اگر جنگیده بودم، دستِ‌کم حسرت نمی‌خوردم
ولی من بر شکست بی‌جدال خویش می‌گریم

ای دوست، این روزها با هر که دوست می‌شوم
احساس می‌کنم آن‌قدر دوست بوده‌ام که
وقت خیانت است.

آغاز انهدام چنین است
این‌گونه بود
آغاز انقراض سلسلۀ مردان
تنها بر سنگ گور من بنویسید
جنگجویی که نجنگید
اما شکست خورد

شما دارید یک عمل انسانیِ اسلامیِ برای خدا انجام می‌دهید. توانستید انجام بدهید، که به آن نتیجه هم رسیدید. اگر نتوانستید هم انجام بدهید، باز شما بُرد دارید؛ برای این‌که پیش خداست؛ مطلب الهی است.
کسانی که برای خدا کار می‌کنند، هیچ‌وقت باخت در آن نیست. آن‌هایی که برای دنیا کار می‌کنند، باخت دارند که اگر نرسیدند خوب، باختند و عمرشان را هم هدر دادند؛ اگر برسند هم باخت دارند. لکن آن‌هایی که برای خدا قیام می‌کنند، اطاعت امر خدا را می‌خواهند بکنند، نهضت برای خدا، قیام برای خدا، عمل برای خدا، این هیچ‌وقت شکست ندارد. در ظاهر هم اگر خیال بشود که ما نتوانستیم، پس شکست خورده‌ایم، نه، به حَسَبِ واقعش شکستی نخوردیم؛ برای این‌که ما برای خدا کار کردیم، و کسی که برای خدا کار بکند، همین دنیا نیست قضیه؛ جاهای دیگر ما داریم، بُرد آنجاست.

“We look back 100 days to remember the educated, the complicit, and the incapacitated among the world powers governed by the law of the jungle, reminding them of an aggression that reached its peak against our path (Al-Quds) and Al-Aqsa, with the start of its actual temporal and spatial division, and the “bringing of red cows as an application of a detestable religious myth designed for aggression against the feelings of an entire nation in the heart of its Arab identity, and the path of its prophet (the Night Journey) and Ascension to heaven."