مستأجرها تا خانه جدیدی پیدا نکنند خانه قبلی‌را خالی نمی‌کنند؛ باز هم خودتان می‌دانید.

این آهنگ رسما موسیقی متن یک دوره از زندگی من است؛ خط به خطش را با گوشت و استخوان زندگی کرده‌ام و الحق که جای شکرش باقی است که از آن دوران جان سالم به در بردم. (اگرچه امیدوارم باعث و بانی‌اش هرجا که هست خوش‌حال و موفق باشد)

قصه درباره بنده خدایی است که در یک رابطه فقط حضور فیزیکی دارد، اما قلب و حواس طرف مقابلش در گرو شخص غایبی است که در آهنگ به او می‌گویند همان آقا (Him). راوی با چشمان خودش می‌بیند که تا اسم آن شخص سوم به میان می‌آید، چشمان یار چنان برقی می‌زند و خنده‌ای روی لبش می‌نشیند که در تمام مدت رابطه‌شان برای خودِ راوی چنین اتفاقی نیفتاده است

کل داستان مرثیه‌ای است برای کسی که می‌داند در بهترین حالت نقش لاستیک زاپاس را دارد و عمرا نتواند جای یار اصلی را در دل طرف بگیرد.

داستان این آهنگ شرح حال کسی است که با شیاطین درونش سرشاخ شده و تازه فهمیده بزرگ‌ترین دشمنش، همان کسی است که هر روز صبح در آینه می‌بیند.

وی وسط خرابه‌های زندگی‌اش (که البته کلاس گذاشته و اسمش را خاکسترهای بهشت گذاشته) ایستاده و به زمین و زمان التماس می‌کند که یکی بیاید و او را از شر خودش و افکارش نجات دهد.

این قطعه حکایت رسیدن به آن بن‌بستی است که آدم می‌فهمد هیچ‌کس به اندازه خودش نمی‌تواند این‌طور تمیز تیشه به ریشه‌اش بزند. حالا هم ملتمسانه دنبال یک روزنه نور می‌گردد تا از این زندان انفرادی که با دست‌های خودش ساخته فرار کند.

بانوان معمولا مثل جن بو داده یک‌دفعه غیبشان نمی‌زند؛ پشت این رفتن‌ها، یا یک برنامه‌ریزی بلندمدت خوابیده، یا از قبل جانشینی برای تو (توئه؟ توعه؟ توِ؟) بیچاره پیدا کرده‌اند. اتفاقا خیلی وقت‌ها قبل از بستن چمدان، با رفتارها یا سخنرانی‌های مستقیم، آژیر خطر را می‌کشند. حالا یا شما در طول زمان چنان روی اعصابشان رژه رفته‌اید که کاسه صبرشان قطره‌قطره سرریز شده، یا کلا پای شخص دیگری در میان است.
درکل به‌نظر بنده، پدیده‌ای به اسم رفتن یهویی و بی‌دلیل، در دایره‌المعارف آن‌ها جایگاهی ندارد.

هم از قطع بودن عده‌ای ناراحتم هم از وصل بودن.

سرزمین جالبی‌است، اینترنت قطع باشد‌ طبیعی‌ست و اگر لحظه‌ای وصل شود می‌گوییم اختلال است.

قصه این آهنگ درباره کسی است که خودش با دست خودش رابطه‌اش را به باد داده و حالا کاسه چه کنم دست گرفته است.

خواننده با یک پشیمانی غلیظ، رو به یار سابقش اعتراف می‌کند که در زمان وصال، قدرش را ندانسته و تازه وقتی او را از دست داده، دوزاری‌اش افتاده که چه جواهری را پرانده است.

این قطعه تصویر آدمی است که با دست‌فرمان خودش به دره سقوط کرده و حالا در تنهایی، با کوهی از حسرت فقط می‌خواهد بگوید شرمنده؛ هرچند خودش هم می‌داند این عذرخواهی دیگر حکم نوشداروی پس از مرگ سهراب را دارد و آب ریخته را به جوی برنمی‌گرداند.

غمگین‌ام و کار و درس بسیار دارم، پس می‌‌خوابم.
شب‌بخیر.

آدم‌های زیبا با کمال میل از شما تعریف می‌کنند، ثروتمندان اصیل ساپورتتان می‌کنند و ورزشکاران کاردرست راه و چاه را نشانتان می‌دهند.

در این میان فقط آن طبل‌های توخالی که هیچ چیزی در چنته ندارند، تمام انرژی‌شان را می‌گذارند تا شما را تخریب کنند و با خودشان پایین بکشند. آدم‌های پوچ چون خودشان نمی‌توانند بالا بروند، تخصصشان را در پایین کشیدن بقیه به کار می‌گیرند.

زندگی در این مرز و بوم خود به اندازه کافی ناراحت‌کننده است؛ آن را با کسانی که شمارا ناراحت‌تر می‌کنند نگذرانید.

غمگین‌ام و کار و درس بسیار دارم، پس می‌‌خوابم.
شب‌بخیر.