غالب این جماعت که در بزم کامیابیِ شما پایکوبی می‌کنند و در ظاهر قند در دلشان آب می‌شود، در پس‌توی تاریکِ دلشان خون می‌گریند.

در واقع زبانِ حالشان این است که حال که همای سعادت بر شانه ما ننشست و نصیبی نبردیم، کاش لااقل پای این شخص هم می‌شکست و رنگ رستگاری را نمی‌دید تا داغِ دلِ ما این‌گونه تازه نشود.

هنگامه ثمر دادن تلاش‌ها که فرا رسد، با چشم سر خواهید دید که همان غریبه رهگذر، بسیار بیشتر از رفیق شفیق و فامیل وابسته، از کامیابی شما قند در دلش آب می‌شود و دعای خیر بدرقه راهتان می‌کند.

حتی روزی که کرکره حجره و کسب و کار تازه‌ای را بالا می‌دهید، باز هم همین غریبه‌های بی‌نام و نشان هستند که بار تبلیغتان را به دوش می‌کشند و در این الواح مجازی برایتان جار می‌زنند؛ در حالی که آشنایان نزدیک چنان خود را به کوری و کری می‌زنند و از یک حمایت ساده می‌پرهیزند که گویی نشر دادن کار شما، کل ارث و میراث پدری‌شان را بر باد می‌دهد.

دلم پر بود، برای امشب کافی است.

از کسی که نزد شما مدام پشت سر خلق‌الله صفحه می‌گذارد و بدگویی می‌کند، فرسنگ‌ها فاصله بگیرید؛ شک نکنید روزی هم فرا می‌رسد که در جمعی دیگر، همین بساط را برای شما پهن کند و پشت سرتان حسابی داستان‌سرایی کند.

پیشنهاد می‌کنم حتما برنامه «برق من» را نصب کنید که الحق پدیده‌ای شگرف است! من به الطاف همین برنامه پی بردم که امروز قرار است راس ساعت دوازده برق محله‌مان قطع شود، منتها عزیزان زحمت کشیدند و با کمی خطای محاسباتی، ساعت شانزده برق را بردند.

اینکه وقتی جماعت می‌پرسند: «آیا جنگ شده؟» و با خونسردی تمام می‌شنوند: «خیر، فعلا فقط دارند جنوب را می‌کوبند!» از آن حکایت‌های به غایت تلخ و غم‌انگیز روزگار است.
گویی آن دیار اصلا بر روی نقشه ایران قرار ندارد و جزو بلاد غریبه محسوب می‌شود که ویران شدنش، برای ما جنگ به حساب نمی‌آید.

عمارت بلند رفاقت‌های چندساله را گاهی می‌توان با یک تکان کوچک ناامیدی، در یک پلک‌به‌هم‌زدن به تلی از خاکستر بدل کرد.
بسیار شگفت‌انگیز است که آدمی سالیان متمادی از عمر گران‌مایه را صرف شناخت و انس گرفتن با کسانی می‌کند که گمان می‌برد ستون‌های استوار روزگارش هستند؛ اما روزی می‌رسد که همان رفیقان جانی، در یک آن و به طرفه‌العینی، چنان پرده از رخ برمی‌دارند و بساط ناامیدی را پهن می‌کنند که مات و مبهوت می‌مانی. گویی تمام آن سال‌ها، نه‌مشغول تماشای اصل آدم‌ها، بلکه در حال تماشای یک نمایش طولانی و خوش‌آب‌ورنگ بوده‌ای!

الحق که ناامیدی از غریبه‌ها پوست را می‌خراشد، اما این صدمات ناگهانی از آشنایان دیرینه، مغز استخوان را می‌سوزاند. شاید هم تقصیر از سادگی ماست که در این ولایت، روی دیوارهای خشتی رفاقت، یادگاری‌های ابدی می‌نویسیم.

تنها پدیده‌ای که در این مملکت با دقت ثانیه‌شمار و بدون یک لحظه تاخیر به موقع اجرا می‌شود، همین قطعی برق است؛ اما نوبت به وصل شدنش که می‌رسد، گویا سیستم دچار فراموشی مصلحتی می‌شود و ساعت و زمان را به کل از یاد می‌برد.

واقعا شگفت‌انگیز است که چطور بعضی‌ها ناسزا گفتن به یکدیگر را نشانه صمیمیت می‌دانند. انگار هرچه کلمات زننده‌تر باشند، عمق رابطه بیشتر می‌شود. به‌ویژه در روابط عاطفی، اصلا درک نمی‌کنم چرا باید احترام جای خودش را به الفاظ رکیک بدهد و افراد با فحش و تحقیر همدیگر را صدا بزنند؟

یک نصحیت همیشگی از بنده به شما: حرمت پارتنرتان در جمع، خط قرمزی است که نباید پر بکشد. حتی اگر در حضار آفتاب بالا آمده باشد و او بگوید شب است، شما تایید کنید! تمام حرف‌ها، گلایه‌ها و حساب‌کشی‌ها فقط و فقط سهم خلوت دو نفره خودتان است، نه نمایشگاهی برای بقیه.

۵/۵/۵ را بهانه‌ای برای گند زدن به زندگی، آینده، روح و روانتان نکنید. تاریخ‌ها تغییر می‌کنند، آدم‌ها همان 💩 اند.