ماشینِ خراب هزینه دارد، ماشین سالم نهایتاً هزینه سرویس دوره‌ای دارد.

اگرچه هزینه سرویس دوره‌ای پژو با بنز متفاوت است.

کلماتی که در اوج خشم و مشاجره بر زبان می‌آورید، شاید فردای همان روز برای شما رنگ ببازند و فراموش شوند، اما می‌توانند جراحتی ابدی در ذهن و قلب پارتنرتان بر جای بگذارند. حریم یک رابطه به هیچ وجه جایگاه بی‌رحمی کلامی نیست و شدت عصبانیت شما، هرگز توجیه‌کننده استفاده از عبارات ویرانگر و آسیب‌زننده نخواهد بود.

قیمت‌های دلاری با درآمدِ ریالی.

این روزها انگار زمین و زمان دست‌به‌یکی کرده‌اند تا آخرین قطره‌های اعصاب روان آدم را هم سر بکشند. از یک طرف قیمت‌ها طوری سر به فلک کشیده‌اند که برای نفس کشیدن هم کم مانده مجبور شویم وام بگیریم، و از طرف دیگر، هوش مصنوعی چنان از در و دیوار می‌بارد که بعید نیست فردا صبح به جای ما از خواب بیدار شود و تصمیم بگیرد به جای ما زندگی کند. گرمای هوا هم که رسما شبیه کوره آجرپزی شده و انگار خورشید تصمیم گرفته همه ما را یک‌جا کباب کند.

انگار همه را در یک کارخانه کپی‌سازی بی‌کیفیت قالب زده‌اند و خروجی‌اش شده لشکری از برده‌های حلقه‌به‌گوش ترندهای مجازی. طرف تا دهان باز می‌کند و ژست اندیشمندانه می‌گیرد، قشنگ می‌توانی حدس بزنی همین چند ساعت پیش کدام ریلز اینستاگرام را بلعیده و حالا دارد کلمه به کلمه همان را به اسم تحلیل شخصی و کشف بزرگش نشخوار می‌کند.

همه هم که ماشاءالله شمشیر را از رو بسته‌اند و انگار طلبکار مادرزاد به دنیا آمده‌اند؛ منتظرند سر یک نگاه چپ، مسیر وزش باد یا حتی یک کلمه حرف حساب، یقه همدیگر را بدرند و عقده‌هایشان را خالی کنند. این حجم از تکرارهای پلاستیکی، تنش‌های بی‌سروته و شبیه هم بودن‌های اجباری، دیگر از مرز خستگی گذشته و رسما به یک کمدی تلخ و غیرقابل تحمل تبدیل شده است که متاسفانه هیچ دکمه خروجی هم ندارد.

بدترین و مضحک‌ترین بروزرسانی تلگرام، آن بود که قابلیت پاک کردن دو طرفه چت‌های شخصی را اضافه کرد.

کسی که ریگی به کفش ندارد و حسابش پاک است، ترسی هم از ماندن پیام‌هایش ندارد که بخواهد ردپایش را از همه جا پاک کند. آن کسی که هول‌هولکی دکمه حذف دوطرفه را می‌زند، خودش بهتر از هر کسی می‌داند که چه دسته‌گلی به آب داده و دقیقا با چه موجودی طرف هستیم.

میگن سر قابلمه می‌چرخه صاحابشو پیدا می‌کنه
هرکس بسته به شخصیت خودش موقعیتش رو قبول می‌کنه
فردی هم که عزت نفس و ... و.. نداشته باشه همچین چیزی رو قبول می‌کنه

اول از همه بگویم این نظر شخصی من است و شاید هم اشتباه کنم، اما من گارد به شدت سفت‌وسختی در برابر خیانت دارم.

دلیل این همه اصرار و پافشاری برای دیدار حضوری این است که طرف خیلی خوب می‌داند که پشت صفحه چت و با پیام نمی‌تواند منطقت را دور بزند؛ برای همین دنبال یک قرار رو در رو است تا با بازی احساسی، نگاه مظلومانه، غلط کردم دستم خورد، حواسم نبود، دختر خالم بود، دوست صمیمیم بود، از بچگی باهم بزرگ شده بودیم و مرور دو سال خاطره مشترک و ریختن اشک تمساح، احساست را قلقلک دهد و دوباره دامت را پهن کند.

ذات خیانتکار درست‌بشو نیست! کسی که یک بار پا روی خط قرمز تعهد گذاشته، با بخشش و فرصت دوباره مومن و وفادار نمی‌شود، فقط ترفندهایش آپدیت می‌شود و حرفه‌ای‌تر عمل می‌کند! یعنی این بار یاد می‌گیرد چطور ماهرانه‌تر ردپایش را محو کند تا حتی روح پیام‌های گوشی‌اش هم خبردار نشود. تو یک بار شجاعت به خرج دادی، برای حرمت و ارزش خودت ایستادی و این وصله ناجور را از زندگی‌ات قیچی کردی. اجازه نده دو ماه ناله و التماس، آن تصمیم محکم و عزت‌نفست را به بازی بگیرد. عاقلانه‌ترین کار این است که هرگز زیر بار این دیدار حضوری نروی؛ تو (و دیگران) لایق کسی هستی که تعهد در ذاتش ریشه داشته باشد، نه آدمی که بخواهد بعد از گند زدن، وفاداری را تمرین کند.