سلام، توی موقعیتی قرار گرفتم و طبق صحبت‌هایی که از شما دیدم نسبت به حرف‌های بقیه، خیلی به نظر تو نیاز دارم، میخوام از دید شماها هم ببینم داستان رو.
من به یه دختری علاقه‌مند شدم، مدت طولانی‌ای این علاقه صرفا تو دل خودم مونده بود، شروع کردم اهمیت دادن به اون فرد و دوست شدیم باهمدیگه و خیلی طبیعی و دوستانه رفتار میکردیم باهم، یه مدتی گذشت و من احساساتمو کم‌کم وارد این رابطه دوستانه کردم (اصطلاحا شروع به لاس‌زدن کردم) بعد از مدتی که به این طریق پیشرفت رابطه ما دقیقا اونجا بود که به خودت میای میبینی تو رابطه‌ای، واسه اولین بار یجایی غیر از محیطی که همیشه میدیدمش(دانشگاه) قرار گذاشتیم و من رفتم پیشش، با دوستش بود منم با دوستم، بغل کرد منو، لپشو بوسیدم و همه‌چیز خوب بود، ابراز علاقه‌های بیشتر، بیرون رفتن های بیشتر، بوسیدن زیاد‌تر (غیرلب) و حتا بغل و دست‌گرفتن های طولانی‌تر کامل کننده این مسیر بود، تقریبا همه اطرافیان هم متوجه این رابطه شده بودن. من دقیقا به گونه‌ای رفتار میکردم که انگار وسط یه رابطه هستم، اما گاها میدیدم این رفتار یکطرفه هست، دوستت دارم هایم بی‌جواب میمونه، یا..
بعد مدتی دلیلشو پرسیدم و رک گفتم ما الان چیه‌همیم؟ گفت دوستی که درحال آشنایی بیشتر هستیم. جا خوردم، گفتم پس اون بغل و.. چی؟ گفت بنظرم طبیعیه بین دوستا و بعدش گفت یه علاقه‌ای هم از سمت من هست که باعث این شده و من خوشحالم از کنار تو بودن، گفتم پس به اصطلاح من آبنمک هستم یا به قول شما سیچوئیشن‌شیپ؛ خیلی سخت اینو تکذیب کرد و گفت فقط تایم میخواد برای اینکه منو کامل بشناسه، بهش گفتم نمیتونم به عنوان دوست ادامه بدم، اگه قبول مبکنی توی رابطه هستی (مثلا یه رابطه بیسیک) میتونم این تایم رو بهت بدم تا شناختت کامل بشه. منتها تعهد برای من اولویته و اون هم موافق بود، از بعد اونشب من نتونستم شبیه قبل رفتار کنم، خیلی حالت‌ها و خیلی کلمات رو نتونستم استفاده کنم و صرفا شبیه یک دوست معمولی که دائم باهاش چت میکنم، چت میکردم. بعد گذشت یه مدتی امشب بهم گفت یجوری‌ای و خیلی مودبی، بهش گفتم نه کاملا دوستانه دارم باهات برخورد میکنم و این منه طبیعی هستش، گفت بی‌اهمیتی (راستش اره، دیگه وقتی عکس میفرستاد ذوق‌مرگ و اکلیلی نمیشدم جلوش) منتها گفتم نه فقط دارم نسبت به جایگاهم رفتار میکنم، واسه این جایگاه این رفتار کاملا نرمال هست، من نمیتونم ابراز علاقه کنم بهش شبیه قبل و اون گفت احساس میکنم دوستم نداری، گفتم زمان خواستی و زمان دادم، وقتی تو جایگاه مناسب قرار بگیرم رفتار گرم مناسب جایگاهم را نشون میدم.
من واقعا دوستش دارم اما نمیدونم اون چیمیخواد؟ بنظرت این زمان کافی نبوده واسه اینکه منو بشناسه؟ بنظرت این رفتار طبیعیه؟ بنظرت باید صبر کنم یا به هر سختی‌ای که هست دندان لق را بکشم؟

https://t.me/BatmanSaid/341

دوستم چنین کاریو باهام کرد و وقتی مچشو گرفتم گفت خب حسام گناه داش تو ک قبول نمیکردی اونم نمیشد بدون رابطه بمونه دوس پسرمم میگف نمیخاستم بخاطر چنین چیز الکی ای جدا شیم واسه همین بهت نگفتم 😐

من ک میدونم اینجا ناشناس نیست ولی نمیتونم ثابت کنم
نیازدارم تو و بقیه نظرتون درمورد رابطه‌م رو بگین

بخاطر من سربازی رفت سال اول
بعد رفت دانشگاه
ولی کم کم پنچر شد برای کارکردن و درامد
چون چندین بار بهش پیشنهاد کار دادن و رفت و جور نشد💔
هیچ پولی هم نداره ک حتی یه مغازه بزنه
با این تورم و گرونی نمیدونیم چیکارکنیم!
واقعا دوسش دارم از همه نظر عالیه فقط بیکاره
فازمون ب هم میخوره هیچکسو پیدانمیکنیم مثل هم دلم نمیاد ازش جداشم
ازونطرفم وقتی خواستگارمیاد یا بهم پیشنهاد میدن و میگم من تو رابطه‌م باخودم میگم حیف بود ردش کردم. چون امیدی ب پارتنرم ک ندارم

چیکارکنم من توی این بلاتکلیفی :)))))

سلام، یه چیزی هست که یه مدت ذهنمو خیلی درگیر کرده و ممنون می‌شم بتونی بهم کمک کنی.

من 20 سالمه و یه رابطه‌ای داشتم که حدود 1,2 ماهه تموم شده. اواخر رابطه، وقتی دیگه داشت به پایان می‌رسید، اون همزمان با یه نفر دیگه هم بود و به هر بهانه‌ای که می‌تونست منو کنار گذاشت و رابطشو با اون شخص ادامه داد. جوری رفتار کرده که از نظر خودش خیانتی اتفاق نیفتاده و بعد از تموم کردن رابطه با من، وارد رابطه با اون شخص شده.
از نظر منطقی می‌دونم که باید این موضوع رو بپذیرم. حتی واقعا نمی‌خوام برگشتی داشته باشه، چون می‌دونم اون رابطه دیگه چیزی نیست که بخوام دوباره تجربه‌ش کنم. ولی با این حال، بعضی وقت‌ها از ته دلم، دلم می‌خواد برگرده و همین تناقض خیلی اذیتم می‌کنه. مدام دارم خودمو قانع می‌کنم که نباید بخوامش، نباید بهش فکر کنم و باید بپذیرمش؛ ولی از این همه قانع کردن خودم خسته شدم.
یه سری عادت‌ها و وابستگی‌هایی هم که توی اون رابطه شکل گرفته هنوز توی من باقی مونده. انگار خود رابطه تموم شده، ولی اثرش هنوز کامل از بین نرفته و باعث می‌شه بعضی وقت‌ها ذهنم دوباره برگرده سمتش. حتی بدون اینکه عمدا بخوام به گذشته فکر کنم، یهو به خودم میام و می‌بینم بیشترِ روز رو درگیر فکر کردن به رابطه و اتفاقات گذشته بودم.
شب‌ها این فشار خیلی بیشتر می‌شه. روزمو با تمام فکرها و فشارهایی که داشتم تموم می‌کنم و شب‌ها گریه... این موضوع روی درسم تأثیر گذاشته و تمرکزم خیلی کم شده. یه جوری احساس می‌کنم سر این موضوع ناتوان شدم و دیگه اون دختر قوی‌ای که قبلا فکر می‌کردم هستم نیستم.
این اولین بار هم نیست که توی رابطه بهم خیانت شده؛ ولی تفاوت این رابطه با قبلی اینه که رابطه قبلیم رو الان به یاد نمیارم و کمتر از 10روز تونستم به همون روتین قبل برگردم، اما این یکی هنوز تقریبا هر روز بخش زیادی از ذهنمو درگیر می‌کنه.

چیزی که واقعا می‌خوام بدونم اینه که باید چطور با این شرایط برخورد کنم؟
چطور باید دست از قانع کردن مداوم خودم بردارم؟
چطور می‌شه پذیرفت که یه رابطه ممکنه یه زمانی واقعا برامون مهم بوده باشه، اما در نهایت بدترین تجربه‌ها و حس‌ها رو برامون به جا گذاشته باشه؛ و در عین حال، با وجود همه‌ی این‌ها، ممکنه هنوز بعضی وقت‌ها دلمون براش تنگ بشه؟
فکر می‌کنم چیزی که بیشتر از خودِ جدایی اذیتم می‌کنه، اینه که هنوز بین چیزی که از نظر منطقی می‌دونم و چیزی که گاهی از ته دلم احساس می‌کنم، فاصله وجود داره و نمی‌دونم چطور باید با این دو تا کنار بیام.