سلو
تو یه برزخی گیر کردم بعد سه سال رابطه همه چی خوب بود و نه اردیبهشت تولدشو جشن گرفتم و همه چی برامون قشنگ بود و یهو سه هفته نبود.
بود ولی خیلی کم انگار نامرئی شده باشه دیر جواب می‌داد زنگ نمی‌زد نمی‌گفت بریم بیرون من دنبال دلیلی رفتارش بودم.
و هفته سوم دیگه نتونستم گفتم باید بیای همو ببینیم گفت همه چی داره اذیتم میکنه گفتم خب با من حرف بزن اما گفت نمی‌تونه گفتم پس منم میرم که اذیتت نکنم.
نگفت بمون نگفت نرو و تموم.
و بعدش یه روز گدشت حتی زنگ نزد.
زنگ زدم جواب نداد، پیامم همین‌طور و الان یه هفته گذشته حتی تصادفی دیدمش سمت دیگه‌ای رو نگاه می‌کرد که منو نبینه.
و برام سئواله الان باید سوگواری کنم برای رابطه‌ای که تموم شده؟
چون واقعا می‌خواهم دلیلیشو بدونم و تو ذهنم این سئوال حل بشه که چرا؟
حتی این رو هم ازش خواستم اما جواب نداد بازم :)

سلام ..
دیدم چند نفری راجب روابطشون پیام دادن و شما جواب دادی گفتم منم پیام بدم :)
الان دیدم آخرین پستتون نوشته بودین «آنقدر خوبی نکن که فراموش کنند این لطف توست، نه وظیفه‌ات.»
۱ سال و خورده ای هست تو رابطه ایم، چند وقت پیش عکس ی‌ دختری رو تو گالریش دیدم که تا پرسیدم کیه شروع کرد پیچوندن و گوشیو گرفتن ازم، خب هرکسی باشه شک می‌کنه
چند روز بعدش بهش پیام دادم گفتم که ناراحت شدم اونم شروع کرد توضیح دادن، اوکی بود همه چی داشتیم حلش میکردیم که یهو گفت فاصله بینمون باعث میشه از چشم هم بیفتیم ..
این حرف مثل بنزین رو اتیش بود الان احتمالا برای شما خیلی حرف عادیه ولی برای من همین الانشم که ۲ هفته گذشته هنوز بنزین رو آتیشه
اوایل رابطمون می‌گفت باید بیشتر حرف بزنیم و همو ببینیم تا بتونیم بیشتر از دنیای هم بشیم، دو هفته پیش گفت من نیاز به تنهاییم دارم و نمیشه (من آدمی نیستم که همه چیز به کتفم باشه و همیشه زنگ میزنم، خبر میگیرم ولی ظاهراً فقط مزاحمت ایجاد کردم براش).
ببخشید انقد حرف زدم کسی رو نداشتم که بخوام اینارو براش بگم 🫂