/lets-flip-the-script-on-dtf-1c7f0afa7304
https://theblog.okcupid.com/more-images-from-our-dtf-campaign-revealed-121ad0a153fe
@bayanz