کاش خودم نیز به مشاوره‌هایی که به دیگران می‌دهم عمل می‌کردم.

آنقدر خوبی نکن که فراموش کنند این لطف توست، نه وظیفه‌ات.

نیازی به عذرخواهی نیست، دقیقاً اینجام که همین حرف‌ها را بشنوم و با مشاوره‌های غلط خود دیگران را نیز با خودم به ته چاه ببرم.

وقتی با یک نگرانی منطقی پیش پارتنرت می‌روی و به جای آرامش، با بهانه‌ای تازه و ترسناک برای دور شدن روبه‌رو می‌شوی، حس بی‌ارزشی و طرد شدن چیز کمی نیست.

پیدا کردن عکس و واکنش تدافعی، به تنهایی زنگ خطر است. اما آسیب اصلی آنجا بود که تو با بلوغ تمام خواستی گفتگو کنی و او به جای شفاف‌سازی، بحث را کشاند سمت نیاز به فاصله و تنهایی. این یک تکنیک شناخته‌شده است برای فرار از پاسخگویی. با ایجاد احساس گناه در تو، صورت مسئله اصلی را پاک کرده و راه عقب‌نشینی خودش را هموار کرده.

تو مزاحم نیستی. پیگیری‌هایت نشان از تعهد و گرمای توست. اما هر چقدر بیشتر به سمتش بروی، او بیشتر گارد می‌گیرد و عزت نفست بیشتر آسیب می‌بیند. محبت بی‌دریغ تو، در نگاه کسی که ظرفیت پذیرشش را ندارد، دیگر زیبایی نیست.

قوی‌ترین کاری که الان می‌توانی بکنی این است که پیگیری‌ها را متوقف کنی. همان فضایی که خواسته را بهش بده، اما نه از روی انتظار مضطربانه برای برگشتنش. بلکه برای حفظ ارزش خودت. انرژی و محبتی که داری هدر می‌دهی را برگردان سمت خودت. کسی که در برابر تلاش‌هایت درخواست تنهایی می‌کند، باید سرمای این تنهایی را هم تجربه کند تا بفهمد حضور تو تضمین‌شده نیست.

واقعاً از روابط انسانی متنفرم، کاش گربه بودم.

‏دقت کرده‌اید هرکسی را با عذاب وجدان در پیج خود نگه می‌دارید در آخر شمارا unfollow می‌کند؟
در زندگی واقعی نیز این گونه است.

کسی که خیانت کرده را نبخشید. یا دوباره همان کار را می‌کند و می‌فهمید، یا حرفه‌ای‌تر شده و نمی‌فهمید. در هر دو حال، بازنده شمایید.

آن باش که هستی و آنچه احساس می‌کنی را بگو؛ زیرا آنان که ایراد می‌گیرند مهم نیستند و آنان که مهم‌اند ایراد نمی‌گیرند.

نظر شما چیست؟ چرا؟ در صورت امکان با «دلیل» بگوئید.

اگر کسی به بهانه‌ی بد آمدن از شما، همیشه پیگیرتان است و درباره‌تان حرف می‌زند، بدانید که در اصل دوست دارد جای شما باشد یا به نوعی به شما وصل باشد. دارد توجهتان را به هر شکلی که بلد است جلب می‌کند.

وگرنه آدم‌ها وقتی واقعاً از کسی بدشان می‌آید، ساده‌ترین کار را می‌کنند: نادیده می‌گیرند.

[از ارسال‌کننده پیام جهت انتشار در کانال اجازه گرفته‌ام]

[طبق معمول؛ نظر شخصی بنده]

اگر بدون جبهه‌گیری به این ماجرا نگاه کنیم، این که می‌گویی در فضای مجازی نمی‌شود عاشق شد، درست نیست. تبادل کلمات، وقت‌هایی که با هم گذراندید و صحبتت‌هاب طولانی، می‌تواند ارتباط عاطفی عمیقی در روان آدم شکل دهد. احساسی که این دختر دارد، در دنیای خودش کاملاً واقعی است. (حداقل می‌تواند باشد)

اما مسئله اینجاست که این همه ماجرا نیست. مشکل اصلی روابط مجازی این است که عشق و وابستگی خیلی زود با فانتزی ترکیب می‌شود. چون چالش‌های زندگی واقعی وجود ندارد، آدم‌ها عاشق تصویری میشوند که خودشان در ذهنشان ساخته‌اند. و رها کردن این تصویر ذهنی برایشان سخت است.

آنچه بعد از دو سه سال اتفاق افتاده این است که آن احساس اولیه تبدیل به وسواس و وابستگی ناسالم شده. مظلوم‌نمایی و درگیر کردن اطرافیانت نشان می‌دهد که نتوانسته با واقعیت جدایی کنار بیاید و دارد به هر شکلی توجهت را میگیرد.

راه حل این نیست که احساسش را انکار کنی. بلکه باید بدانی در برابر کسی که در این نقطه از وابستگی است، هر واکنشی از سمت تو، حتی یک جواب تند، مثل یک پاداش روانی عمل می‌کند و این چرخه را زنده نگه می‌دارد. تنها کار درست سکوت مطلق و بستن کامل مسیرهای ارتباطی است تا بالاخره مجبور شود با واقعیت تمام شدن این رابطه روبه‌رو شود.

خدا لعنتتان کند، کلی کار ریخته سرم، ولی چشم، به حرفتان گوش می‌دهم و به زودی دوباره متن و ترجمه آهنگ را به کانال اضافه میکنم.