شعار درست و قهرمان مناسبی هم برای جنبش خودشان انتخاب کرده‌اند که جناب «رضاخان» است. خیلی انتخاب درستی است؛ چون ماجرای غرب‌زدگی در این جامعه اگرچه از اواسط قاجار شروع شد ولی هیچ‌گاه -قبل و بعد آن- اسطوره و نمادی در حد رضاخان پیدا نکرد که آرزو و آرمان این جریان را به طور کامل آشکار کند.

شناخت پهلوی اول، کمک می‌کند که هواداران امروزی‌اش را هم بهتر بشناسیم. در بین تمام نمادها و پرچم‌های غرب‌گرایی در دویست سال گذشته -از آخوندزاده و طالبوف تا ملکم‌خان و تقی‌زاده تا «رزم‌آرا» و «عَلَم» و «هویدا»- هیچ‌کدام به جامعیت و شفافیت رضاخانْ آرمان و ماهیت غرب‌زده‌ها را آشکار نمی‌کند.
در حقیقت، پهلوی اولْ تیر آخرِ جریان غرب‌گرا در ایران بود و این‌که بعداز هشتاد سال دوباره به او و مکتبش رجوع کرده‌اند، نشان می‌دهد برخلاف جریان ایران‌گرا که روند رو‌به‌جلو و بالنده‌ای دارد و از امیرکبیر تا حاج‌قاسم هر بار که با ترور و حذف مواجه شده پرچم بلندتری پیداکرده است، جریان غرب‌گرا از هشتاد سال پیش تاکنون درجا زده و نماد تازه و مهمی پیدا نکرده است.

از اکباتان تا کرج تا دانشگاه، خشونتی که در شورش سیاه می‌بینیمْ دقیقاً از سنخ خشونت رضاخانی‌ست؛ با همان سخافت و سبعیت. نباید از کنار این قضیه به‌راحتی عبور کرد. ما خیلی دربارۀ پهلوی‌ها سکوت کرده‌ایم؛ نه جنایاتشان درست روایت شده و نه مبنا و ماهیتشان را خوانش تئوریک کرده‌ایم. این شورش سیاه به‌مثابۀ کاریکاتوری از رضاخان، فرصت خوبی برای بازخوانی پهلوی‌هاست.
ایران در طول تاریخ، هرگز پادشاهی با دختر یا خواهرِ فاحشه نداشته است. این افتخاری‌ست که فقط بر تارک سلسلۀ پهلوی می‌درخشد.
دقیقاً همان‌چیزی که این روزها رسماً در فضای مجازی اعلام می‌کنند که: "هرکه از ناموس حرف بزند، از ما نیست و باید طرد شود". قاعدتاً شاهنشاهی که در خانه‌اش فاحشه تربیت می‌شود، باید هم از حُجب و عفت مادران ایرانی منزجر باشد و تفنگ بردارد برای چادرکشیدن از سر زنانی که نداشته‌های او را به رخش می‌کشند.

مردم هرچه می‌گویند و می‌کنند بر حسب اتفاق است.

به آنان که پیوسته می‌گویند «صدای مردم صدای خداست» گوش فرا ندهید، زیرا گردن‌کشی گله همواره به جنون بسیار نزدیک است.

تقابل «دین‌مداری توجیه‌گر» و «دین‌مداری آرمان‌گرا» در زیست سیاسی حزب‌الله
تفاوت بنیادینی میان دو رویکرد در مواجهه با قدرت و سیاست وجود دارد که مانع اصلی بلوغ جریان انقلابی است: «انفعال تشکیلاتی» در برابر «استقلال گفتمانی».
در رویکرد انفعال تشکیلاتی، نیروهای انقلابی نه به عنوان صاحبان «ارزش‌های فراتاریخی»، بلکه به مثابه کارگزاران اجراییِ هر تصمیمِ لحظه‌ای فهم می‌شوند. در این نگاه، گزاره‌هایی نظیر «حمایت از دولت» یا «تبعیت محض»، از یک «الزام زمانی» به یک «منبع ارزشی» تغییر ماهیت می‌دهند. اینجا دین و انقلابی‌گری، ابژه تفسیرشونده‌ای می‌شوند تا با ضرورت‌های سیاسی روز هم‌نوا گردند. نتیجه این استحاله مفهومی آن است که «بسیجی» ناچار است هویت خود را با هر دولتی —حتی دولتی با رویکرد پزشکیان یا روحانی— «این‌همان» پندارد. در این رویکرد، نیروهای انقلابی اعتبارشان را نه از آرمان‌هایشان، که از تأییدِ روندهای جاری می‌گیرند و در نتیجه، دعوی هدایت‌گری و نقد را از دست داده و به «حمالانِ سیاسیِ» رقیب بدل می‌شوند.
اما در رویکرد استقلال گفتمانی، ساختار قدرت و دولت‌ها نه منبع هنجار، بلکه «میدانِ تحقق» و مسأله‌اند. در اینجا، حمایت از کلیت نظام یک «الزام زمانی» و عقلانی است، اما ارزش‌ها و چارچوب‌های نظری، ثابت و فراتر از آمد و شدِ دولت‌ها باقی می‌مانند.
بسط این نگاه در وضعیت کنونی: بزرگ‌ترین مانع بلوغِ «حزبل»، ذبح کردن استقلالِ فکری در پایِ سوءتعبیر از ولایت‌پذیری است. وقتی با چوبِ «رهبر گفته حمایت کنید»، دهانِ نقد و مطالبه بسته می‌شود، جریان انقلابی از یک «جریان مستقلِ معناساز» به یک «سپرِ انسانی برای ناکارآمدی‌ها» تنزل می‌یابد.
نمی‌توان هم مدعیِ آرمان‌های عدالت‌خواهانه بود و هم به دلیلِ الزاماتِ سیاسی، مسئولیتِ تمام‌عیارِ دولتی را که در مبانی با آن زاویه دارید، بر عهده بگیرید. اگر با ایده رقیب همراهید که فبها؛ اما اگر حرفی نو دارید، چرا «بلندقله‌»های اندیشه‌تان را تا حد توجیهِ وضع موجود کوتاه کرده‌اید؟
بزرگانِ صدر انقلاب محصولِ سال‌ها ایستادن در موضعِ «مخالف‌خوانِ نظامِ سلطه» و تبیینِ دقیقِ مرزهای حق و باطل بودند. اما امروز، در قصه معیشت و اقتصاد، بخشی از بدنه انقلابی با برچسب زدن به منتقدان (مانند فازِ «کمونیست نباشید») عملاً به شعبه دومِ ستادهای رقیب تبدیل شده‌اند.
تاریخ لنزِ بی‌بنیانی برای رنگ عوض کردن نیست؛ بلکه صحنه اعمال عقلانیت دینی و انقلابی است. اگر جریان انقلابی نتواند میان «حمایت از کیان نظام» (به مثابه الزام) و «استقلال در مطالبه و عرضه گفتمان» (به مثابه ارزش) تفکیک قائل شود، فرصت‌های تاریخی را که «مرّ السحاب» می‌گذرند، از دست خواهد داد و مع‌الأسف به جای هدایت‌گری، به زائده‌ای در معادلات قدرت تبدیل خواهد شد.

أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُمْ مَثَلُ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ مَسَّتْهُمُ الْبَأْسَاءُ وَالضَّرَّاءُ وَزُلْزِلُوا حَتَّىٰ يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَىٰ نَصْرُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ نَصْرَ اللَّهِ قَرِيبٌ