ای بابا! نوه‌های معلوم‌الحال، هرچی بجوری هست براشون. این‌ها هم اعتراض کردن که چرا عمومی گفتی برای دوستمون رو :)

مسعودجان اگه باش عکس صمیمی نداشت، شخصاً تعجب می‌کردم.

نه دیگه کودن‌جان، جاده دوربرگردون نداره. اسم نجس عموتون رو کنار اسم مبارک سیدعلی خامنه‌ای نیار. رهبران دنیای شما فاسدن. مبانی شما فاسدن. آرمان‌های شما فاسدن. الگوهای شما فاسدن.

براتون عجیبه که چرا توی غرب اتفاقی نمیفته؟ انتظار دارین مردار متعفنی که قرن‌ها پیش با دست خودش ریسمان آسمون رو پاره کرده، نبض داشته باشه؟ جامعه‌ای که خدا رو به مسلخ «اومان» برده، چیزی جز روکار پرزرق‌وبرق توخالی نخواهد داشت. اخلاق لالو‌های چرخ‌دنده‌های بازار مقدس آزاد پوکیده. فقط یه معبود می‌شناسن: پول! هر رذالتی رو زیر قبای آزادی انجام می‌دن. ستون فقرات درآمدشون رو جنگ با خدا و استثمار خلق خدا تشکیل می‌ده. انتظار برکت از این سفره دارین؟ ورزشکارهاشون کأنه پیکرتراشی‌های یونان باستان، اما صبر کن؛ اون چیه روشون؟ اون‌ها آدم نیستن، بیلبورد تبلیغاتی شرط و شورتن. قوت غالبشون مشروب و گوشت خنزیر و محل اسکانشون قحبه‌خونه و کاباره. چشم و گوششون هم به نواهای دریده و تصاویر منزجرکننده‌ای از خون و بی‌ناموسی هنر می‌گه. خانواده رو که سال‌ها پیش گوش و پت بریدن و توی برهوت رهاش کردن. الان خودشون ریمستر سدوم و عموره شدن. هرکس هم بگه "مستر، نکنین!" انگ‌کشش می‌کنن. همه هم زیر ستارۀ شش‌پر قانون. تعجب از گنداب‌شدن یوتوپیایی که روی گرده و خون سیاه‌ها و سیاه‌ماسه‌‌ای‌ها ساختن، نفهمیدن هیچ از جهانه.

فاتحه و صلواتی بفرستیم نثار روح اموات و اهل قبور مسلمین، اجداد پدری و مادری، امام و شهدا علی‌الخصوص شهید عزیز و والامقام، خار چشم دشمنان اسلام، حاج‌حسین همدانی.

اینکه «مردم» تو جنگ ۸ ساله همه آماده‌ی جهاد و شهادت بودن هم از از اون حرفاست. درحالیکه اغلب ما فکر می‌کنیم بالای پنجاه درصد مردم در طول اون هشت سال، رفتن و جنگیدن، درواقع این آمار یه چیزی حدود ۵ درصده.
۵ درصد!
فضای ضدیت با رزمنده‌ها، مقصر دونستن اون‌ها و سرکوفت زدن بهشون هم چیزیه که تو خاطرات خیلی از رزمنده‌ها تکرار می‌شه. از پرستارا و دکترایی که به جانبازها توهین می‌کردن تا همسایه‌هایی که خانواده‌ای که جوون تو جبهه داشتن رو آزار می‌دادن.
این تصویر قهرمانانه و جان‌فدا از «مردم» هم نتیجه تبلیغات افراطی خود حکومته که همه رو تو این موضوع گسلایت کرده.

بعد از کشتار فیضیه، امام جشن نیمه‌شعبان را تحریم کرد.
حجتیه ای‌ها چراغانی کردند و جشن گرفتند.

امام پرچم‌ مبارزه با شاه وابسته‌ی آمریکا را برداشت.
حجتیه‌ای‌ها گفتند شاه شیعه است. ما نیستیم.
همزمان که به امام گفتند وارد سیاست نمی‌شوند و سیاست نجس است، با ساواک همکاری کردند.

صدام حمله کرد...
حجتیه‌ای‌ها دفاع را تحریم کردند و گفتند خمینی با عراقِ شیعی جنگ برادرکشی راه انداخته.

سلمان رشدی ، آیات شیطانی را چاپ کرد، سکوت کردند.
دویست هزار شهید دادیم، گفتند نگوببد شهید! این‌ها کشته‌اند!
سال هشتادوهشت، پرچم سیدالشهدا را آتش زدند، سکوت کردند.
سال چهارصدویک به اسلام و اهل‌بیت فحاشی شد، سکوت کردند.
صهیون‌ها در غ.زه هفتادهزار نفر شهید کردند، سکوت کردند.
خرداد چهارصدوچهار هزار شهید دادیم، سکوت کردند.
دیماه چهارصد‌وچهار قرآن و مسجد و حسینیه و امام‌زاده آتش زدند...دوهزار اندی شهید دادیم، سکوت کردند.

حالا امروز در آخرالزمانی‌ترین روزهای جهان، بدون اشاره به جنایات آمریکا و صهیون و تروریست‌های مسلح، جشن میلاد منجی بشریت را تحریم می کنند و تیتر می‌زنند مردم داغدار.

چطور است که همیشه از طرف آمریکا ساکتید و از این‌طرف زبانتان دراز است؟
شما درد دین دارید؟ شما درد مردم دارید؟

کمیلی

حجتیه‌ای‌ها و کسانی که تفکر مشابه دارند، شبیه‌ترین افراد به عبدالله بن ابی ملعون و دارو‌دسته‌‌اش هستند.

مانیفست انجمن حجتیه در عصر غیبت دخالت نکردن در سیاست یهود و نصاری در نسل کشی مسلمانان است وگرنه این انگل ها حتی درباره سیاست قیمت گذاری و تولید پوشک در ایران هم سخنرانی و جریان رسانه ای داشته اند.

-

خداوند در این آیه، چرائی اینکه بنی‌اسرائیل به این نقطه از سبعیت و بی‌اخلاقی رسید را گوشزد میکند:

۱. آنها میثاق الهی را نقض کردند.
۲. مورد لعن دستگاه الهی قرارگرفتند.
۳. قلب‌هایشان سخت و سیاه شد.
۴. دست به تحریف کلام خدا زدند.
۵. دچار نسیان تذکرات شدند.

•• سپس خداوند به رسولش میگوید:
و تو پیوسته از خیانت آنان آگاه میشوی.
(یعنی لحظه‌ای از توطئه و خیانت باز‌نمی‌ایستند)

ما چک اولمون رو -با تسامح- امسال خرداد خوردیم؛ سنگین. صلحی هم امضا نکردیم. از این‌جا به بعد دیگه پیش‌دستانه نیست.

هرچند که تقریباً یقین دارم که نمی‌زنن :)

بریم یه موجودی بسازیم که هدفش جفت‌گیری، ول‌چرخیدن و لم‌دادن باشه. فعل حکیمانه؟! خداشون هم مثل خودشون فکر می‌کنه.

آتش‌بس رو نپذیرفتیم.

این مطلب رو بخونید. فی المجلس چیزی که به ذهنم می‌رسه اینه که،
اولاً متهم دستگیر نشده و خودشو معرفی کرده و مدعی العموم با وجود تفهیم اتهام محاربه و اقدام علیه امنیت کشور، اما مواد قانونی پذیرش توبه، معرفی خود و تخفیف مجازات رو یادآور می‌شه که مصداقی از عدالت قضایی و رأفت اسلامیه.
ثانیاً رد پای وکیل متهم در ادبیات و نوع پاسخ متهم به سؤالات قاضی دیده می‌شه.
و ثالثاً وجود مشکلات عدیدهٔ روحی روانی در سطح جامعه و هجمهٔ سنگین رسانه‌ای دشمن علیه مردم تکان‌دهنده است. یک پیرمرد که باید ناصح الخیر نسل جوان و نوجوان جامعه باشه، خودش اسلحه دست گرفته و وارد خیابون شده. چه بسا این درد بزرگ‌تری باشه نسبت به مشکلات نسل نوجوان که شاید قابلیت بیشتری برای حل و رفع داره.

#کتاب

«لَمّا صَبَروا»

متن کتاب، ترجمه‌ی روایتِ رهبر انقلاب از خاطرات خود به زبان عربی است و از کودکی تا پیروزی انقلاب را در برمی‌گیرد. در واقع جملات متن عیناً گفته‌های رهبری نیست.

کتاب اساساً ناظر به مخاطب عرب‌زبان است و یک فصل هم اختصاصاً به رابطه‌ی راوی با زبان، ادبیات و فرهنگ عربی می‌پردازد.

روایت کتاب، زیبا و شیرین است؛ روایت از زبان شخصیتی پخته، باتجربه و واقع‌بین است که همه‌چیز را با صمیمیت و ظرافتی جذاب نقل می‌کند. لحن روایت، با وجود عبور از فیلتر ترجمه، همچنان اصیل است.

ویژگی دیگر روایت کتاب این است که خیلی «با انضباط» است. این را در ارائه‌ی جزئیات برخی حوادث می‌توان به وضوح دید. جایی که لازم نیست چیزی را بگوید، نمی‌گوید. جایی که لازم نیست، اسم کسی را نمی‌آورد یا نشانی نمی‌دهد که شخص خطاکار شناخته شود.
⬇️

نقاط اوج کتاب از نظر من بخش‌هایی است که از رابطه‌ی خود با خدا و لحظات دعا و عنایت الهی صحبت می‌کند. در روایتش از این لحظات، سادگی و صفایی حس می‌شود که برخاسته از احساس و تجربه‌ی خود راوی است.

محتوای کتاب صرفاً خاطره‌گویی نیست بلکه راوی از تجربیات خود در امر مبارزه نیز صحبت می‌کند که به لحاظ اندیشه‌ای نکات مهم و تامل‌برانگیزی در خود دارد.

یک خصلت عجیب راوی که در تمام بخش‌های خاطراتش دیده می‌شود، این است که ذاتاً رهبر است؛ یعنی هرجا که او بوده، در آنجا تبدیل به شخصیت محوری می‌شده. حتی در تبعید ایرانشهر هم رهبری می‌کند و حتی وقتی در بند مأموران امنیتی رژیم است، باز این اوست که مأموران را به دنبال خود می‌کشاند.

جلوه‌ی دیگر شخصیت راوی، این است که همیشه فعال است و هیچ شرایطی نمی‌تواند او را به بیکاری بکِشد. رفتارهایش همگی جهت‌مند هستند و حتی با خوابیدن و نشستنش هم مبارزه می‌کند.

بخش عمده‌ی «خون دلی که لعل شد» درباره‌ی سختی‌های دوران مبارزه و ۶ دور زندان و بعد تبعید او است، اما روایت «با انضباط» کتاب به جای اینکه سعی داشته باشد از محل بیان بی‌پرده‌ی رنج‌ها ذهن را متوجه شخصِ راوی کند، از بیان بسیاری از جزئیات طفره می‌رود و به جای آن تجربه‌ی درونی راوی را، یعنی آنچه از خلال آن حوادث در وجودش رسوب کرده را روایت می‌کند.

حین مطالعه کتاب یاد این آیه‌ی شریفه افتادم: ﴿وَجَعَلنا مِنهُم أَئِمَّةً يَهدونَ بِأَمرِنا لَمّا صَبَروا وَكانوا بِآياتِنا يوقِنونَ﴾ (و از آنان پيشوايانى قرار داديم كه به امر ما هدايت مى‌نمودند، از آن‌رو كه صبر كردند و آيات ما را باور داشتند). صبر همان گوهری بود که خون دل را الحق لعل کرد و امام جماعت مسجد امام حسن (ع) مشهد را به جایگاه کنونی‌اش رساند.

در یک جمله، این کتاب حقیقتاً دوست‌داشتنی است.


مشخصات کتاب:
خون دلی که لعل شد | گردآوری محمدعلی آذرشب | انتشارات انقلاب اسلامی

نمی‌دونم چرا اینقدر بخیلید، خب شما هم برید با ناو آبراهام لینکلن عکس بگیرید.

حضور در جنگ با تروریستهای تکفیری با لباس لُری.
دیرالزور سوریه.
.