وسط درددل و بیان ناراحتی‌ات خیلی شیک یک «شب‌بخیر» پرت کند و برود، [به نظر من] نوعی بی‌تفاوتی و نادیده گرفتن است! در یک رابطه حداقلی و سالم، وقتی طرف مقابلت دارد از غصه‌اش حرف می‌زند، کمترین کار این است که گوش شنوا باشد یا حداقل با احترام بگوید الان امکانش نیست و بعداً صحبت می‌کنیم؛ نه اینکه درست وسط حرفت در را ببندد و پشت سرش را هم نگاه نکند.

نواکنش شاهکار بعدی یعنی «اگر مشکلی داری تجدید نظر کن»، یک زنگ خطر و هشدار کاملاً جدی است. این رفتار رسماً باج‌گیری عاطفی و نشانه باد غرور ناسالم اوست؛ به جای اینکه پای حرفت بنشیند، بفهمد چقدر اشک ریختی و دلجویی کند، سریع چماقِ تهدید به جدایی را بالا می‌برد تا دهانت را ببندد و عذاب وجدان را بیندازد گردن خودت! در واقع با زبان بی‌زبانی دارد می‌گوید: «من همینم که هستم و حالِ تو ذره‌ای برایم اولویت ندارد.»

رابطه‌ای که در آن خبری از محبت، دلجویی، شنیده شدن و ارزش دادن به غصه‌هایت نباشد، روح و روانت را می‌تراشد و فرسوده می‌کند. شاید باید واقعاً تجدید نظز کنی.

وقتی یک نفر موقعیت مالی و تحصیلی دهان‌پرکنی دارد خیلی طبیعی است که چشمت را بگیرد و فکر کنی چه الماسی پیدا کردی مخصوصاً در این سن ای دخترک بچه سال.

وابستگی شدید به خانواده و «بچه‌ننه» بودن مشکل اول است؛ وقتی خانواده‌اش این‌طور در حریم شخصی‌اش رژه می‌روند و خودش هم عرضه‌ای برای مرزبندی ندارد، فردا پس‌فردا در زندگی مشترک روزگارت را سیاه می‌کند.
دوم، اختلاف فاحش مرحله زندگی است؛ تو تازه اول جوانی، دانشگاه و تجربه استقلالی، در حالی که او با عجله می‌خواهد قفل و زنجیرت کند تا جلوی بال و پر کشیدنت را بگیرد. (برداشتم از غرغرهایت بود)

الان در 18 سالگی، چند قدم مانده به کنکور، نشستی داری نقش عروس دوم خاندان یک داروساز 29 ساله وابسته به مامانش را بازی می‌کنی؟ خودت خنده‌ات نمی‌گیرد؟ الان تمام فکر و ذکرت باید تست‌های زیست و شیمی و تراز آزمونت باشد، نه اینکه زانوی غم بغل بگیری که چرا خواهرشوهر آینده‌ات رژلبی که برایت خریده بودند را کش رفته است.

حس می‌کنم خودت بهتر می‌دانی و نیازی به نظر ما نیست.

برای امشب کافی است. شب پسرها بخیر، دخترها از پارتنرهایشان شب بخیر بخواهند، اگر ندارند مشکل آن‌هاست.

شخصاً همه استوری‌ها را بدون داشتن هیچ نیتی به نشانه احترام لایک می‌کنم، چطور باید لایک کردن را نخ دادن در نظر گرفت؟

اگر چیزی را به کسی دادی که سال‌ها آن را نداشت، بعد از مدتی می‌فهمی که چرا دنیا آن را به او نداده بود.

البته اسمم را عوض کرده‌ام، ولی خب همین هم همچنان کفایت می‌کنذ؛ اصلاً و ابداً فرقی نمی‌کند که این شاهکارش را از سر سوزاندن دل تو انجام داده یا واقعاً چشم داشته است، (اگرچخ به نظر من چشم داشتن به دختر ۱۶ ساله در ۳۰ سالگی واقعاً نرمال نیست) در هر دو حالت با یک لجن‌زار از بی‌اخلاقی و یک شخصیت فوق‌العاده سمی و خطرناک طرفیمی
اگر برای لج‌بازی و حرص دادن تو بوده آدمی که برای یک انتقام مسخره، پا روی ناموس و حریم خانواده‌ات می‌گذارد و یک دختر نوجوان ۱۶ ساله را وارد بازی‌های کثیفش می‌کند، رسماً یک بیمار روانی و بی‌شرف تمام‌عیار است.
اگر واقعاً چشم داشته یک نره‌غول ۳۰ ساله که به خواهر کوچک‌تر و نابالغ پارتنرش نظر دارد، دیگر اسمش آدم نیست؛ یک منحرف بی‌بته است که بویی از انسانیت، شرف و حرمت نبرده است.

کوبنده‌ترین انتقام، قطع کامل و بی‌تفاوتی مطلق است، موجودی که چنین لجن‌بازی کثیفی راه انداخته، دقیقاً منتظر است ببیند چطور به هم می‌ریزی، داد می‌زنی، فحش می‌دهی یا دنبال تلافی می‌افتی تا باد در غبغبش (قبقبش، قبغبش، غبقبش) بیندازد و حس کند تیرش به هدف خورده است.

با زبان اشاره صحبت کن.

رابطه داشتن نه مسابقه است، نه مدال افتخار، گاهی واقعاً نداشتن آن بهتر از داشتنش است، (حداقل الآن خودم به خودم این را می‌گویم) در فضایی زندگی می‌کنیم که شوآف‌های مضحک و ویترین‌های رنگارنگ مجازی، این حس دروغین را جا انداخته‌اند که اگر تا یک سنی دست کسی را نگرفته باشی، رسما بازنده‌ای و قطار زندگی‌ات از ریل خارج شده است. ورود به رابطه ساعت انقضا ندارد. خیلی‌ها صرفا از ترس تنهایی یا جا نماندن از بقیه، شیرجه می‌زنند وسط رابطه‌های بی‌کیفیت و داغان، سینگل ماندن شما تا این سن نشان‌دهنده نقص نیست؛ نشان‌دهنده این است که برای خودتان ارزش قائلید و حاضر نشده‌اید به هر ته‌مانده‌ای رضایت دهید.

برای یک آدم درون‌گرا، قدم اول همیشه مثل راه رفتن روی لبه تیغ است. درون‌گراها زمان می‌خواهند تا یخشان آب شود؛ اما طرف مقابل که علم غیب ندارد پس این آرامش و تودار بودن را می‌گذارد پای قیافه گرفتن، غرور یا بی‌میلی، و از ترس پس‌ خوردن خودش را می‌کشد کنار. در واقع خیلی وقت‌ها ارتباط تمام می‌شود، نه به خاطر اینکه از شما بدش آمده، بلکه به این خاطر که حس کرده دیوار بتنی کشیده‌اید و چراغ سبزی ندیده اسن.

بیست سالگی (و بیشتر) یعنی تازه اول راه، اول نفس کشیدن و اول شناخت خودتان. شأن، اصالت و زیبایی شما با تعداد پارتنر یا استاتوس رابطه تعریف نمی‌شود. به جای اینکه وقتتان را تلف کنید تا روی خودتان عیب‌های تخیلی بگذارید، روی رشد شخصی، اهداف و حال خوبتان کنار من که وقت ارزشمند خود را برای شما تلف می‌کنم وقت بگذارید. آدم حسابی و هم‌مسیر شما، دقیقا وقتی سر و کله‌اش پیدا می‌شود که با خودتان در صلح باشید، نه وقتی که از سر هول بودن و برای پر کردن یک جای خالی، دستپاچه شده‌اید. فکر کنید من با این وضعیت داغان دارم به شماها این را می‌گویم، دیگر شما چقدر داغانید.

جدا از تمام این بحث‌ها و تحلیل‌های کسی که خودش مثل اسب در گل مانده، واقعیت این است که رابطه عاطفی ترسناک‌ترین ریسک زندگی است! به خودت می‌آیی و می‌بینی درست همان کسی که چشم‌بسته به او اعتماد داشتی و تمام روحت را پیش پایش گذاشته بودی، ولت کرده رفته، پشت سرت حرف می‌زند، چت‌ها و عکس‌های خصوصی‌ات را نقل مجلس دیگران کرده، خیانت کرده یا یک‌شبه مثل تکه یخ، سرد و بی‌تفاوت شده است.
از طرف دیگر، فشار مالی!!!!!!!!!!! مخصوصا وقتی که پسری! حتی اگر پارتنرت اهل مقایسه نباشد و چیزی نخواهد، غیرت و وجدانت آرامت نمی‌گذارد و مدام می‌خواهی بهترین‌ها را برایش فراهم کنی. کافی است یک ماشین لوکس جلویتان ترمز بزند تا درونت آتش بگیرد که «نکند حسرتش به دلش بماند؟ نکند عرضه نداشته باشم این زندگی را برایش بسازم؟» و هزار تا نشخوار فکری دیگر.
خلاصه که نصیحتِ این زخم‌خورده را به گوش بگیرید بتمن‌های تنها، ورود به این بازی، اعصاب فولادی، دل ننرس، عقل کم و قلب مریض می‌خواهد.