اکثر دخترها پسر خوبشان را سر نصیحت‌های دوستان حسود و سمیشان از دست می‌دهند. و بعد سالها در هر کسی که می‌بینند، دنبال همان می‌گردند.

کسی که از یک اتفاق ناخوشایند گذشته‌ات در جمع غریبه‌ها برای خودش توجه و خنده می‌خرد، دارد ضعف‌های خودش را با تحقیر تو پنهان می‌کند. وقتی گفته‌ای که آزارت می‌دهد و باز هم تکرار می‌کند، دیگر جای هیچ توجیهی نمی‌ماند. این کار را نه از روی سادگی، بلکه کاملا آگاهانه انجام می‌دهد. چنین کسی شایسته کلمه رفیق نیست.

دیگر دنبال قانع کردنش نباش. او مرزهای کلامی را نادیده گرفته و تنها چیزی که می‌فهمد، عواقب است.

[ به نظر من] ارتباطت را با این آدم به حداقل برسان. هیچ رابطه‌ای آنقدر ارزش ندارد که بهایش، تحقیر مداوم تو باشد.

زمانی که مهم بودی رفتی، حالا که مهم نیستی برنگرد.

عجبا از این جماعت دوروی منفعت‌طلب، وقتی کشتی رابطه به گل نشسته و با هیچ گفت‌وگویی هم بادبانش برافراشته نمی‌شود، حکم عقل و انصاف این است که شخص بار و بندیلش را ببندد، عطای یار را به لقایش ببخشد و راهش را بکشد و برود.

اما امان از طمع حیوانیزاد (حیوان + آدمیزاد)، این مرغان زیرک، هم دانه می‌خواهند و هم پرواز آزاد. ماندنشان در آن رابطه ویران شده، نه از سر سوختن و ساختن است و نه وفاداری؛ بلکه دقیقا بوی کباب به مشامشان خورده است.

در اکثر مواقع پای یک منفعت چرب و نرم در میان است؛ حالا یا یک حساب بانکی پر و پیمان است، یا سقفی بالای سر، یا حتی یک موقعیت اجتماعی. این جماعت خیانت‌کار، شریک عاطفی‌شان را نه به چشم یک یار، که دقیقا به چشم یک قلک یا اسپانسر تمام‌عیار می‌بینند.

در بیرون از خانه به دنبال شکار و هیجان می‌گردند، اما وقت استراحت و نیاز که می‌شود، دوباره با دمی آویزان به همان آشیانه گرم و نرمی برمی‌گردند که با جیب و اعصاب دیگری بنا شده است.
خلاصه که خیانت در این شرایط، نامش گمراهی یا یک اشتباه ساده نیست؛ بلکه ترکیبی غلیظ از بزدلی، مفت‌خوری و فرصت‌طلبی است. کسی که جرات رفتن ندارد اما پایبند ماندن هم نیست، صرفا یک زالوی دوپا است که تا آخرین قطره منافع طرف مقابل را می‌مکد.

پارتنر دوستت را فالو نکن، او هیچ نسبتی با تو ندارد.

گاهی حساب کار مثل آفتاب تموز روشن است، اما این دل لجباز خودش را به کوچه علی‌چپ می‌زند تا دبه در بیاورد و زیر بار حقیقت نرود.

رابطه‌ خوب را پیدا نمی‌کنند، می‌سازند.

وفاداری آن نیست که با شرمساری بفرمایید: «ببخشید، من پارتنر دارم!»؛ تعهد واقعی یعنی پیام را به طرفه‌العینی دیده و مزاحم را بی‌درنگ روانه دیار بلاک کنید!

آخر «ببخشید» دیگر چه صیغه‌ای است؟ عذرخواهی در این مقام دقیقا یعنی: «اگر دستم بند نبود، حتما بله را می‌گفتم؛ پس فعلا در آب‌نمک بمان!» آخر مگر داشتن پارتنر جرم و جنایت است که برایش از عالم و آدم طلب عفو می‌کنید؟