عجبا از این جماعت دوروی منفعت‌طلب، وقتی کشتی رابطه به گل نشسته و با هیچ گفت‌وگویی هم بادبانش برافراشته نمی‌شود، حکم عقل و انصاف این است که شخص بار و بندیلش را ببندد، عطای یار را به لقایش ببخشد و راهش را بکشد و برود.

اما امان از طمع حیوانیزاد (حیوان + آدمیزاد)، این مرغان زیرک، هم دانه می‌خواهند و هم پرواز آزاد. ماندنشان در آن رابطه ویران شده، نه از سر سوختن و ساختن است و نه وفاداری؛ بلکه دقیقا بوی کباب به مشامشان خورده است.

در اکثر مواقع پای یک منفعت چرب و نرم در میان است؛ حالا یا یک حساب بانکی پر و پیمان است، یا سقفی بالای سر، یا حتی یک موقعیت اجتماعی. این جماعت خیانت‌کار، شریک عاطفی‌شان را نه به چشم یک یار، که دقیقا به چشم یک قلک یا اسپانسر تمام‌عیار می‌بینند.

در بیرون از خانه به دنبال شکار و هیجان می‌گردند، اما وقت استراحت و نیاز که می‌شود، دوباره با دمی آویزان به همان آشیانه گرم و نرمی برمی‌گردند که با جیب و اعصاب دیگری بنا شده است.
خلاصه که خیانت در این شرایط، نامش گمراهی یا یک اشتباه ساده نیست؛ بلکه ترکیبی غلیظ از بزدلی، مفت‌خوری و فرصت‌طلبی است. کسی که جرات رفتن ندارد اما پایبند ماندن هم نیست، صرفا یک زالوی دوپا است که تا آخرین قطره منافع طرف مقابل را می‌مکد.

پارتنر دوستت را فالو نکن، او هیچ نسبتی با تو ندارد.

گاهی حساب کار مثل آفتاب تموز روشن است، اما این دل لجباز خودش را به کوچه علی‌چپ می‌زند تا دبه در بیاورد و زیر بار حقیقت نرود.

رابطه‌ خوب را پیدا نمی‌کنند، می‌سازند.

وفاداری آن نیست که با شرمساری بفرمایید: «ببخشید، من پارتنر دارم!»؛ تعهد واقعی یعنی پیام را به طرفه‌العینی دیده و مزاحم را بی‌درنگ روانه دیار بلاک کنید!

آخر «ببخشید» دیگر چه صیغه‌ای است؟ عذرخواهی در این مقام دقیقا یعنی: «اگر دستم بند نبود، حتما بله را می‌گفتم؛ پس فعلا در آب‌نمک بمان!» آخر مگر داشتن پارتنر جرم و جنایت است که برایش از عالم و آدم طلب عفو می‌کنید؟

حیرانِ آن جماعتِ «محرم‌مسلمان» هستم که تقوایشان فقط سالی یک ماه شارژ می‌شود؛ سی روز تمام عابد و زاهد می‌شوند و بساط گناه را تعطیل می‌کنند، اما آن یازده ماه دیگر خدا را بنده نیستند.

وقتی یارِ رفته دوباره فیلش یاد هندوستان می‌کند و با آغوش باز می‌پذیری‌اش، بی‌خودی باد به غبغب نینداز که «گشت و بهتر از من نیافت!» اتفاقا رفت و خیلی بهتر از تو را هم به چشم دید؛ منتها در تمام این ولایات، احدی را ساده‌لوح‌تر و احمق‌تر از تو پیدا نکرد.

با جماعتی که اشتراکی بودن خود را پشت اجتماعی بودن پنهان می‌کنند اصلا بحث نکنید. این‌ها عادت دارند مال همگان باشند و نامش را بگذارند روابط عمومی بالا, بهترین کار این است که آن‌ها را با امثال خودشان تنها بگذارید تا در همان سطح نازل، سرگرم معاشرت‌های دست‌جمعی باشند.

لطفاً روز دختر را به پسر‌های خاله‌زنک نیز تبریک بگوئید.

نه درواقع اینطوری نیست
قدیما مردا به خاطر شغل، کاسبی و کارای سیاسی بیشتر تو جامعه و محیط‌های عمومی بودن. اونا اخبار و اطلاعات رو تو بازار، قهوه‌خونه‌ها یا جلسات کاریشون با هم ردوبدل می‌کردن و اسمش رو می‌ذاشتن «بحث روز، سیاست یا تجارت»

در مقابل، زنا به خاطر محدودیت‌های سنتی اون زمان، بیشتر تو فضای خونه و محله حضور داشتن و ارتباطاتشون محدود به همسایه‌ها و فامیل بود؛ در نتیجه، موضوعات صحبتشون هم به مسائل ملموس دوروبرشون (مثل روابط خانوادگی، ازدواج، بچه‌دار شدن، مشکلات محله و رفتارای بقیه) خلاصه می‌شد.