الحمدلله؛
الحمدلله که ما طرفی نایستادیم که هم‌جبهه‌ای های ما در توییتر صبح تا شب به اهل‌بیت فحاشی کنن و جرئت نداشته باشیم چیزی بگیم چون ما رو مزدور جمهوری اسلامی خطاب می‌کنن.

الحمدلله که ما با دشمنان اهل‌بیت دشمنیم.

از ادعای انقلاب فقط فحاشی، روضه‌خوانی از پشت کیبورد، دروغ و تحریف واقعیت در ابعاد خیلی زیاد، ادا، جنایات فراداعشی، هراس از کوچک‌ترین هزینه‌، توقع شورش و کشتار و تخریب ولی هیچ جوابی نگرفتن و التماس مداخله‌ی نظامی خارجی رو دارن. یه چیزی رو هم به مقدار زیاد همشون با هم ندارن؛ و اونم مغزه. پس فقدان قدرت درک و فهم و تحلیل درشون چیز عجیبی نیست. اخلاق، شرافت، ناموس و غیرت واقعی (نه ادا یا بصورت گزینشی) هم طبعاً بطور خودکار در نبود عقل نخواهد بود.

این چه انقلاب و حرکت اجتماعی‌ایه که بقول این دوست‌مون تظاهراتش تو آلمانه، قانونش تو آمریکا، دادگاهش تو سوئد، مدیرانش تو کانادا، شاهش در جزیره قناری، ملکه‌ش در آغوش معلم یوگا، ارتشش در آلبانی و اربیل، و ایران‌ش در اینستاگرامه؟ همه‌چیز ساختن جز واقعیت.

ایران بدون جمهوری اسلامی یه سریال طنزه:
سطلی‌ها باید مثل کاکولدشاهشون بشینن روی صندلی و دایی‌ترامپ گنده‌گوزی وطن‌پرستیشون رو با «خلیج عربی» به محاق بفرسته؛ اما خب، توئیتر پرچم ایران رو با «شیر و خورشید» نشون می‌ده؛ واو! تیم پرژیا!
مذهبی‌صورتی همون روز اول شیش‌تیغ می‌کنه، جوری که مورچه بکس‌باد کنه و بعد دستی به صورت می‌کشه و خوشش می‌آد. رو می‌کنه به زهره‌خانم -که الان رز صداش می‌کنن و توی توئیتر اکانت «روایت غیرعرزشی» رو داشته- و می‌گه: "خانم، مینی‌ژوپ جدیدت رو بپوش. مهمونی دست‌خریان خیلی مهمه." خلاصه که تقیه حکم می‌کنه، نباید به‌ش انگ بخوره که «ارزشی» بوده. ته دلش هم خوشحاله که بنی‌عباس ثانی برش حکومت نداره.
عشایر کودن هم برمی‌گردن به ایامی که هرروز به هم حمله می‌کردن و مجبور بودن دخترهاشون رو برای خون‌بس بدن بره. چه دنیای زیبایی که برای آب و زمین بجنگی؛ نه؟
دانشجو/عنتلکت کافه‌زی هم احتمالاً پس از مشاهدۀ قمه‌کشی سر نون در ساعت دوم پس از نظام مقدس، کمی از توهم دموکراسی سوئیسی با طعم هگل بیرون می‌آد. به‌دو به خونه می‌ره تا در رو چهارقفله کنه تا توده خشتکش رو پرچم نکنن.
سلبریتی‌ها دربه‌در دنبال اینن که عکس و آرشیو فیلم‌ها و سیمرغ‌هاشون که با لچک بوده رو پاک کنن. محض احتیاط از شب سوم لایو بدن‌نما رو هم استارت می‌زنن و توش برای نعمت آزادی های‌های اشک می‌ریزن. قحبه‌های متعفن!
اما، بچه‌های غنی‌نژاد هیچ باکیشون نمی‌شه؛ توی فایل ورد اصلاحات اقتصادیشون، سربرگ رو عوض می‌کنن و این بار برای بهینه‌سازی مصرف انرژی در کاباره‌ها پرپوزال می‌نویسن. پول پوله، فرق نداره عکس کی روش باشه.

"هنا رب المستضعفين فأين جبروت نيوجيرسي؟"

اقتصادِ خون در سیاست و رسانه


«کشته» امروز دیگر فقط یک مرگ فیزیکی نیست؛ تبدیل به یک منبعِ سیاسی، اقتصادی و رسانه‌ای شده است. وقتی مرگِ یک انسان در فضایی از روایت‌سازی و عددسازی قرار می‌گیرد، آن مرگ از دستِ خانواده‌اش خارج و وارد بازارِ توجه می‌شود. تبدیل به نماد، اهرم، و کالا. این همان چیزی است که من آن را «اقتصادِ خون» می‌نامم. فرایندی که در آن جان‌ها، تصویرها و اعداد به پولِ سیاسی و سرمایهٔ فشار بین‌المللی بدل می‌شوند.

مکانیسم کار ساده اما مرگبار است:
اول یک رخداد میدانی (حقیقی یا مهندسی شده) رخ می‌دهد؛ بعد بازیگرانِ رسانه‌ایِ داخلی و خارجی با تقطیع و بزرگ‌نماییِ تصویر و صدا، آن را به قصه‌ای می‌دوزند که عواطف را شعله‌ور کند؛ آنگاه اعدادِ نجومی وارد می‌شوند — بدون شواهد قابل‌اعتنا — و در نهایت این قصه و عدد به کارِ پرونده‌سازیِ خارجی، فشار برای تحریم، و مشروع‌سازی عملیاتِ نظامی می‌آیند. نتیجه؟ جان ایرانیان ارزان می‌شود و آماده «مصرف» رسانه‌ای و ژئوپلیتیکی می‌گردد.

سه بازیگر کلیدی این بازار:
یکی، بازیگران خارجی و رسانه‌های پروپاگاندا که منافع‌شان در هرج‌ومرج و سهم‌خواهی پنهان است؛
دو، عناصر داخلیِ نفوذی یا عوامِ تحریک‌شده توسط دیاسپورا که از خارج الهام می‌گیرند و اغلب ابزارند.
سه، سازوکارهای پولی و «صنعتِ براندازیِ مجازی». شبکه‌هایی که اعتراض را کالایی می‌کنند و به آن پول می‌دهند. همهٔ این‌ها در ترکیب با بحرانِ اقتصادی و خستگیِ اجتماعی کار می‌کنند. ( وقتی مردم از گرسنگی و گرانی خسته‌اند، توجه‌شان قالب‌پذیر و عاطفه‌شان آمادهٔ مهندسی است. )

یک نکته فنی اما حیاتی: اعتبارِ اعداد و روایت‌ها باید سنجیده شود. مقایسهٔ خامِ کشته‌ها با غزه یا جنگ‌های طولانی، بدون توجه به زمان، ابزار و تراکمِ جمعیتی، می‌تواند تحلیل را منحرف کند. شواهد میدانی نشان می‌دهد که وقوعِ تلفاتِ چند ده هزار نفری در چند ساعتِ محدود با سلاح‌های سرد و محدودِ شهری از نظر فنی بعید است.این اختلافات در آمار دقیقاً همان فضایی را فراهم می‌کنند که رسانه‌های پروپاگاندایی از آن سود می‌برند. وقتی رسانه‌های دشمن عددها را ده‌ها برابر می‌کنند، هدف‌شان فقط تکان‌دادن احساسات نیست؛ آن‌ها می‌خواهند خطِ مقدمِ افکار عمومی را طوری تنظیم کنند که هر اقدام بعدیِ خارجی را «طبیعی» جلوه دهد.
پیوند این جریان با طرحِ تجزیه و سهم‌خواهی ژئوپلیتیک روشن است: هرچه جامعه بیشتر خون و هرج‌ومرج ببیند، احتمال ورود بازیگران خارجی و ظهور پروکسی‌فورس‌ها بیشتر می‌شود؛ آن‌وقت نقشه‌های بازتخصیص منابع و نفوذ عملیاتی به اجرا درمی‌آیند. تجربه‌های عراق، لیبی و افغانستان نشان داده‌اند که بعد از مداخلهٔ خارجی نه «آبادانی» می‌آید و نه خودمختاری؛ جنگِ نیابتی، تجزیهٔ واقعی یا شبه‌قومی، و وابستگیِ بلندمدتِ اقتصادی و سیاسی جایگزین می‌شود. پس «کشته‌سازی» نه فقط برای فشار روانی، که برای مهندسیِ صحنهٔ پس از مداخله مصرف می‌شود.

از منظرِ اجتماعی هم پیامدها ویران‌کننده‌اند: وقتی رسانه‌ها تعیین می‌کنند چه خون‌هایی دیده شوند و چه خون‌هایی دفن شوند، عدالتِ تاریخی و حافظهٔ جمعی دچار اختلال می‌شود؛ همدلی منتخب می‌گردد و سرمایهٔ نمادینِ خشونت به دستِ کسانی می‌افتد که کمترین تعلق به کشته‌ها دارند. نتیجهٔ عملی‌اش این است که مسئلهٔ اصلی — فساد و الیگارشی که بذر اعتراض را کاشته بود — در حاشیه می‌ماند و بازیگرانِ خارجی و داخلی می‌توانند از بحران بهره‌برداری کنند.

در کنار همهٔ این‌ها، نقشِ محرک‌های خارجی باید شفاف شود: برخی ایرانیانِ مقیم خارج، از موقعیت امن خارج، تشویق به خشونت و حتی درخواستِ مداخلهٔ نظامی می‌کنند؛ اما تجربهٔ جهانی نشان داده آن‌هایی که در خیابان‌های امنِ لندن یا برلین شعار می‌دهند، وقتی پلیسِ همان کشورها وارد عمل می‌شود، هزینهٔ رفتارشان را می‌پردازند و گاهی پناهندگی‌شان رد می‌شود، درحالی‌که آن‌کس که در خاک ایران باید بایستد و هزینهٔ تصمیم را بدهد، مردم عادی‌اند. این دوگانگیِ اخلاقی باید برای مخاطب روشن شود.


وظیفهٔ ما چیست؟

بازپس‌گیری روایت: تکرار عدد و روایتِ بدون سند نکنیم؛ سؤال بپرسیم، منبع بخواهیم، واقعیت میدانی را برجسته کنیم.

شکستن شوک عاطفی: سکوت نکنیم؛ حرف بزنیم، بنویسیم، در کانال‌ها و جمع‌های کوچک روایت عقلانی تولید کنیم.

مرزبندی روشن: حتی اگر منتقد حکومتیم، صریح بایستیم و بگوییم هیچ قدرت خارجی حق دخالت در سرنوشت ایران را ندارد.

افشای مکانیسم دشمن: نشان بدهیم کشته‌سازی، عددسازی و تحریک عاطفی چگونه ابزار فشار و زمینه‌ساز مداخله می‌شود.

حفظ سرمایهٔ اجتماعی: اجازه ندهیم خون مردم ابزار معاملهٔ رسانه‌ای و ژئوپلیتیکی شود؛ صدای قربانیان واقعی باشیم، نه مصرف‌کنندهٔ خون آن‌ها.

این حد از کنش، نه هیجان‌زده است و نه منفعل؛ حداقلِ مسئولیتِ یک آدمِ آگاه در روزگار «اقتصادِ خون» است.

_صالح

@Nedayekhoon ✍️

آیا نیاز به توضیح اضافه‌ای هست؟

خودشونو اینطوری معرفی میکنن
سیاسی نیستم/عرزشی نیستم/برانداز نیستم
پس چی هستید شماها؟ به قول جلال آل احمد، دگوری به هیچ چیز اعتقاد ندارد اما به هیچ چیزهم بی‌اعتقاد نیست. یک آدم التقاطی ا‌ست. نان به نرخ روز خور است. همه چیز برایش علی السویه است. خودش باشد و خرش از پل بگذرد. دیگر بود و نبود پل هیچ است. نه ایمانی دارد، نه مسلکی، نه مرامی، نه اعتقادی، نه به خدا و به بشریت، نه دربند تحول اجتماع‌ست و نه دربند مذهب و لامذهبی. حتی لامذهب هم نیست.
به قول جلال آل احمد نامشان این است:
هُرهُری مذهب

برخیزید، ای شهیدان راه خدا ...

چی بگه آدم؛ از گنجیدن این حجم از حماقت در مغزی کوچک فقط می‌شه تعجب کرد.

یادش به خیر ما بچه بودیم همه تحلیلگران و غول های تکنولوژی در یک توهم بامزه ای بودن. این که تصور میشد دلیل خر بودن عمده مردم نبود اطلاعاته. اگر شما دسترسی به اطلاعات رو فراهم کنی مشکلات بشر حل میشه.
ماکروسافت با پی سی هاش کلی سی دی نقره ای دانش نامه و آموزش برای سنین مختلف میفرستاد. تو کتاب فروشیا یکی از جذاب ترین چیزایی که می تونستی بخری دانشنامه بود. ویکی پدیا خدا بود. نجات بخش بشریت تصور می شد.
اما الان میدونیم که دلیل خریت بشر این نبود.
من بعید میدونم در دوران پیشا اینترنت ما چنین خریت هایی رو میداشتیم.
قبلا اطلاعات نبود. الان انسان اطلاعات ندار وجود نداره. بالعکس ما میلیارد ها انسان توهم اطلاعات دار رو سیاره مونه که هیچ کاریشون نمیشه کرد! حتی نمیشه بهشون اطلاعات داد. چون معتقدن ما خودمون داریم اطلاعات رو. شدن مثل یه سری ربات ویروسی شده خراب تو یه سیاره که یه هوش مصنوعی مرکزی همه این خر ربات ها رو کنترل می کنه. همه هم کپی هم! بدون کوچک ترین تفاوت.

آقا، هیچ نظارتی نیست؟ مشاور رئیس‌جمهور پرتلاش جمهوری اسلامی رو با پهلوی و ساواک یکی می‌کنه و تلویحاً می‌گه این‌جور مواقع ما کشتیم. کمیتۀ حقیقت‌یاب دیگه چه صیغه‌ایه؟ اون ترک منافعش از نظام جداست؟

نمی‌دونم. مثلاً کارشناس‌ها به دوست مجردمون گفته بودن که پایتخت رو ببر سواحل مکران، حتی اون ور تنگه، که جا مثلش نیست. مثلاً کارشناس‌ها به‌ش گفتن قیمت‌ها رو آزاد کن که همه‌چی روال شه. مثلاً کارشناس‌ها به‌ش گفته بودن این‌قدر خودت و کشور رو خاک‌سای آمریکا و اسرائیل و اروپا و ترک‌ها نشون بده که هر سگ‌توله‌ای جسور بشه به امید بهره‌ای. مثلاً کارشناس‌ها گفتن که بگو آب و برق و گاز نداریم که سگ‌جهود برامون لیوان بالا بکشه. مثلاً کارشناس‌ها گفتن برو مذاکره تا وسطش شگفتانه بزنن به کشور. تا کجاش رو قبول کنم کارشناس‌ها گفتن؟ اون چیزی که آخر روز می‌خواد تیک بزنه یعنی اون‌چیزی نیست که برآیند این کارهاست؟

خیال می‌کنید این مشاورها، کارشناس‌ها و هم‌پالکی‌های دوست‌مون اگه کاری بیرون از ایران می‌تونستن داشته باشن، می‌موندن این‌جا؟ نه! الان هم از ترس چیزشونه که خیلی مستقیم حرفی ضد رهبر و نظام نمی‌زنن وگرنه مثل همین شریفی زارچی، توی هواپیما توئیت می‌زدن. بعد ما با این‌ها و بدتر از این‌ها یک ملتیم؟ ما با این‌ها باید وحدت داشته باشیم؟ ای خدا! یا باید با اهل سنت اسلامی وحدت کنیم، یا با اهل سنت ایرانی. نمی‌خوام. وحدت رو دوست ندارم!