بیشتر حرف‌هایی که درباره دیگران به گوشت می‌رسد، ریشه در حسادت دارد. کسانی که خودشان به آنچه می‌خواستند نرسیدند، آرام آرام شروع می‌کنند به بد گفتن از کسی که رسیده. اغلب بدون آنکه حتی یک بار با او حرف زده باشند.

منطقشان ساده است: «وقتی نمی‌توانم خودم را بالا بکشم، حداقل او را در چشم بقیه پایین می‌آورم.»

مستأجرها تا خانه جدیدی پیدا نکنند خانه قبلی‌را خالی نمی‌کنند؛ باز هم خودتان می‌دانید.

آنچه در دیگران ارزش می‌شماری، آینه‌ای است از آنجا که بزرگ شدی و آن‌که تربیتت کرد. بسیاری در دیگران دنبال چیزی می‌گردند که خودشان ندارند. برای یکی ارزشمند آن است که پول دارد، برای دیگری آن که قدش بلند است، برای سومی چیز دیگری.

و این ارزش‌گذاری‌ها نه قانون است، نه حقیقت مطلق. فقط یک نگاه شخصی است که اشتباه می‌کند وقتی خودش را جای همه می‌نشاند.

از نظر بنده حقیر آدم ارزشمند آن است که «اصیل و امن» باشد.

وقتی از اشتباهی درس نمی‌گیری، زندگی می‌گذارد آن را تکرار کنی. نه از سر بدخواهی، بلکه چون هنوز چیزی هست که باید بفهمی.

دیدن شادی مردم از وصل شدن اینترنت غم‌انگیز است. این که کسی برای بازپس گرفتن حق ابتدایی‌اش شاد میشود، خودش تلخ‌ترین بخش ماجراست.

خودشان قطع می‌کنند، عده‌ای را بیکار و بدهکار می‌کنند، از پس پرده اینترنت پرو می‌فروشند و سود می‌برند، و بعد با همان دست، منت وصل کردنش را می‌گذارند. آن هم چه اینترنتی: UDP بسته، IPv6 بسته، دسترسی به بیشتر سرویس‌های مهم دنیا بسته، و آنچه را هم که اینان نبستند، دیگران ما را تحریم کرده و بستند.

نه این طرف راهی مانده، نه آن طرف.

امیدوارم این وصل شدن، آن‌هایی را که دیگر هیچ‌گاه آنلاین نخواهند شد از یادمان نبرد.

خوشتان خواهد آمد، گوش دهید.

بگذار او انتخاب کند کجا راحت‌تر است. برو دنبالش، در را برایش باز کن، پیش از او وارد کافه نشو، صندلی را بکش عقب که بنشیند. بگذار اول او سفارش دهد، اگر نوشیدنی خواست نوشیدنی بگیر، اگر غذا خواست غذا. سوال‌های خیلی شخصی نپرس، از دخترهای دیگر و مخصوصاً اکس‌هایت حرف نزن، بیشتر گوش بده. اگر نخواست برسانیش یا جایی غیر از جلوی خانه‌اش برسانی، دلیلی دارد، اصرار نکن. به عنوان پیشنهاد، یک شاخه گل هم بیراه نیست.

گوشی را سایلنت کن یا بگذار توی جیبت. هیچ چیز بدتر از این نیست که وسط حرف زدنش، چشمت به نوتیفیکیشن باشد. بگذار حس کند تمام توجهت پیش اوست.

وقتی حرف می‌زند به چشمانش نگاه کن، البته نه آنقدر که معذب شود. نگاه دزدیدن یا خیره شدن به در و دیوار، نشانه‌ی بی‌علاقگی است یا کمبود اعتماد به نفس.

موقع حساب کردن پیش‌قدم شو، اما اگر اصرار کرد که نصف نصف باشد یا خودش حساب کند، زیاد مقاومت نکن. استقلالش را به رسمیت بشناس.

یادت باشد دیت برای آشنایی است. اگر بعدش نخواست ادامه دهد، به این معنا نیست که کمبودی داری. آن که برایت ساخته شده، خودش پیدا می‌شود. بعد از جدا شدن یک پیام کوتاه بفرست: «ممنون بابت امشب», این نشانه‌ی شخصیت توست، فارغ از اینکه دیت بعدی در کار باشد یا نه.

جواب سؤالاتی که «intri typ krde bshin» را نمی‌دهم، حوصله‌ام نمی‌کشد بخوانم آن‌هم متن‌های طولانی.

رابطه‌ی خصوصی یعنی جزئیات زندگی مشترکتان برای خودتان است، نه اینکه خود رابطه پنهان باشد. آدم‌های مهم زندگی‌تان میدانند چنین کسی هست. با هم به رستوران و سینما می‌روید بی‌آنکه نگران نگاه کسی باشید. شاید عکس دونفره‌تان را دست به دست ندهید، اما اگر کسی بپرسد، انکار نمی‌کنید. هدف، آرامش است و دور نگه داشتن رابطه از قضاوت و دخالت. این مدل نشانه‌ی بلوغ است.

رابطه‌ی پنهانی اما چیز دیگری است. اینجا اصل وجود رابطه مخفی است. هیچ‌کس نمی‌داند، حتی نزدیک‌ترین دوستانت. پارتنرت مثل روحی است که فقط در خلوت ظاهر می‌شود. قرارها در مکان‌های دور از چشم است، از دیده شدن در جمع می‌ترسید. پشت این پنهان‌کاری معمولاً ترس است، یا خجالت، یا شخص سومی که خبر ندارد، یا بی‌تعهدی.

و آن که در چنین رابطه‌ای گیر می‌افتد، هر روز یک پیام بیصدا دریافت می‌کند: «تو به اندازه کافی خوب نیستی که به دنیایم معرفی‌ات کنم.»

از تجربه می‌گویم:

نگذارید مناسبت‌ها بهانه‌ای شوند برای بازگشت کسانی که درشان را بستید. عید که می‌شود، می‌گویند کدورت‌ها را کنار بگذار. تولد که میشود، می‌گویند ببخش و فراموش کن. اما مناسبت عوض می‌شود، آدم‌ها نه.

آنچه را یک بار بالا آوردید، دوباره نخورید. همان آدم است، فقط این بار با یک دسته گل.