قصه این آهنگ درباره کسی است که خودش با دست خودش رابطه‌اش را به باد داده و حالا کاسه چه کنم دست گرفته است.

خواننده با یک پشیمانی غلیظ، رو به یار سابقش اعتراف می‌کند که در زمان وصال، قدرش را ندانسته و تازه وقتی او را از دست داده، دوزاری‌اش افتاده که چه جواهری را پرانده است.

این قطعه تصویر آدمی است که با دست‌فرمان خودش به دره سقوط کرده و حالا در تنهایی، با کوهی از حسرت فقط می‌خواهد بگوید شرمنده؛ هرچند خودش هم می‌داند این عذرخواهی دیگر حکم نوشداروی پس از مرگ سهراب را دارد و آب ریخته را به جوی برنمی‌گرداند.

غمگین‌ام و کار و درس بسیار دارم، پس می‌‌خوابم.
شب‌بخیر.

آدم‌های زیبا با کمال میل از شما تعریف می‌کنند، ثروتمندان اصیل ساپورتتان می‌کنند و ورزشکاران کاردرست راه و چاه را نشانتان می‌دهند.

در این میان فقط آن طبل‌های توخالی که هیچ چیزی در چنته ندارند، تمام انرژی‌شان را می‌گذارند تا شما را تخریب کنند و با خودشان پایین بکشند. آدم‌های پوچ چون خودشان نمی‌توانند بالا بروند، تخصصشان را در پایین کشیدن بقیه به کار می‌گیرند.

زندگی در این مرز و بوم خود به اندازه کافی ناراحت‌کننده است؛ آن را با کسانی که شمارا ناراحت‌تر می‌کنند نگذرانید.

غمگین‌ام و کار و درس بسیار دارم، پس می‌‌خوابم.
شب‌بخیر.

ماجرای این آهنگ حکایت آدم‌هایی است که بار و بندیلشان را بسته‌اند و رفته‌اند، اما مثل ارواح سرگردان در ذهن خواننده کنگر خورده و لنگر انداخته‌اند.

طرف از دست این سایه‌های خیالی که نمی‌گذارند یک آب خوش از گلویش پایین برود، حسابی شاکی است و مدام باید با نسخه خیالی آدم‌های قبلی زندگی‌اش سر و کله بزند.

این قطعه، تصویر همان ذهن‌هایی است که تبدیل به خانه ارواح شده‌اند و در هر سوراخ سنبه‌اش یک خاطره قدیمی نشسته و دارد برای خودش چای می‌ریزد. در واقع آهنگ روایتگر همان بار سنگین گذشته است که مثل کنه به روح آدم می‌چسبد و به این راحتی‌ها قصد فراموش شدن ندارد.

همین که منظورمان از «عادی شدن شرایط»، وصل شدن تحریم‌گذرهای ارزان‌تر است خود حسابی جای بحث دارد.

قصه این آهنگ درباره پذیرش این واقعیت تلخ است که زندگی مثل یک قطار بدون ترمز به راهش ادامه می‌دهد و ما هم صرفا مسافران بی‌اختیار آن هستیم. راوی با یک فاز فیلسوفانه می‌گوید آدم‌ها و موقعیت‌ها می‌آیند و می‌روند و اساسا کاری هم از دست ما برنمی‌آید.

عبارت «So It Goes» در واقع همان شانه بالا انداختن خودمان در برابر سرنوشت است؛ یعنی چه بخواهیم و چه نخواهیم، روزگار کار خودش را می‌کند و چاره‌ای جز ادامه دادن نیست.

بنده خارج زندگی می‌کنم، خارج از سلامت روان.

ماهی‌ای که دهانش بسته باشد را بهترین قلاب‌های جهان هم نمی‌توانند صید کنند؛ باز هم خودتان می‌دانید.