ماجرای این آهنگ حول یکی از بزرگ‌ترین دروغ‌های تاریخ بعد از جدایی می‌چرخد: «بیا حداقل دوست معمولی بمانیم!»

راوی در یک سردرگمی مطلق گیر کرده و با خودش می‌گوید چطور می‌شود با کسی که تا دیروز تمام دنیایش بوده، حالا مثل یک آشنای دور یا همکار ساده رفتار کند؟

این قطعه، حکایت همان عذاب و بلاتکلیفی است که آدم می‌فهمد تاریخ مصرف عاشقانه‌ها تمام شده و حالا باید به زور یاد بگیرد که فاصله‌اش را حفظ کند. در واقع آهنگ روایتگر همان شکنجه روحیِ تبدیل شدن از «همه چیز» به «هیچ چیز» است.

هیچ فرقی نمی‌کند چند بار در ذهنتان برای یک نفر فرش قرمز پهن کنید و به خودتان بقبولانید که «این یکی دیگر با بقیه فرق دارد».

آخر سر باز هم به همان نقطه اول برمی‌گردید و می‌فهمید بدجوری رکب خورده‌اید.

ته این توهمات همیشه یک پشیمانی غلیظ است و یک دل سیر لعنت فرستادن به این سادگی بی‌پایان خودتان.

قصه این آهنگ، نسخه تاریک همان رومئو و ژولیت خودمان است. ماجرا درباره دو دلداده است که به لطف موانع زمینی، عمرا در این دنیا دستشان به هم برسد. راوی هم که می‌بیند وصال در این زندگی رسما قفل است و زورشان به کائنات نمی‌رسد، با یارش قرار می‌گذارد که در دنیای بعدی همدیگر را پیدا کنند.

مذاکره می‌کنید، نمی‌کنید، جنگ می‌کنید، نمی‌کنید، هرکار می‌کنید اینترنت را وصل کنید خسته گشتیم.

امیدوارم؛ چرا که بلیت ورود به این دنیا دست خودمان نبوده و خیلی‌ها در همان قرعه‌کشی اول، بدترین صندلی نصیبشان شده است.

تحمل این حجم از بی‌عدالتی و رنجی که سهم هیچ انسانی نیست، گاهی فقط با همین امید به یک دنیای دیگر و ترازوی عدالتی در آن سو، کمی قابل هضم می‌شود. شاید واقعا باید جایی باشد که در نهایت حساب این جبر روزگار را با آدم‌ها صاف کند.

قصه این آهنگ روایتگر یک وفاداری تمام‌عیار و عشقی بی‌قید و شرط است؛ از همان‌هایی که این روزها حکم کیمیا را دارد. راوی به یار شکست‌خورده‌اش که در تاریک‌ترین روزهای زندگی گیر کرده، قول شرف می‌دهد که تحت هیچ شرایطی میدان را خالی نکند.

این قطعه حکم یک پناهگاه امن را دارد. راوی رسما اعلام می‌کند که حتی اگر تمام دنیا مقابلت صف بکشند یا در اوج ناامیدی از خودت هم متنفر باشی، من مثل کوه پشتت می‌ایستم و تا ته مسیر شانه‌به‌شانه‌ات می‌آیم.

یاد دادن شنا به کسی که از اساس سوراخ است، مثل آب در هاون کوبیدن است. این آدم نه تنها خودش در نهایت غرق می‌شود، بلکه شما را هم به عنوان لنگر با خودش به قعر می‌برد؛ باز هم خودتان می‌دانید.

پیام ندادن خودش یک پیام است.

قصه این آهنگ حکایت کسی است که ته چاه افسردگی لنگر انداخته و دیگر حتی نای فریاد زدن هم ندارد. راوی دردهای روحی‌اش را به زخم‌های روی مچ دستش گره زده و از خستگی مفرطی می‌گوید که با هیچ خوابی درمان نمی‌شود.
این اثر مرثیخ‌ای برای فروپاشی یک انسان است که میان ویرانه‌های یک رابطه سمی، دیگر توان حمل بار این همه اندوه را ندارد. او در تاریکی مطلق ذهنش دست و پا می‌زند و دنبال راهی می‌گردد تا شاید از این بن‌بست روانی رهایی یابد. این آهنگ تصویرگر لحظه‌ای است که سیاهی بر همه چیز غلبه می‌کند.